လမ္းေဟာင္းေလး

ႏွင္းျမဴျဖဴျဖဴ ခ်မ္းျမျမမွာ

အလင္းအထူေတြ ပိုက္ေထြး

ႏွစ္ေယာက္အတူ ေရးခဲ႔ၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းကေလး နံေဘး

ပန္းေတာေလးကလည္း

ရနံ႔မပ်ယ္ေသးပါလား ...။

သစၥာပန္းအျပံဳးေတြမွာ

ကတိေႏွာင္ၾကိဳးေတြ ရစ္ေထြး

ႏွစ္ေယာက္အတူ သီေၾကြးခဲ႔ၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းေလး နံေဘး

ခံုတန္းေလးလည္း

နဂိုအတိုင္း မေျပာင္းလဲေသးပါလား ... ။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတိတ္ေတြမွာ

သံသာေလးေတြနဲ႔ ေႏွာင္ေထြး

ႏွစ္ေယာက္အတူ ေတြးခဲ႔ၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းေလး ေပၚေျပး

ေျခလွမ္းကေလးေတြလည္း

အရိပ္လို ထင္ေနဆဲပါလား ... ။

ႏႈတ္ဆက္ရမယ္႔ ညေနေတြမွာ

စိတ္မခ်ျခင္းေတြနဲ႔ ရိႈက္ေထြး

ႏွစ္ေယာက္အတူ အနမ္းေပးခဲ႔ၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းေလး နံေဘး

သစ္ရိပ္ေလးေတြကလည္း

ရွက္တက္ေနတုန္းပါပဲလား ... ။

သကၠရာဇ္ေတြေႏွာင္း

သက္ရိွေတြ အေရာင္ေျပာင္းလည္း

မေျပာင္းလဲတဲ႔ လမ္းေဟာင္းေလးေရ ...

ႏွင္းေတြေၾကြျပီး ပန္းေတြေ၀

ေျမသင္းရနံ႔ေတြ ထံုသင္း

ေက်းငွက္ေတြ ခုန္ခုန္ဆင္းၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းေလးရဲ႕ ၀န္းက်င္မွာပဲ

မႈန္ေ၀ေနတဲ႔ မ်က္လံုးတစံု

တုန္ရီေနတဲ႔ လက္အစံုနဲ႔

အငိုရိႈက္သံေတြ အဆံုးမွာ

ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကုိ

ဒဏ္ရာေတြ ခ်ဳပ္ဖုိ႔

အစာသြတ္ခြင္႔ျပဳပါေတာ့ေလ ...။

ေမွ်ာ္လင္႔ရင္းရူး

ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ကမ္းနဖူးမွာ

အလြမ္း ရဲ႕ခတ္သံကို

ေစာင္႔္ရင္းရူးေနရတဲ႔...ငါ

ေလေျပရိုင္းရဲ႕ ပြတ္တိုက္သံက

မဆီမဆိုင္နဲ႔ လူကုိယုိင္ေအာင္

လာလာ ခနဲ႔တယ္ ...။

ေလေျပရယ္ မႏိုင္ခ်င္ပါနဲ႔လား ...

မျပိဳင္ႏိုင္တဲ႔ ငါ႔ ႏွလံုးသား

လံုးမပါးခင္ေတာ႔

ငါ... တူးဆြ တဲ႔ အေၾကာင္း

အေကာင္းခ်ည္းသက္သက္မဟုတ္လည္း

ဒီလမ္း ဘယ္ေလာက္ေ၀းပေစ

ေလွ်ာက္လွမ္းပါရေစေနာ္ ...။

ငါ...ဟာ

အလြမ္း ေအာ္သံအဆံုးမွာ

လမ္းေတြ မေပ်ာက္ဆံုးခ်င္လို႔ပါ ...။

နွလံုးသား ေခၚသံအဆံုးမွာလည္း

အရံႈးမ်ား ရင္မဆိုင္ခ်င္ေသးလို႔ပါ ...။

ေတြးၾကည္႔လိုက္တဲ႔ မသိစိတ္က ...

ဒီကမ္းရဲ႔ လမ္းအဆံုးမွာ

ရႈျငီးဖြယ္ရနံ႔နဲ႔  ညက္ေညာတဲ႕

ပန္းခင္းေတြ ရိွရင္ရိွမယ္ ...။

ရိုင္းစိုင္းမႈ ရုပ္လံုးနဲ႔ ညိႈ႔မိႈင္းတဲ႔

သစ္ရိုင္းေတာေတြ ရိွခ်င္ရိွမယ္ ...။

အတၱေတြဖံုး စိတ္အေမွာင္မွာ ရုန္းေနတဲ႔

အခ်စ္ရဲ႕ ေစတမန္ ရိွခ်င္ရိွမယ္ ...။

ႏွလံုးသားေျဖာင္႔ခ်က္ကုိ သက္ေသလုပ္ႏိုင္တဲ႔

သဘာ၀တရားသူၾကီး ရိွခ်င္ရိွမယ္ ...။

ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ အလင္းေရာင္ ေခၚေဆာင္ေပးတဲ႔

မီးအိမ္တလက္ ရိွခ်င္ရိွမယ္ ...။

ဘယ္သူသိႏုိင္မွာလဲေလ ...။

နတ္မဖြက္တတ္တဲ႔ အခ်စ္ဆုိတာ

အေရာင္ကင္းလွတာမို႔

အလင္းမရိွတဲ႔ ေန႔ဆိုတာ

တရံတခါပဲ ရိွတတ္တာမို႔

အျဖဴေရာင္ အဆင္းရိွတဲ႔ ႏွလံုးသားကုိ

ၾကိဳလင္႔မယ္႔ ေရာင္နီနဲ႔ပဲ

ဒီကမ္းနဖူးမွာ
 ေမွ်ာင္လင္႔ရင္းရူး ေနေတာ႔မယ္ ...။

~~~~~~~~~~

ပံုကုိ ဒီ ကေနယူပါ၏။

ဒြိဟ ... မိုး

“ ဒြိဟ ... မိုး ”

မိုးျမဴမႈန္ေတြက

ႏွလံုးအိမ္ကုိ ပက္က်ဲ

အလြမ္းေတြရဲခဲ႔လို႔လား...

ေ၀၀ါးေနတဲ႔ စိတ္အေမွာင္တိုုက္မွာ

ေခ်ာင္ပိတ္လုိ႔ အရိုက္ခံလုိက္ရျပီ ...။

အျပင္မွာ ျပိဳမလုိနဲ႔

ရင္ထဲမွာရြာေနတဲ႔ မိုးေတြ

မေစြပဲနဲ႔ သည္းလိုက္ပါေတာ႔လား..

ရင္ခြင္တ၀ိုက္ ေနရာလပ္မွာ

ဒဏ္ရာေတြ ထပ္မစိုက္ပါရေစနဲ႔ေတာ႔ ...။

အငိုက္မိလိုက္တဲ႔ အရိႈက္နဲ႔

တိုက္မိလိုက္တဲ႔ တိမ္တိုက္ေတြ

မိုးေရေတြကုိ စုပ္ယူလုိက္ပါေတာ႔လား ...

ထုံက်င္ေနတဲ႔ ပစၥဳပၸန္မွာ

အနာတရနဲ႔ ရွတတမျဖစ္ခ်င္ေတာ႔လို႔ပါ ...။

တကယ္ေတာ႔လည္း

စဲသြားတဲ႔ မိုးေရနဲ႔

ၾကဲသြားမယ္႔အလြမ္းေတြေတာင္္

ဒြိဟစိတ္ေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္လို႔

ေနာက္ ေနတဲ႔ ရင္ခြင္မွာ

ေၾကာက္ေနခဲ႔ရတာေလ

ခမ္းေျခာက္သြားမယ္႔ ႏွလံုးသားကုိေပါ႔ ...။

ပံုေလးကုိ ဒီ ကေနယူပါ၏။

“နတ္သမီးအတြက္ ကဗ်ာ”

ဒီကဗ်ာေလးကုိ အစ္မ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး ရဲ႕ ႏို၀င္ဘာ (၁၉) ရက္ေန႔ (ဒီေန႔)မွာ က်ေရာက္တဲ႔ ေမြးေန႔ေလးအတြက္ ေရးစပ္ေပးထားတာပါ။
အစ္မ ရွင္သန္ရာ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း က်န္းမာျခင္း ေတြနဲ႔ ကိုယ္ရည္မွန္းထားတဲ႔အရာ
ေမွ်ာ္လင္႔ထားေသာ စိတ္ကူးေတြနဲ႔ အတူ ေရွ႕ဆက္နိုင္ပါေစ။
ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္တဲ႔ ပူေလာင္ျခင္းေတြကင္းတဲ႔ ေန႔ရက္မ်ိဳးကုိ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ။
အစ္မခ်စ္တဲ႔ ကဗ်ာေတြ အစ္မတန္ဖိုးထားတဲ႔ စာေပေတြကို ဆထက္တပုိး ထမ္းရြက္ႏုိင္ပါေစဗ်ာ။
ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႕ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ဒီကဗ်ာေလးကုိ လက္ခံေပးပါ။
ေမြးေန႔ရွင္အစ္မအတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာ႔ဂ္မွာ ဤကဗ်ာေလးျဖင္႔ ေမြးေန႔ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

~~~~~~~

“နတ္သမီးအတြက္ ကဗ်ာ”

အကာအရံ မ်ားစြာနဲ႔

ကန္႔သတ္ပိုင္းျခားထားေသာ

ကမာၻ႔နံရံမ်ားၾကားက

ေဖာက္ထြက္လာတဲ႔ အလင္းတန္း

ကမၺလာေျမလႊာေတြ လန္းေစဖို႔

နတ္ပ်ိဳမင္းသမီးကုိ

ရက္တိုတို အလင္းနဲ႔

ခ်က္ခ်င္း ဖန္ဆင္းလိုက္တယ္ ... ။

ပ်ိဳးပ်ိဳးပ်က္ပ်က္ လက္ေနတဲ႔

သူ႔ ... ေမွာ္၀င္ကကြက္ေတြမွာ

ရာဇ၀င္ တင္ေစဖို႔

အခ်င္းနဲ႔အလင္းကို ေပါင္းဖက္

တတ္စြမ္းသမွ် အတတ္နဲ႔

ျဖတ္သန္းရတဲ႔ လမ္းမွာ

ကံဥာဏ္၀ီရိယဆိုတဲ႔ ႏွင္တံနဲ႕

ကုိယ္႔ကုိကိုယ္္ေမာင္း

အုပ္ထိန္းမႈေကာင္းခဲ႔တယ္ ... ။

နာက်င္မႈတံတိုင္းလည္း

ေက်ာခိုင္းခဲ႔တယ္ ...

ေ၀းကြာမႈပင္လယ္လည္း

ကမ္းလြန္ခဲ႔တယ္ ...

အလြမ္းဆိုတာေတာ႔

လူသားတိုင္းနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ်ေပါ႔  ... ။

နတ္သမီးေပမယ္႔ တခ်က္မျငီးခဲ႔ပါဘူး ... ။

လိုရာကုိထုဆစ္ က်ဴးရင္႔ဖုိ႔ဆို

ျမဴးဇစ္နဲ႔လည္း ထပ္တူၾကတယ္ ... ။

အရူးရင္႔္မယ္႔ ကံၾကမၼာလည္း

တူးျခစ္လို႔ အေကာင္းျမင္

ပူးဆစ္လို႔ ေပါင္းသင္ခဲ႔တယ္ ... ။

၀ါသနာကိုေရွးရႈ ကဗ်ာေတြျပဳလို႔

စာအစုစုကုိလည္း ကေလာင္မႈျပဳခဲ႔တယ္ ... ။

သူ ... အျဖဴေရာင္နတ္သမီး

ယူေဆာင္ျခင္းအလင္းေလးနဲ႔

ေလထဲက ဖေယာင္းတိုင္လို

ပူေလာင္ျခင္း ကင္းေ၀းစြာ

ေစတနာဒလဗြနဲ႔ ဒဏ္ရာေတြရေနပ(ပါ)ေစ

လူသားအက်ိဳးျပဳဖုိ႔

ေလာင္ကၽြမ္းသမႈ ျပဳခဲ႔တယ္ ... ။

ဒီလိုနဲ႔ ႏို၀င္ဘာ (၁၉)

ေန႔ပ်ိဳးရက္တစ္ရက္မွာ

နတ္သမီးေမြးေန႔

ခ်က္ခ်င္းေစ႔ေတာ႔မယ္ ... ။

ျပန္ၾကည္႔လိုက္ပါ ... နတ္သမီးရဲ႕ဒိုင္ယာရီ

ေလွ်ာက္ခဲ႔သမွ် ေျခလွမ္းတုိင္းဟာ

စမ္းတ၀ါး၀ါးမျဖစ္ခဲ႔ဘူး ... ။

ေဖာက္ခဲ႔သမွ် လမ္းတိုင္းဟာလည္း

တကို္ယ္ေကာင္းအတြက္ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး ... ။

ကို္ယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းမေရြ႕

အေၾကာင္းမေရႊ႕သေရြ႕ေတာ႔

လူသားထုအၾကား ေရြ႕လ်ားေနမယ္ ... ။

ကမာၻေတြ ပ်က္သုဥ္းလို႔

မဟာေျမ တဖက္လံုးမွာ

ေျမဆီလႊာေတြ ခမ္းေျခာက္

ေရတာေတြ က်ိဳးေပါက္ကုန္ရင္ေတာင္

နတ္သမီး အဆင္းနဲ႕

ခ်က္ခ်င္း လင္းလိုက္မယ္ ...

ကမာၻေျမအတြက္ဆို

ထာ၀စဥ္ေစာင္႔ၾကပ္မယ္႔

သူ ... အျဖဴေရာင္နတ္သမီး ... ။

~~~~~~~~

ခင္မင္ေလးစားမႈျဖင္႔

ညရဲ႕ေကာင္းကင္

“ကမာၻေၾကြမယ္႔ တစ္ေန႔ေရာက္ခဲ႔ရင္”

အမွန္ကုိ ၀န္ခံပါသည္။ တခါမွ တက္ဂ္မခံရဖူးပါ။ ပုိဆိုးတာက ဒီေခါင္းစဥ္.. ဒီအေၾကာင္းကုိ ေမ႔ထားတာ  (ေၾကာက္လို႔)။ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ တက္ဂ္ေဖာ္ရတဲ႔ ကုိဏီလင္းညိဳ (ဒုကၡေပးေဖာ္လည္းရတယ္ .. စတာေနာ္)ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ဒီေနရာကေန ေျပာပါရေစ...။ ကၽြန္ေတာ္ တက္ဂ္ပုိ႔စ္တခါမွ မေရးဖူးတဲ႔အတြက္ အမွားမ်ားပါခဲ႔ရင္ ခြင္႔လႊတ္ပါလို႔ ၾကိဳျပီးေတာင္းပန္ပါရေစ။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ကို ၾကိဳးစားျပီး ... ေရးေပးလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးေတြပံုေဖာ္ခဲ႔တဲ႔ ဒီဒိုင္ယာရီေလးမွာ ခုလိုမ်ိဳး ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ခြင္႔ရလို႔ အရမ္းကုိပဲ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္။

~~~~~~~~

ကမာၻၾကီးပ်က္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ေပါ႔ေလ ...

(၁) ဘယ္သူေတြနဲ႕ရိွေနခ်င္လဲ…

ကၽြန္ေတာ္ ရိွေနခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ႔ မိသားစုနဲ႔အတူပါ။ ဆိုးတူေကာင္းဖက္နဲ႔ အတူတူအေျခခ်ခဲ႔ျပီးမွ ေၾကြလြင္႔ရမယ္ဆုိလည္း အတူတူ ေၾကြလြင္႔ခ်င္ပါတယ္။ အတူတူရင္ဆိုင္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုက ေဆြမ်ိဳးကင္းပါတယ္။ လိုရင္လာတတ္ျပီး မလိုရင္ စိတ္ကူးထဲေတာင္မထည္႔တဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြကုိ လ်စ္လ်ဴရႈထားတာ ၾကာခဲ႔ပါျပီ။ ေအာက္ေျခကစျပီး ထူေထာင္လာခဲ႔ရတဲ႔ မိသားစု သက္တမ္းမွာ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ ခံစားခဲ႔ရတဲ႔ အတြက္ ေနာက္ဆံုးခရီး ဆိုရင္ေတာင္ ဒီမိသားစုနဲ႔ပဲ ေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္ပါတယ္။

(၂) ဘာေတြခံစားေနရလဲ…

ခံစားေနရတာေတာ႔ ပုိျပီးသာယာေပ်ာ္ရႊင္မယ္႔ မိသားစုတစ္စု (ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚ အႏိုင္ယူလြန္းအားၾကီးတဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔အတူ) မဖန္တီးႏုိင္ခင္မွာ ပ်က္သုဥ္းရမွာကုိပဲ။ ေနာက္ျပီး ရည္ရြယ္ခ်က္တခုနဲ႔ ခြဲခါလာခဲ႔ျပီးမွ မျပည္႔စံုပဲ တန္းလန္းၾကီး ထြက္သြားရမွာကုိ ႏွေျမာေနမိတယ္။

(၃) ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ…

ျပင္ဆင္သင္႔တာေတြကေတာ႔ အမ်ားၾကီးပါ။ ရတနာသုံးပါးကုိ ႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို႔။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကုိ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္သြားႏိုင္ဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလိုတိုေတာင္းလွတဲ႔ က်န္ရိွတဲ႔ အခ်ိန္ေလးမွာ သူတဖက္သားအေပၚကုိ အျပစ္မလုပ္မိဖုိ႔လည္း ပုိအေရးၾကီးပါတယ္။ နာက်ည္းစရာေတြရိွရင္ ေမ႔လုိက္မယ္။ မုန္းေလာက္မယ္႔ သူေတြရိွခဲ႔ရင္လည္း အဆံုးထိတိုင္ ခြင္႔လႊတ္လိုက္မယ္။ ရိုးသားတဲ႔ဘ၀ေလးနဲ႔ပဲ တတ္နုိင္သေလာက္ ေရွ႕ဆက္မယ္။

(၄) ၀မ္းနည္းမိမွာက…

၀မ္းနည္းမိမွာကေတာ႔ မိဘေက်းဇူးကုိ ဆပ္ရမယ္႔ အခ်ိန္ေတြ တိုသြားလို႔ပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္တခုနဲ႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ျပီး မိဘရဲ႕ အကူအညီကုိ ခုထိေတာင္းခံေနရတဲ႔ အတြက္ အျပစ္တခုလုိ ခံစားေနရတဲ႔အခ်ိန္မွာ မိဘကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုဖုိ႔ အခ်ိန္ေတြနည္းသြားလို႔ပါ။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သက္၀င္ယံုၾကည္ ကုိးကြယ္ခဲ႔တဲ႔ ဗုဒၶဘာသာပါ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ႔မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အရမ္း၀မ္းနည္းမိမွာပါ (ကမာၻပ်က္သုဥ္းရင္ေတာင္ ဗုဒၶဘာသာကုိ အရွည္တည္တ႔ံေနေစခ်င္ပါတယ္) ။

(၅) ေၾကာက္လန္႔မိတာက…

ေၾကာက္လန္႔မိတာက သိပ္မရိွပါဘူး ... ေသရမွာ တခုတည္းပါ း) ။ ေသရင္ေတာ႔ အားလံုးထက္အရင္ ေသသြားခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ႏွလံုးသားႏုတယ္။ ေအာ္ျပီးငိုယိုေနၾကတဲ႔ လူသားေတြအားလံုးကုိ မျမင္ခ်င္ပါဘူး။ ႏွလံုးသားရပ္ျပီး ေသသြားမွာေတာ႔ေၾကာက္တယ္။ အဟီး အဲဒါေၾကာင္႔ း) ။

(၆) ေဆာင္ထားခ်င္တာ…

ေဆာင္ထားခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္ကုိးစားရတဲ႔ ရတနာသံုးပါးပါ။ ေနာက္ျပီး ေလာကမွာ ဘယ္အရာမွ တည္ျမဲျခင္းမရိွဘူး “ပ်က္ခ်ိန္တန္လို႔ ပ်က္တယ္” ဆိုတဲ႔ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးအမေလးတခုပါ  (ေျပာတာေျပာခ်င္တာ ေသခ်ာမေျပာတတ္လို႔ဗ်) ။

(၇) ဘာေတြေရးမိမလဲ…

ေရးမိမွာကေတာ႔ ကဗ်ာေတြပါပဲ။ ကဗ်ာကုိ အသက္ေလာက္ ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ႔အတြက္ ကဗ်ာေတြကိုပဲ ထုဆစ္မိေနအုန္းမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို တျခားအရာနဲ႔ ဆြယ္လို႔ေနႏိုင္ေပမယ္႔ “ကဗ်ာ” နဲ႔ဆြယ္ရင္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္မိမွာ ေသခ်ာတယ္ း) ။

(ဂ) ေတြးမိေတြးရာ...

က်န္ရိွတဲ႔ အခ်ိန္ေလးကုိ ၾကိဳးစားမယ္။ ေကာင္းေကာင္းစားမယ္။ ေကာင္းေကာင္းေနမယ္။ မည္သူ႔အေပၚမွ ကာယကံ ၊ ၀ဇီကံ ၊ မေနာကံ တို႔ျဖင္႔ မက်ဴးလြန္မိေအာင္ ေနထိုင္သြားမယ္။ ဘုရားတရားကုိ အခ်ိန္ေပးျပီး လုပ္သြားမယ္လို႔ေတာ႔ စဥ္းစားပါတယ္။

(၉) ဂုဏ္ယူခ်င္တာက…

ယခုဘ၀မွာ လူလာျဖစ္ရတာကို ဂုဏ္ယူခ်င္ပါတယ္။ ခံစားတတ္တဲ႔ ႏွလံုးသားတစံုလည္း ရရိွခဲ႔တယ္ (အဲဒါေၾကာင္႔ ကဗ်ာေတြေရးႏိုင္ခဲ႔ရတာကုိး) ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရသ အ၀၀ကုိလည္း ခံစားခဲ႔ရတယ္။ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲမႈေတြလည္း ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရတယ္။ လူဆိုတဲ႕ အတန္းအစားရဲ႕ ခံစားရမႈ အစံုစံုကုိ ခံစားခဲ႔ရလို႔ပါပဲ ။

(၁၀) ရွာၾကံေျဖသိမ္႕မိတာက…

ေတာ္ေသးတာေပါ႔ အရမ္းခ်စ္ရတဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကုိခံခဲ႔ရလုိ႔ (လူပ်ိဳၾကီးျဖစ္သြားမွာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနတာ :P) ။ ေကာင္မေလးက လက္ခံရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ရမယ္႔ မိသားစုေလးကုိ ဖန္ဆင္းဖုိ႔ အခ်ိန္က်န္ေနေသးလို႔ (သိပ္ေတာ႔မက်န္ေတာ႔ဘူးေနာ္ အဟီးဟီး ငိုခ်င္လာျပီေနာ္ ) ။

(၁၁) က်ဴးရင္႔ခ်င္တဲ႔ ဥဒါန္း...

က်ဴးရင္႔ခ်င္တာကေတာ႔ ကဗ်ာေလးတပုဒ္နဲ႔ေပါ႔ (ကဗ်ာရူးျဖစ္ေနလုိ႔ပါ သီးခံၾကပါေနာ္)

ကမာၻ...ကမာၻ...ကမာၻ
သူ႔ ႏွလံုးသားကုိ အမွီျပဳ
ငါတို႔ေပါက္ဖြားခဲ႔တယ္ ။

သူ႔ သယံဇာတကုိ တူးယူ
ငါတို႔ တည္ျမဲယူခဲ႔တယ္ ။

သူ႔ ၀မ္းတြင္းကၽြမ္းေလာင္ 

ျပိဳပ်က္ေအာင္လုိ႔
ငါတို႔ အျပစ္ေဆာင္ခဲ႔တယ္ ။

သူ႔ အရိပ္ေအာက္မွာေန
သူ႔ အခက္ဘယ္လိုခ်ိဳးခ်ိဳး
ငါတို႔ေစရာ သူခံခဲ႔တယ္ ။

သူကေတာ႔ ခြင္႔လႊတ္သီးခံ
စိတ္ရင္းမွန္နဲ႔
ငါတို႔ေကာင္းေၾကာင္း
သြန္းေလာင္းေပးခဲ႔တယ္ ။

ငါတို႔ ကေတာ႔ သူ႔ကုိ
လ်စ္လ်ဴရႈလို႔ အျပစ္ေတြျပဳခဲ႔တယ္ ။

ခုမွ သူ႔ကို သတိရေၾကာင္း
စာေတြေလာင္းလည္း
သူအေၾကာင္းက မေကာင္းေတာ႔ဘူး ။

သူငိုေနတယ္
၀မ္းသာလို႔လား ၀မ္းနည္းလို႔လား
အေျဖရွာမရတဲ႔ ေ၀ဒနာဘ၀နဲ႔
ေသခ်ာတာက
သူေခၚေဆာင္သြားေတာ႔မယ္ ။

ငါတို႔ မလုိက္ခ်င္လည္း
လိုက္ပါရေတာ႔မယ္ ။

ငါတို႔ကုိ ခ်စ္ခဲ႔တဲ႔ သူ႔ကုိ
ငါတို႔ ျပန္ခ်စ္ၾကပါစို႔ ။

အခုေတာ႔
ငါတို႔အားလံုး
ကမာၻၾကီးကုိ ေတာင္းဆုေျခြၾကမယ္ ။

“ ကမာၻေျမ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ
  ေၾကြလြင္႔မသြားခင္ အထိေလ
  ကမာၻေျမ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ
  ငါတို႔နဲ႔အတူ ရိွပါေစ ”

(ကုိငွက္ရဲ႕ သီခ်င္းကုိ ဖ်က္လိုက္မိတာ အားလံုးကုိ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ)

~~~~~~~~~

အားလံုးကုိ ခင္မင္ေလးစားလ်က္...
     ညရဲ႕ေကာင္းကင္

“အင္အား”

ညေတြက  တိတ္ဆိတ္မႈကုိ
အရိပ္လိုျပဳလို႔  ေျမွာက္ပင္႔ၾကတယ္ ...

ဘ၀ေတြက  ထိုးႏွက္မႈေၾကာင္႔
တခ်ိဳ႕  ကတိုးတက္
တခ်ိဳ႕  ကစိတ္ပ်က္ၾကတယ္ ...

ကုန္းေကာက္စရာမရိွေပမယ္႔
ရုန္းေလာက္တဲ႔အင္အားနဲ႔
လံု႔လမ်ားရဲ႕ေအာက္မွာေတာ႔
အေၾကာက္တရားဆိုတာ
ေဖာက္ျပားစရာကုိ မလုိခဲ႔တာ ...

လဲက်ရင္ ထလိုက္မယ္
ထူမယ္႔သူကုိ မေမွ်ာ္ဘူး...
ႏြမ္းလွ်ရင္ ကလိုက္မယ္
အားေပးသူမရိွလည္း ျဖစ္တယ္ ...

ကုိယ္႔စိတ္နဲ႔ ကုိယ္႔အရိပ္
တြဲေနေသးသေရြ႔
ဘယ္လမ္းဘယ္ေလာက္ေ၀းပေစ
ေမွ်ာ္မွန္းတဲ႔အတိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းရဲတယ္ ...

မရိွတဲ႔ ကံကုိလည္း မေတာင္႔တဘူး ...
ရိွတဲ႔ ဥာဏ္ကုိပဲ ေရာင္းခ်မယ္ ...
၀ီရိယကုိ စိုက္ထုတ္
ကာယအလုပ္ လုပ္လည္းျဖစ္တယ္ ...

ဒူးမေခါက္သေရြ႔   ဒူးမေထာက္ဘူး...

ေဘးမေရာက္သေရြ႔   ေျပးမေၾကာက္ဘူး...

ဘ၀ကုိ ခုတံုးလုပ္

လူလံုးျပဳတ္လဲ အပူရုပ္ေတာ႔မလုပ္ဘူး ...

ကုိယ္႔လက္နဲ႔ ကိုယ္႔ေျခ

သက္ေသေတြတည္မယ္ ...

ကိုယ္႔ကုိကိုယ္မာန္တင္း

ဖန္ဆင္းရဲတယ္ ...

နာက်င္မယ္႔ ၾကမၼာေတြ

လာခ်င္လည္းလာပါေစ ...

ကိုယ္႔မိသားစုအတြက္

ဘ၀ကုိကုိယ္စားျပဳ

အနာဂါတ္ကိုထုဆစ္မယ္ ...

ဆုျဖစ္မယ္႔အေတြးေတြနဲ႔

ေလွ်ာက္လွမ္းမယ္႔လမ္းကေတာ႔

မေ၀းေတာ႔ပါဘူးေလ ... ။

☺ ငါ႔ရဲ႕ လမင္း ☺

ရွင္းသန္႔တဲ႔ ရင္ခြင္မွာ

အစဥ္ထြန္းလင္းေနတဲ႔ လမင္း

ျပည္႔ျဖိဳးေနလိုက္တာက

လွရက္လိုက္တာ ... ။

မဟူရာညေပမယ္႔

မတူတာတခုကေတာ႔

နင္ျဖန္႔က်က္တဲ႔ အလင္း

ငါ႔ရင္ကုိခင္းထားတာက

လြမ္းေမာလိုက္တာ ... ။

အရာရာ တိတ္ဆိတ္ေနေပမယ္႔

အလိုက္မသိတာက ... ငါ

ရိႈက္မိတဲ႔ေလထုနဲ႔ေတာင္

၀င္သက္ထြက္သက္ မမွ်သလိုနဲ႔

သန္းေခါင္ယံညဥ္႔အဆင္းမွာ

အသူရာေတြစစ္ခင္းသလို

အမူအရာေတြပစ္သြင္းရင္း

အငိုက္မိတဲ႔ ႏွလံုးသားနဲ႔

ငါ ... ေမာက္မားမိခဲ႔တာေပါ႔ ... ။

ဒါေပမယ္႔လည္း

ရင္ထဲကလမင္းမို႔

အျပစ္ကင္းတဲ႔ ျမွားတစင္းကို

နင္႔ ရင္တြင္းသို႔

ခ်စ္ျခင္းေစတမန္နဲ႔

ျဖစ္ျခင္းေတြ အစီရင္ခံလိုက္မယ္

နင္႔ရဲ႕  ...

ႏွလံုးသားကုိ

ငါ႔ဆီ ...

တဖန္ ပုိ႔လႊတ္လွည္႔ပါ ... ။

သခင္

တြယ္ငင္ရစ္သည႔္

ေႏွာင္ၾကိဳးမွ်င္ျဖင့္

ပတ္ကာထားသည္႔

သံေယာဇဥ္မ်ိဳး

ရင္၌ပ်ိဳးသည္

သခင္သိပါေလစ ။

လြန္ခိုင္ျမဲသည္႔

စကားေထြႏွင့္

ခ်ိဳျမိန္လွသည္႔

အခ်စ္ႏြံမ်ိဳး

ရင္၌ကၽြံသည္

သခင္သိပါေလစ ။

သခင္စိတ္ေဖာက္

ေကာက္မွာစိုးလို႔

စုိးေၾကာက္ရင္ထဲ

မ၀့ံရဲပဲ

ဆိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္

သခင္႔တြက္ဆို

ေန႔ရက္မတြက္

ေပးဆပ္ရက္သည္

သခင္သိပါေလစ ။

သခင့္ရိပ္ႏွင္႔

ကၽြႏု္ပ္စိတ္ဒြန္တြဲ

လြန္ဆြဲမိေတာင္

တရက္ေသာ္မွ

မ်က္ေတာ္မရွ

အပါးေတာ္ျမဲ

ေနရဲခ်င္သည္

သခင္သိပါေလစ ။

သခင္မုန္းလို႔

ရံႈးသြားရင္လည္း

လံုးမပါးပဲ

ႏွလံုးသားကုိ

အျပံဳးမ်ားနဲ႔

ေပးဆပ္ရဲသည္

လိုရာျပဳဖို႔

ထုဆစ္ပါေတာ႔

အို ... သခင္ရယ္ ... ။

ေၾကာက္တတ္လာတယ္

မင္းေျပာခဲ႔တဲ႔ စကား

တလံုးတပါးမွေတာင္

အမုန္းမပြားခဲ႔ဖူးပါ...

မင္းေစလိုရာေစ

ေနလိုရာေနခဲ႔တယ္... ။

ၾကာပဒုမၼာလို

ေရတကာလယ္မွာ

တင္႔တယ္ခ်င္ေပမယ္႔ ...

ဒီေကာင္႔ ...

ႏွလံုးသားရင္မွာေတာ႔

ေျပလည္ေအာင္

ေသာင္ထြန္းခဲ႔ရတယ္ .... ။

ပန္းပြင္႔ေၾကြတိုင္းလည္း

မေကာက္ခဲ႔ဖူးပါ ... ။

ေလေျပေစတိုင္းလည္း

မေရာက္ခဲ႔ဖူးပါ ... ။

ဒီေကာင္႔ ...

ႏွလံုးသားစကၠန္႔တိုင္းကို

မင္းနာရီမွာ

ကုန္ဆံုးေစခဲ႔တယ္ ... ။

ဆံုးရံႈးမွာစိုးလို႔

နာစရာရိွေတာင္

ရင္ခြင္တြင္းနက္မွာပဲ

ပိ်ဳပ်က္ခဲ႔တယ္ ... ။

ဒါနဲ႔ေတာင္ ...

ဟန္ေဆာင္စကားေတြနဲ႔

ဒီေကာင္႔ႏွလံုးသားကို

မိုင္ကုန္ေမာင္းခဲ႔ရက္တယ္ ... ။

ဒီလိုနဲ႔ေလ ...

ႏွလံုးသားကရလာတဲ႔

အဆုိးရြားဆံုးရလဒ္ကေတာ႔

ဒီေကာင္ေလ ...

ေၾကာက္ ... ေၾကာက္တတ္လာတယ္ ... ။

မဆံုးမယ္႔ အေတြးမ်ား

ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းေနတဲ႔ဘ၀
ဘယ္ကာလေရြ႔ျပီမသိ
ပန္းမန္ေတြကေတာ႔
သူ႔ဖာသာ အလွဆင္တတ္သားပဲ...
၀င္ခါနီးေနမင္းေတာင္
ေတာက္ပမႈေတြနဲ႔

ႏႈတ္ဆက္လုလုပါလား...

ပံုမွန္လႈပ္ရွားမႈနဲ႔

ရွင္သန္လူသားထုေတြကေတာ႔
ကမၻာေျမလွပမႈကုိ
အေသအခ်ာ သတိမျပဳမိတာ ၾကာလွေပါ႔...

တခါတခါ
အလွအပသဘာ၀ကို
အက်အနခံစားခ်င္လို႔ေပါ႔...
စိမ္းလန္းမႈ ေတာအုပ္ထဲက
တိတ္ဆိတ္တဲ႔ ညေနေတြမွာ
တေယာက္တည္းၾကိတ္လို႔
အသက္ရႈသံကုိ ကာရန္လုပ္
သံစဥ္တပုဒ္ေတာ႔
ဟန္လုပ္ခ်င္ခဲ႔တာေလ...

တကယ္ေတာ႔လည္း
ဆုတ္ျဖဲခဲ႔တဲ႔ ျပကၡဒိန္ေတြရဲ႕ေအာက္မွာ
ပိုင္ဆိုင္မႈနဲ႔ထပ္တူ

လြတ္လပ္မႈေတြက်ဆံုးခဲ႔ရတယ္ေလ...

ဒီလိုနဲ႔ပဲ...

အခါခါသာေနတဲ႔
ေသာ္တာလမင္းကိုလည္း
ေမွ်ာ္ကာမၾကည္႔မိတာ ၾကာလွျပီ ...

ဒ႑ာရီ ဆန္လွတဲ႔
ၾကယ္စင္ေမာင္ႏွံကုိလည္း
ေဖြရွာမေတြးမိတာ တခါမကျပီ ...

ရင္မွာေတြးမိတဲ႔
မဟာအေတြးေတြကိုလည္း
အေသအခ်ာမေရးမိတာ

ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္ကာလဆီ ။

ေၾသာ္... ဒီေန႔ညဥ္႔က ဘာလို႔ဒီေလာက္နက္ရတာလဲ.... ။

(မမိုးခါးဧ။္ မဆံုးမယ္႔ အေတြးစုကုိ ကဗ်ာအျဖစ္ ျဖစ္တည္သည္။)

ပံု ။ ။ ခြင္႔ျပဳခ်က္ျဖင္႔သာ ကၽြန္ေတာ္႔ဧ။္ ဘေလာ႔ဂ္၌ တင္ပါဧ။္။

တကယ္ဆို စိုရံုေလးပါ

မရည္ရြယ္ခဲ႔ပါဘူး

စိုရံုေလးပက္ျဖန္းေစခ်င္ခဲ႔တာပါ

ဒါေပမယ္႔ ...

ရင္ထဲမွာ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲေတာ႔

အျပင္မွာ မုိးသည္းမိတာေပါ႔ ... ။

မရည္ရြယ္ခဲ႔ပါဘူး

မင္းတို႔ရင္ကိုေအးခ်မ္းဖုိ႔

အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖစ္တည္ျပီးမွ

ဖြင္႔ခ်မိတာပါ

အညိႈးၾကီးတယ္ဆိုျပီးေတာ႔

လူဆိုးၾကီးလို႔ မထင္လိုက္ၾကပါနဲ႔ .... ။

တခါတခါ

ငါမလာခဲ႔ရင္ ေတာင္႔တၾကျပီး

ငါရြာေတာ႔မွ မေဖ်ာင္းဖ်ၾကတာလဲ ... ။

ငါ႔ကုိ ...

အျပစ္ေတြတင္ျပီးေတာ႔

ရက္စြဲေတြကို ဒဏ္မခတ္လိုက္ပါနဲ႔ ... ။

ခ်စ္တယ္ထင္ျပီးေတာ႔လည္း

သြန္းႏိုင္မႈကုိ အတင္းမျပဳပါနဲ႔ ... ။

ေထာင္ေသာင္းမကတဲ႔ ေငြ႔ရည္ေတြ

စုေဆာင္းလို႔မွ ျဖစ္လာတဲ႔ ဘ၀

ငါရြာခ်င္ရင္ ရြာမယ္

ငါသာခ်င္ရင္ သာမယ္

ဒါငါ႔ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ ... ။

တခါတေလ

ေငြ႔ရည္ေလးေတြ ျဖစ္တည္ဖုိ႔ အတြက္

ငါတကုိယ္ေကာင္းဆန္ရလိမ္႔မယ္ ... ။

ဒါေပမယ္႔

စိုရံုေလးပက္ျဖန္းေစခ်င္ခဲ႔တာပါ ... ။

စိတ္ကူးေလးတခု

ေကာင္းကင္က ငွက္ေတြက ေျမျပင္မွာ ေပ်ာ္ျမဴးခ်င္ၾကတယ္ ...
သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူလို႔ ...
ကိုယ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ခ်စ္သူနေဘးမွာ ေနခ်င္လို႔ျဖစ္မယ္ ...

ပန္းေလးေတြက လွလွပပဖူးပြင္႔ၾကတယ္ ...ေနာက္ျပီး အခူးခံၾကတယ္ ...
သူတို႔လညး္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူလို႔ ..
ကိုယ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ခ်စ္သူေကသာမွာ ပန္ေစခ်င္လို႔ျဖစ္မယ္ ...

ေလေျပေလညွင္းေလးက ျငင္ျငင္သာသာတိုက္ခတ္ၾကတယ္ ...
သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူလို႔ ...
ကုိယ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ခ်စ္သူရင္ကို ေအးျမေစခ်င္လို႔ျဖစ္မယ္ ...

စမ္းေခ်ာင္းေလးက သာယာစြာ စီးဆင္းတယ္ ...
သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူလို႔ ...
ကုိယ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ခ်စ္သူကို အသံသာေလးေတြနဲ႔ သာယာေစခ်င္လုိ႔ျဖစ္မယ္ ...

ၾကယ္ေလးေတြက တခါတခါေၾကြၾကေပးၾကတယ္ ...
သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူလုိ႔ ...
ကုိယ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ခ်စ္သူ ဆုေတာင္းေလးေတြျပည္႔ေစခ်င္လို႔ျဖစ္မယ္ ...

သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တူ ... လို႔ ... တူ ... လို႔ ။

ခ်စ္သူေတြငိုၾကတယ္ ... အဲဒါ ခ်စ္လို႔ ။
ခ်စ္သူေတြရီၾကတယ္... အဲဒါခ်စ္လို႔ ။
ခ်စ္သူေတြေပ်ာ္ၾကတယ္ ... အဲဒါခ်စ္လို႔ ။
အနမ္းေလးေတြ ေပးၾကတယ္ ... အဲဒါခ်စ္လုိ႔ ။
လက္ေလးေတြ တယုတယတြဲၾကတယ္ ... အဲဒါခ်စ္လို႔ ။
သစၥာကတိေတြ ေစာင္႔ထိန္းၾကတယ္ ... အဲဒါခ်စ္လို႔ ။
ပန္းခင္းလမ္းေတြကို အတူတူေလွ်ာက္ၾကတယ္ ... အဲဒါခ်စ္လုိ႔ ။
ဆူးခင္းလမ္းေတြကို ရဲ၀ံ့စြာျဖတ္ေက်ာ္ၾကတယ္ ... အဲဒါခ်စ္လို႔ ။
တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ နားလည္ေပးၾကတယ္ ... အဲဒါခ်စ္လို႔ ။
တစ္ေယာက္စိတ္ဆိုးရင္ တစ္ေယာက္ေခ်ာ႔ၾကတယ္ ... အဲဒါခ်စ္လို႔ ။
တစ္ေယာက္ငိုရင္ တစ္ေယာက္ရင္နာရတယ္.....အဲဒါခ်စ္လို႔ ။.
အဲဒီေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ၾကတယ္႔ ခ်စ္သူေတြ ေပါင္းဆံုၾကပါတယ္ ။
သူတို႔လို ကၽြန္ေတာ္လည္း ေပါင္းဆံုေစခ်င္ပါတယ္ ။

ကမၻာၾကီးကုိ ႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ပတ္လို႔
ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြလႊမ္းျခံဳေပးမယ္႔ အိမ္ေလးရဲ႕  ရင္ခြင္မွာ
တစ္ေယာက္ရဲ႔ ရင္ခုန္သံကုိ  တစ္ေယာက္က ရႈစားလုိ႔
ခ်ိဳျမိန္တဲ႔ ညေနခင္းေတြကို အတူေက်ာ္ျဖတ္လို႔
အလြမ္းမေျပတဲ႔ အလြမ္းေတြကို ျပန္ေျပာင္းေျပာလုိ႔
လသာတဲ႔ညေတြမွာ တီးတိုးကပ္လို႔
ေကာင္းကင္ကၾကယ္ေတြကို ရည္တြက္လို႔ ...လို႔ ... လို႔......

ေၾသာ္ ... စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ျပည္႔ရမွာလဲ...
မနက္ျဖန္တိုင္းကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ရတာ တခါတခါေတာ႔
စိတ္ကူးပင္လယ္မွာ ေလွငယ္ေလးေမ်ာပါေနသလိုပါပဲ...
တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ႔ ပင္လယ္ေအာက္ပဲ ငုပ္လွ်ိဳးသြားမွာလား
ေမ်ာပါေနရင္းနဲ႔ပဲ ပင္လယ္ၾကီးျငိမ္သက္သြားမွာလား

တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ႔ ... တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ႔ ... တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ႔ ... တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ႔ ...

ဆရာနီကုိရဲအတြက္ အမွတ္တရ

ကၽြန္ေတာ္မေရးဘူး လံုး၀မေရးဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာ ခုေတာ႔ ။ မေန႔ကေပါ႔ ကြ်န္ေတာ႔္ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ဆရာမ မေနာ္ဟရီရဲ႔ ပို႔စ္အသစ္...“ေၾကြလြင္႔သြားတဲ႔ ၾကယ္တစ္ပြင္႔” ဆိုတာကုိ ေတြ႔လိုက္တယ္ ။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း စိတ္လႈပ္ရွားသြားတယ္ ။ ဘယ္သူလဲဘယ္သူလဲေပါ႔ ။ ဆရာနီကုိရဲ ကြယ္လြန္ခဲ႔ျပီ ။ အရမ္း၀မ္းနည္းသြားတယ္။ စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္သြားတယ္ ။ ေအာ္...ကၽြန္ေတာ္တို႔ေလးစားရတဲ႔...ဆရာတစ္ေယာက္ေၾကြလြင္႔သြားရ ျပန္ျပီေလ ။ ေကာင္းကင္ကုိေမာ႔ၾကည္႔လိုက္မိတယ္ ။ ေအာ္... ၾကယ္ေတြ ၾကယ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္စင္းမ်ား ထပ္ေၾကြၾကအုန္းမွာလဲ..(ဒီမွာေတာ႔ ၾကယ္မရိွတာမ်ားပါတယ္)။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကယ္ေတြကုိ သတိရရင္း “ၾကယ္ေသ” ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာကုိ ခ်ေရးမိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာကုိ ေကာင္းေကာင္းမေရးတက္ပါ ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးစားျပီးေရးမိျခင္းပါ ။ ကဗ်ာကုိ အဆံုးသတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ႔ P.S မွာ ဆရာ႔ကို ရည္ညႊန္းေၾကာင္း ေရးမလုိ႔ပဲ ဒါေပမယ္႔ မေရးျဖစ္ခဲ႔ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး အတိတ္ကို သတိရမိခဲ႔လို႔ပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ G.T.C ေက်ာင္းသားဘ၀ကေပါ႔ ။ နီကုိရဲကုိ စသိခဲ႔တာ “ စိတ္အိုင္ပက္သူ” ဆိုတဲ႔ ၀တၳဳ ၊ အဲဒီ၀တၳဳကုိ စဖတ္ကတည္းက စြဲသြားခဲ႔တာ ။ ကၽြန္ေတာ႔ေဘးက သူငယ္ခ်င္း တေန႔ အဲဒီစာအုပ္ကို ၀ယ္လာခဲ႔တယ္ ။ သူေတာင္မဖတ္ရေသးဘူး ။ ငါခဏေလးၾကည္႔ပါရေစ ဆိုျပီးေတာင္းၾကည္႔မိတယ္ ။ ၾကည္႔ျပီးမွ အရမ္းဖတ္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚခဲ႔တယ္ ။ ေနာက္ေန႔...သူ႔ဆီက စာအုပ္ကုိရဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖားခဲ႔ရတယ္ ။ ေနာက္တေန႔ မနက္အေစာၾကီး ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းကုိ ေရာက္ေနခဲ႔တယ္။ စာအုပ္လုဖုိ႔ေလ ။ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေပးဖတ္တယ္...ဒါေပမယ္႔ အိမ္ကုိမငွားဘူး ေက်ာင္းမွာပဲ အျပီးဖတ္ခိုင္းတယ္...။ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္...။ ဒါေတာင္တျခားသူေတြက ကၽြန္ေတာ္ျပီးရင္ဖတ္ဖို႔ ေစာင္႔ေနၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ စဖတ္လိုက္တာ ဘယ္သူ႔ကုိမွလဲ သတိမထားမိဘူး ။ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ကုန္လို႔ ကုန္မွန္းလည္းမသိဘူး ။ အတန္းပထမအခ်ိန္စေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ စ်ာန္၀င္ေနျပီ ။ စာသင္လုိက္ စာအုပ္ကုိျပန္ဖတ္္လိုက္နဲ႔ စာကုိလည္း စိတ္မ၀င္စားေတာ႔ ။ လက္ကလည္း မွတ္ထားတဲ႔ေနရာေလး ေပ်ာက္မွာစိုးလို႔၊ သူမ်ားလာလုမွာလည္း စိုးေသးတယ္ ။ ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ေတာ႔ဘူး...။ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္တဲ႔ ခုံတန္းကေနာက္ဆံုးဆိုေတာ႔ အခြင္႔အေရး ရသြားတယ္။ ေခါင္းကုိငံုျပီး စာအုပ္ကို သည္းၾကီးမဲၾကီး ဖတ္ေနမိတယ္ ။ စာသင္သံေတြလည္း ဂရုမစို္က္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး ။ ရုတ္တရတ္ တတန္းလံုး အသံက အပ္က်သြားရေလာက္ေအာင္ကုိ တိတ္သြားတယ္ ။ ဘာျဖစ္လဲမသိဘူးေပါ႔ ။ ေခါင္းကုိျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္တယ္ ။ ေဒါသတ၀င္း၀င္းထေနတဲ႔ ဆရာမရဲ႔မ်က္ႏွာ ကၽြန္ေတာ္႔ေရွ႔မွာ ခါးကုိေထာက္လုိ႔ ။ စာအုပ္ကုိ အျမန္ဖြက္လိုက္မိတယ္.. မမွီေတာ႔ဘူး...။ “နင္႔လက္ထဲကစာအုပ္ေပးစမ္း” တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေပးခ်င္ ေပးခ်င္နဲ႔ ေပးလိုက္ရတယ္...။ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းက မ်က္ႏွာရံႈမဲ႔ေနျပီ ။ “နင္႔အျပစ္နင္သိလား” “ဟုတ္ကဲ႔သိပါတယ္”  “သိရင္အတန္းခ်ိန္ ျပီးတဲ႔အထိမက္တပ္ရပ္ေန” ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတာ္ေတာ္ညစ္သြားတယ္ ။ တတန္းလံုးရဲ႔ အၾကည္႔ေတြက ကၽြန္ေတာ္ဆီေရာက္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဂရုစိုက္ပါဘူး ၊ ဂရုစိုက္မိတာက စာအုပ္ေလ ဆရာမျပန္မေပးရင္ ဒုကၡ ၊ ကၽြန္ေတာ္အရိွန္ေကာင္းေနမွဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔အၾကည္႔က ဆရာမဆြဲျခင္းေတာင္းထဲက စာအုပ္ဆီပဲ ေရာက္ေရာက္ေနတယ္ ။ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ငိုမဲ႔မဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ ၾကည္႔ေနျပီ ။ အတန္းခ်ိန္ျပီးေအာင္ မနည္း သီးခံျပီးေစာင္႔ေနရတယ္ ။ စိတ္ကမရွည္ခ်င္ေတာ႔ ။ အဲဒီေန႔မွ ဆရာမကလည္း အတန္းခ်ိန္ ေက်ာ္ေအာင္သင္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အရြဲ႔တိုက္တာလား မသိဘူး ။ အတန္းခ်ိန္ ျပီးသြားျပီ... ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကုိတင္းလိုက္တယ္ ။ ဆရာမနားကပ္သြားတယ္ ။ “ဆရာမ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ စာအုပ္ေလး ျပန္ယူလုိ႔ရမလား” “ ဘာ.............. မေပးဘူး...ေအးလိုခ်င္ရင္ ေက်ာင္းလႊတ္မွလာယူ” ကၽြန္ေတာ္ ငို္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားတယ္ ။ ဘာမွ မတက္ႏုိင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အမွားကုိ... ။ သူငယ္ခ်င္းကုိ ေတာင္းပန္ရတယ္ ။
“ ငါျပန္ရေအာင္ယူေပးပါမယ္ကြာ .. ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔” လို႔လည္းေျပာရတယ္ ။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ အဓိပၸါယ္မရိွတဲ႔ေန႔ေပါ႔...။ ဖတ္ျပီးသမွ်ေတြကို ျပန္ေတြးမိျပီး ဘာလုပ္လုိ႔ လုပ္ရမွန္းလည္းမသိဘူး ။ ေက်ာင္းမလႊတ္ခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ဆရာမ်ားနားေနခန္းကုိ ေရာက္ေနျပီ ။ ဆရာမက လွမ္းေခၚတယ္ စာအုပ္ရျပီေပါ႔ ။ ဆရာမက အသံကခ်ိဳခ်ိဳသာသာနဲ႔ “သားစာအုပ္ကုိ မနက္ျဖန္မွယူေတာ႔” ၊ ကၽြန္ေတာ္ “ ဗ်ာ ” လို႔ ထေအာ္လိုက္မိတယ္ ။ “ေအး...မင္းစာအုပ္က ေကာင္းလို႔ စြဲသြားျပီ ဆရာမဖတ္ခ်င္လို႔ အိမ္ကုိယူသြားမယ္ ..မနက္ျဖန္မွျပန္ယူ ..ဒါပဲ” တဲ႔ ။ ကၽြန္ေတာ္႔နားေနခန္းထဲက အလိုမက်ခ်င္းမ်ားစြာနဲ႔ ထြက္လာမိတယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ ေျပာလုိက္တာ မိုးမႊန္ေနတာပဲ ။ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းၾကိဳက္မိတဲ႔ စာအုပ္ကုိမွ ဘာလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္ခြင္႔မရခဲ႔တာလဲ ။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ေနာက္ေန႔ေပါ႔ ။ ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္ေန႔မွာ ဆရာမဆီက စာအုပ္ျပန္ရခဲ႔တယ္ ။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ အတန္းမတက္ေတာ႔ဘူး...၊ ေက်ာင္းပန္းျခံထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း စာအုပ္ဆံုးတဲ႔အထိ ဖတ္ျဖစ္လိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေက်နပ္သြားတယ္ ။ အရမ္းေကာင္းတဲ႔ ၀တၳဳ ၊ လူငယ္ေတြရဲ႔စိတ္ကို စြဲသြားေစခဲ႔တယ္ ။ အခက္အခဲေတြၾကားထဲက ဖတ္ခဲ႔ရတာကို မေမ႔ႏုိင္ခဲ႔ဘူး ။ အဲဒီကတည္းက ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀မွာ ဆရာနီကုိရဲ ကအမွတ္တရျဖစ္ေစခဲ႔တယ္ ။ ေနာက္ပိုင္းအဲဒီစာအုပ္ကုိ Title အသစ္နဲ႔ ရုပ္ရွင္ျပန္ရိုက္တာ သိလိုက္ရတယ္ ။ ၾကည္႔ခ်င္ေပမယ္႔ မၾကည္႔ျဖစ္ခဲ႔ဘူး ။

မေန႔ညကဆရာအတြက္ ၾကယ္ေနရာက ခံစားရင္း ကဗ်ာေရးမိေတာ႔မွ အတိတ္ကုိ အမွတ္ရေစခဲ႔တယ္ ။

ဆရာက..

ကေလာင္သြားထက္ထက္နဲ႔ စာေတြသီကံုးခဲ႔တယ္ ။

ဘ၀ကို စာအလွေတြနဲ႔ ေ၀မွ်ခဲ႔တယ္ ။

ခုေတာ႔ ... အေၾကြေစာခဲ႔ျပီ ။

ဆရာေကာင္းရာမြန္ရာဘ၀သို႔ ေရာက္ပါေစ လို႔အစဥ္ ဆႏၵျပဳလ်က္...

အိုင္ဒီယာမဂၢဇင္း လ (၁၀၀) ျပည္႔မွာ ေနာက္ဆံုးပါသြားတဲ႔ ဆရာ႔၀တၳဳတိုေလးကုိ ဖတ္ၾကည္႔ေစခ်င္၍ ဆရာမ မေနာ္ဟရီရဲ႔ လင္႔ေလးကုိ ထည္႔ေပးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ . . . . . . . . ႏွင့္ ဘတ္တာဖလုိင္းဆရာမ

(ဆရာနီကုိရဲအတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ႔ဘ၀ထဲကုိ ဆြဲသြင္းေပးခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း၊ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ႔တဲ႔ ဆရာမ အားလံုးကို သတိရလ်က္ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးလိုက္ရပါတယ္ )

စာေပအႏုပညာကုိ အစဥ္ေလးစားလ်က္... 

ၾကယ္ေသ ***

နကၡတ္စံုစီ   အရီရီႏွင္႔

ရွစ္ခြင္ပတ္လံုး   မိုးသားလံုးတို႔

မခို႔တစိတ္   ျပံဳးရိပ္သန္းေရာင္

လေရာင္ေကြးေကြး   သူ႔နေဘး၌

၀ပ္ဆင္းခယ   ယွဥ္တြဲၾကတဲ႔

သန္းေခါင္ယံည   စစ္ခင္းပြဲမွာ ...

ၾကယ္ဓူ၀ံက   အထီးတည္းႏွင္႔

တည္ရိွမႈကို   ကိုယ္စားျပဳဧ။္ ။

ၾကယ္စင္ညီေနာင္    ခုနစ္ေကာင္က

သန္းေခါင္လွႏွင္႔   ဖင္ေထာင္ကလို႔

အေရာင္မယြင္း   စုစည္းျခင္းျဖင္႔

ကၾကိဳးရင္းကုိ   တမ်ိဳးခင္းဧ။္ ။

ၾကယ္စင္အလွ   အိုရီယြမ္က  

ခ်စ္သေကၤတ   သစၥာလွကို

သဘာ၀ႏွင္႔   ယွဥ္တြဲဲျပဧ။္ ။

ၾကယ္စင္အားလံုး   အစုရံုးႏွင္႔

သူတို႔စြမ္းစ   ပင္ကိုလွကို

မရမက   ထုတ္ျပၾကဧ။္ ။

အေ၀းတေန   ၾကယ္စင္ေသက

ကျပရမယ္႔   စစ္ခင္းပြဲမွာ

သူ႔ထက္စြမ္းကား   သာလြန္ခ်ည္းမို႔

တျခမ္းပဲ႔တဲ႔   သူ႔သက္တမ္းကုိ

ဘယ္လုိစခန္း   သြားရအံ့ဟု

ေၾကြရပင္လွ်င္   ျမတ္လွေခ်ဧ။္

လူတို႔ေတာင္းဆု   ျပည္႔ႏိုင္မႈေၾကာင္႔

အားမွမတန္   မာန္ကုိအေလ်ာ႔

ကမၻာေျမတြင္း   သြတ္သြင္းလိုက္မယ္

ေနာက္ဆံုးအလွ   ငါ႔ဘ၀ကုို

ၾကယ္စင္အားလံုး   ခံစားရင္းျဖင္႔   သံေ၀ဂယူၾကေလာ႔ ။ ...

(Orion = ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းၾကယ္)
(ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ေကာင္းကင္ကုိၾကည္႔ရင္းနဲ႔ ၾကယ္တစင္းေၾကြက်တာကုိ သတိရမိလို႔ပါ)

သတိရပါ

သံစဥ္ပ်က္ေနတဲ႔ ဂစ္တာတလက္
ကာရန္ညိွမယ္႔ ၾကိဳးေတြနဲ႔
တီးခတ္မယ္႔ သူကုိေမွ်ာ္ေနေလရဲ႔ ။

အေရွ့မွာေတာ႔ ငရဲသားေတြက
အေတြးမွားေအာင္ ရန္ေထာင္ေနၾကတယ္ ။

ဘ၀ဆိုတာ မလွပတာလူတိုင္းသိတယ္
ရတာမရတာေတာ႔ အပထား
လက္တကမ္းက ပန္းအလွကုိ
တမ္းတခ်င္ၾကတာပဲ ။

ဘာေၾကာင္႔လဲ
နားရည္၀မယ္႔ စာသားအလွေတြနဲ႔
ပါးစပ္ဖ်ားက ေသမေလာက္ေျပာလဲ
ေၾကြမသြားေလာက္ပါလား ။

စဥ္းစားၾကည္႔ပါ
ပန္းတစ္ပြင္႔ရဲ႔ ဒုိင္ယာရီမွာ
အခ်စ္ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာဟာ
မေရရာေပမယ္႔ ေသခ်ာတာက
ဒဏ္ရာဆူးနက္ တခ်က္ထိရင္
ဘယ္ေလာက္ခံရခက္မလဲ ။

သြားခ်င္ရင္သြားပါ
မလွပႏိုင္ေပမယ္႔
ဥယ်ာဥ္မွဴးတို႔ဘ၀
ပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔ပန္း လန္းခဲ႔ရတယ္ဆို
ပန္းပ်ိဳးလက္တဖက္နဲ႔ေတာင္
အသက္ဆက္ႏိုင္ပါေသးတယ္ ။

ဒါေပမယ္႔
သစၥာေတြအပ္
ေမတၱာေတြ အထပ္ထပ္ခင္းခဲ႔တဲ႔
ပန္းပ်ိဳးရက္ ဘ၀တစ္သက္ကုိ
အမုန္းမိုးစက္ေတြနဲ႔ေတာ႔
ရင္၀တဖက္တခ်က္ကို
ေသရခက္ေအာင္ မစူးစို္က္ခဲ႔ပါနဲ႔
သံစဥ္ပ်က္ေနတယ္ဆိုတဲ႔ ဂစ္တာပ်ိဳရယ္ ။

ေသြးလွဴဒါန္းမိသည္႔အခါ၀ယ္

ေလာကတြင္ ကိုယ္ခႏၶာမွ တခုခုကုိ ထုတ္ယူလွဴဒါန္းျခင္းသည္ မြန္ျမန္ေသာအလွဴဟု ဆုိၾကပါသည္။ ထိုအထဲတြင္မွ ေသြးလွဴဒါန္းျခင္းကား မိမိဧ။္ေသြးျဖင္႔ မည္သူမည္၀ါမွန္းမသိေသာ လူအသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို အသက္ဆက္ေစႏိုင္သည္႔ အတြက္ ေသြးလွဴဒါန္းျခင္းသည္ကားလည္း မြန္ျမတ္လွေသာအလွဴျဖစ္ပါသည္။

ဒီေန႔ ကၽြႏ္ေတာ္လွဴဒါန္းခဲ႔ေသာ အလွဴကုိသာဓုေခၚေစႏိုင္ရန္ႏွင္႔ စင္ကာပူတြင္ ေရာက္ေနၾကေသာ ေမာင္ႏွမတို႔အား ေသြးလွဴဒါန္းျခင္းအမႈကုိ ျပဳႏိုင္ရန္ ယခုပုိ႔စ္ေလးကုိ ႏိႈးေဆာ္ေရးသားလိုက္ရပါသည္။

တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္စင္ကာပူေရာက္ျပီး ေသြးလွဴတာ ယခုအၾကိမ္ႏွင္႔ဆို ၂ ၾကိမ္ရိွခဲ႔ပါျပီ။ အရင္ရက္ ေတြကတည္းက ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေသြးလွဴလို႔ရေနပါျပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြမအား၍တေၾကာင္း၊ သူတို႔အားတဲ႔ စေန၊ တနဂၤေႏြက ကၽြန္ေတာ္မအား၍ တေၾကာင္း မသြားျဖစ္ခဲ႔ျခင္းပါ။ ဒီေန႔ေတာ႔  ေရာက္ေအာင္သြားမယ္ဆိုျပီး တစ္ေယာက္တည္းပဲ ထြက္လာခဲ႔လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ HSA (Health Sciences Authority) ရိွရာ Outram Park MRT ကုိေရာက္ေတာ႔ ေန႔လယ္ျဖစ္ေနျပီ။ တစ္ေယာက္တည္းလမး္ေလွ်ာက္လာရင္း Blood Bank ထဲကုိ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးတစ္ဖြဲ႔ ကုိေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူတို႔အားလံုးေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၾကည္႔လို္က္ေတာ႔ သူတို႔ပထမ အၾကိမ္လွဴဒါန္းျခင္းဆိုတာ လက္ေမာင္းက First Time ဆိုတဲ႔ စတစ္ကာေလးေတြကေန သိလိုက္ရတယ္။ ရင္ထဲမွ သာဓုေခၚလိုက္မိပါတယ္။ ပထမဆံုး ေကာင္တာမွာ ေဖာင္ယူျပီး သူတို႔ေမးထားတဲ႔ေမးခြန္းေလးေတြကိုေျဖရတယ္။ ေနာက္ျပီးစစ္ေဆးတဲ႔ဆရာ၀န္က ျမန္မာျဖစ္ေနေတာ႔ ပိုျပီးအဆင္ေျပသြားတယ္။ မသိနားမလည္တဲ႔ ေမးခြန္းေတြကို ေမးခြင္႔ရလိုက္တယ္။

စစ္ေဆးျပီးတဲ႔ အခါမွာ ေနာက္ေကာင္တာတခုမွာ ေသြးစစ္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေသြးလွဴဒါန္းမယ္႔ အခန္းထဲကုိ ကၽြန္ေတာ္၀င္လာခဲ႔တယ္။ ပစၥည္းေတြက အားလံုးတခါသံုးေတြပါပဲ။ လက္အိတ္ကအစ တခါသံုးရာဘာလက္အိတ္ေတြနဲ႔ သန္႔ရွင္းမႈေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ရိွပါတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္းအံ့ၾသစရာ ၾကံဳရေသးတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေသြးထုတ္ျပီး ၄ မိနစ္ပဲရိွေသးတယ္ တစ္ပုလင္းျပည္႔သြားတယ္။ ထုတ္ေပးတဲ႔နပ္စ္ကအံ့ၾသေနတယ္။ ခင္ဗ်ားေသြးအား ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲလို႔ေတာင္ ေျပာသြားေသးတယ္။ ေသြးလွဴဒါန္းျပီးတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ႔ ေဆးရံုကေန မိုင္လိုတခြက္နဲ႔ မုန္႔တခု၊ ပဲဟင္းခ်ိဳ တခြက္ကုိ တိုက္ပါတယ္။ ေသြးအားအျမန္႔ျပန္ျပည္႔ေစမယ္႔ ေဆးေတြလညး္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ေဆးရံုကေန ျပန္လာေတာ႔ ေဆးရံု၀င္ေပါက္၀ကို ျပန္လွည္႔ၾကည္႔ရင္း အေတြး၀င္လာခဲ႔တယ္။

အဲဒါေတြကေတာ႔

(၁) ေသြးလွဴဒါန္းျခင္းကား မြန္ျမတ္ေသာအလွဴျဖစ္ျခင္း။

(၂) မိမိကေသြးကုိထုတ္လိုက္သည္႔အတြက္ ေသြးအသစ္ကုိျပန္ရျပီး Blood Circulation ကုိပုိေကာင္းေစျခင္း။

(၃) ေသြးလွဴဒါန္းရမည္႔ အတြက္ က်န္းမာေရးကုိ ပိုဂရုစိုက္မိျခင္း။

(၄) မိမိဧ။္သန္႔ေသာေသြးကုိသာ လွဴဒါန္းခ်င္သည္႔အတြက္ အေပ်ာ္အပါးလိုက္စားဖုိ႔ရန္ပင္ ၀န္ေလးလာျခင္း။

(၅) မိမိဧ။္က်န္းမာေရးႏွင္႔ မိမိဧ။္ဘ၀ကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈရိွလာျခင္း။

စသည္႔ အျခားျခားေသာ ေကာင္းက်ိဳးေတြကုိ ရရိွႏုိင္ပါလားလို႔။

ထို႔ေၾကာင္႔ စင္ကာပူတြင္ေရာက္ေနၾကေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားအား ေသြးလွဴဒါန္းခ်င္ပါက လွဴဒါန္းႏိုင္ေစရန္ ဒီပုိ႔စ္ေလးျဖင္႔ ႏိႈးေဆာ္လိုက္ရပါသည္။

ေသြးလွဴဒါန္းရမယ္႔ လိမ္စာက

Bloodbank@HSA

Blood Services Group

Health Sciences Authority

11 Outram Road,near by Outram Park MRT

Singapore 169078

Tel: 6213 0626 / 6223 5640 Fax: 6222 0085

လွဴဒါန္းႏိုင္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြကေတာ႔

အဂၤါ - မနက္ ၉ နာရီမွ ညေန ၆ နာရီခြဲထိ

ဗုဒၶဟူး - မနက္ ၉ နာရီမွ ညေန ၆ နာရီခြဲထိ

ၾကာသာပေတး - မနက္ ၉ နာရီမွ ညေန ၆ နာရီခြဲထိ

ေသာၾကာ - မနက္ ၉ နာရီမွ ည ၈ နာရီထိ

စေန - မနက္ ၉ နာရီမွ ညေန ၄ နာရီခြဲထိ

တနဂၤေႏြ - မနက္ ၉ နာရီမွ ေန႔လယ္ ၂ နာရီထိ

ဒီမွာေလ႔လာႏုိင္ပါတယ္

(အားလံုးပဲ ကုသိုလ္ျဖစ္ရာျဖစ္ေၾကာင္း လက္ဆင္႔ကမ္းေပးၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ)

၀မ္းနည္းမႈတမ္းခ်င္း

ေနညိဳခ်ိန္ အျပန္လမ္းမွာ
အလြမ္းေတြကို ေထြးေပြ႔ျပီး
ျပန္ရလိမ္႔မယ္လို႔ မထင္ခဲ႔ေတာ႔
အိပ္တန္းျပန္ငွက္ေတြရဲ႕
ေလွာင္ေျပာင္မႈကုိ ခံခဲ႔ရတယ္...

၀မ္းနည္းစြာ နာက်င္ေနတဲ႔
ရင္ဘတ္ထဲက မ်က္ရည္တစက္
ကတၱရာလမ္းထက္ အက်၀ယ္
ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ နင္းေခ်မႈေအာက္မွာ
ေပ်ာက္ခဲ႔ရေပမယ္႔
အိုင္သြန္းခဲ႔တဲ႔ မ်က္ရည္စက္ေတြ
ရင္ထဲမွာ ျပည္႔လွ်ံလို႔ေနတာ
ဘယ္သူခံစား သိႏုိင္မွာလဲ...

မင္းနဲ႔တို႔နဲ႔ ကြာျခားမႈမ်ားစြာကို
ျဖည္႔ဆည္းနားလည္ေပးဖုိ႔
ဆံုးျဖတ္ထားခဲ႔ေပမယ္႔
တကယ္တမ္း ရင္ဆိုင္ရတဲ႔အခါ
ေၾကြႏြမ္းသြားတဲ႔ ပြင္႔ဖတ္ေတြလို
ႏွလံုးသားဟာ အသက္ငင္ဖုိ႔ေတာင္
အခ်ိန္မမွီခဲ႔ပါဘူး...

တကယ္ေတာ႔
မင္းကုိခ်ဳပ္ခ်ယ္ခဲ႔တာ
မဟုတ္ရပါဘူး
မင္းဘက္ကၾကည္႔ရင္
ပိတ္ပင္မႈလို႔ ထင္ႏုိင္ေပမယ္႔
ငါ႔ဘက္ကၾကည္႔ရင္
ယုယဂရုစိုက္မႈလို႔
ထင္ေယာင္မိခဲ႔လို႔
သဘာ၀တရားက
အျပစ္ေပးလိုက္တာလား...

ေနာက္ဆိုရင္
မင္းစိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္မယ္႔
စကားမ်ိဳးကုိ မေျပာရဲေတာ႔ပါဘူး
ရင္ထဲမွာပဲ ၾကိတ္မွိတ္လို႔
ႏွလံုးသားေတြ ေပါက္ကြဲလြင္႔ထြက္ပါေစ
ပူေလာင္ေၾကကြဲပါေစ
ထာ၀ရခံယူဖို႔ အသင္႔ပါပဲ...

အခုေတာ႔ကြာ
၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတဲ႔
မ်က္ရည္ေတြကို
ကဗ်ာစာသားျဖင္႔သုတ္လို႔
နာက်င္စြာ ေရးထြင္းခဲ႔တဲ႔
ညတစ္ညေတာ႔
တေရးႏုိးေပါင္းမ်ားစြာျဖင္႔

မိုးလင္းခဲ႔ျပီေလ...

(ကဗ်ာအသစ္ေတြထပ္မေရးႏိုင္ေသးတာနဲ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ကာလေတြက မတင္လိုက္ရတဲ႔ ကဗ်ာေလးကုိပဲ တင္မိလိုက္တယ္)

လွရက္လြန္းလို႔

ပန္းဆီေရာင္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက
ထြက္က်လာတဲ႔စကား
ရူးသြားေလာက္ေအာင္ပင္
ခ်ိဳသာလြန္းပါဧ။္၊
ၾကည္ျပာေရာင္မ်က္၀န္းမ်ားက
ဖြင္႔အလာတဲ႔အၾကည္႔
ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပင္
ရင္ဖိုလြန္းပါဧ။္၊
မင္ရဲ႕အၾကည္႔တခ်က္နဲ႔
ဆံႏြယ္တခ်က္အသပ္မွာ
ရင္ကိုတဖ်က္ဖ်က္ခတ္ေစေတာ႔
မာန္တင္းထားတဲ႔ေလးၾကိဳးေတာင္
ညႊတ္ဆင္းရရွာျပီေပါ႔ေလ...

ပ်ံသန္းဖို႔အေတြး

ေလထုရိႈက္သံအၾကားက
အလြမ္းခ်င္းခတ္သံကုိ
ႏွလံုးသားနဲ႔ အပ္ႏိုင္ဖို႔
အေသအခ်ာျပင္ျပီးကာမွ...
အေျခမခိုင္ခဲ႔တဲ႔ဘ၀
အေနယိုင္ခဲ႔ရတာေၾကာင္႔
ခ်စ္သူ႔ဆီပ်ံသန္းဖို႔
ဖြင္႔ထားခဲ႔တဲ႔အေတာင္
ခရီးမစခင္မွာတင္
အရာရာပ်က္သုန္းခဲ႔ရျပီ...

ဒီလိုနဲ႔...
ကမၻာေျမတစ္ဘက္ျခားက
မဟာသက္ထားခ်စ္သူကုိ
စာလႊာေပစကားေတြနဲ႔ပဲ
ဘယ္အခါဘယ္ကာလထိ
ေက်နပ္ႏွစ္သိပ္႔ေနရေတာ႔မွာလဲ...

ေတြ႔ခ်င္လွပါျပီ။
ျမင္ခ်င္လွပါျပီ။
လြမ္းေနရပါျပီ။

တၾကိမ္တခါမက
ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔တဲ႔ အျပန္လမ္းမွာ
ေရာ္လြင္႔ခဲ႔ရတဲ႔ ကံၾကမၼာေၾကာင္႔
ပ်ံသန္းဖို႔ခရီးစဥ္
စိတ္ကူးယဥ္မနက္ျဖန္မ်ားစြာကို
အလြမ္းေတြတေပြ႔တပိုက္
စိက္ကူးေတြအထပ္ထပ္နဲ႔
အားမာန္ျပည္႔စြာ ပ်ံသန္းႏိုင္မယ္႔
ေန႔တရက္ကုိ သိမ္းပိုက္ရပါေစေတာ႔...

ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔ေသာ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ေန႔

ဒီေန႔ဟာ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ေန႔ေပါ႔။ အားလံုးေပ်ာ္ေနၾကမွာပါပဲ။ ခ်စ္သူနဲ႔ အေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး။ သူ႔ကုိပဲလြမ္းဆြတ္ေနမိတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ခ်စ္သူနဲ႔အတူတူ မီးပန္းေတြလႊတ္ျပီး အတူတူရိွေနခ်င္လိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိတာက ေနာင္သီတင္းကၽြတ္ လျပည္႔ေန႔ကိုေရာက္တိုင္း စီစဥ္ထားတာေလးတခုရိွတယ္။ အဲဒါက ပထမ ေရႊတိဂံုဘုရားမွာ ဆုေတာင္းၾကမယ္။ ေနာက္ျပီး ရုပ္ရွင္အတူတူ သြားၾကည္႔ၾကမယ္။ အတူတူ ေန႔လည္စာစားၾကမယ္။ တေနရာရာမွာထိုင္ျပီး ခ်စ္လို႔မ၀တဲ႔အေၾကာင္း ေတြေျပာၾကမယ္။ မိုးခ်ဳပ္ထိတိုင္ေနျပီး မီးပန္းေတြလႊတ္ၾကမယ္။ ဖုေယာင္းတိုင္ေတြ ထြန္းၾကမယ္ေပါ႔ေလ။ စိတ္ကူးထဲမွာေတာ႔ အရမ္းကုိေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းတဲ႔ေန႔ရက္ေလးပါပဲ။

ဒါေတြကို ခ်စ္သူကုိေျပာျပဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ Online မွာေစာင္႔ေနခဲ႔မိတယ္။ ေတြ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပဖို႔ကုိေတာင္ စြန္႔အသြားခဲ႔ရတယ္။ သူက ေသဆံုးသြားခဲ႔ရတဲ႔ သူ႔အရင္ခ်စ္သူေကာင္ေလးကို သတိရေနတယ္တဲ႔။ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြမွာ သူတို႔အတြက္ အမွတ္ရစရာေတြရိွခဲ႔မွာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမသိစိတ္က ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ခံစားခ်က္ကုိေကာ ဘယ္သူသိႏုိင္မွာလဲ။ အတန္တန္ထိန္းထားေပမယ္႔ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ စိုစြတ္ခဲ႔ရတယ္။ဘာေၾကာင္႔မွန္းေတာ႔မသိဘူး။ ရင္ထဲမွာလည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားခဲ႔ရတယ္။ သူဒီလိုခံစားေနရတာ ကၽြန္ေတာ္မျမင္ခ်င္ဘူး။ သူ႔အတြက္ ပုိျပီးျပီးျပည္႔စံုတဲ႔ ဘ၀တခုကုိ ကၽြန္ေတာ္ဖန္တီးေပးခ်င္တာပါ။ အမ်ားၾကီးလည္း ရည္ရြယ္ထားပါတယ္။ ေ၀းေနရတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ေပးႏုိင္မွာလဲ။ စကားေတြနဲ႔ အားေပးလည္း ကၽြန္ေတာ္မွ သူနံေဘးမွာ မရိွနိုင္ေသးတာေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ခုအခ်ိန္မွာ မေျပာခဲ႔ရေသးေပမယ္႔ ေနာင္ႏွစ္တိုင္းနွစ္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔စိတ္ကူးေလးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခ်င္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ႔ရင္ အခ်ိန္တိုင္းသူ႔နေဘးမွ ေနေပးခ်င္တယ္။ ခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ လြမ္းေနရတယ္၊ စိုးရိမ္ေနရတယ္္ ဆိုတာသူေကာသိပါေလစ။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာလည္း အတိတ္ဆိုတာရိွခဲ႔ဘူးပါတယ္။ လူဆိုတာ အတိတ္ကုိ ေမ႔ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ပစၥဳန္ပၸန္မွာေတာ႔ အတိတ္ကအရာေတြကုိ မလႊမ္းမိုးေစခ်င္ပါဘူး။ အတိတ္ေၾကာင္႔သာ ပစၥဳန္ပၸန္မွာ ေကာင္းေကာင္းမဖန္တီးႏိုင္ခဲ႔ရင္ အနာဂတ္မွာ ေကာင္းလာဖို႔ဆိုတာ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲပါတယ္။ ခုလိုသီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ေန႔မွာ ခ်စ္သူတိုင္း ခ်စ္သူတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ အနာဂတ္ကုိ ဖန္တီးႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ ကုိယ္႔ေဘးမွာရိွတဲ႔ ခ်စ္သူကုိတန္ဖိုးထားၾကပါ။ ၾကင္နာၾကပါ။ နားလည္ၾကပါေစလို႔။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ေန႔ေလးကုိ ေစာင္႔စားေမွ်ာ္လင္႔ရင္း၊ ခ်စ္သူနဲ႔ဆံုဆည္းရမယ္႔ရက္ကုိ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ ေနမိပါေတာ႔တယ္။