Saturday, December 25, 2010

“အလြမ္းသင္႔ ဒီဇင္ဘာ”


ျမဴမႈန္ေတြ ၀ပ္ဆင္း ႏွင္းၾကြင္းေစဖို႔လား
မလင္းမခ်င္းခဲ႔တဲ႔ ဒီေဆာင္း
အလြမ္းေတြ ထပ္ေလာင္းျဖည္႔ရင္ေတာင္
အခ်မ္းက ေကာင္းဆဲ ...။

အျမင္ရယ္ ေဝဝါး ေမ့ေပ်ာက္ေစဖို႔လား
သံစဥ္ရွာမရခဲ့တဲ့ စာသား
ေဆာင္းေလရယ္ အေဝွ႔မွာတင္
အခ်စ္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ ...။

အိုဘယ႔္ ေဆာင္းသခင္
အခ်မ္းအဆင္သင္႔ ရင္ျဖင္႔
ငါ႔ရင္ျမိဳ႕ရုိးတဖက္ကုိ
အလြမ္းျမဴမႈန္ေအာက္က ထုတ္ေပးပါ
အေတြးအမွ်င္တန္းသာ
ဒီဇင္ဘာႏွင္းမွာ ၾကြင္းေစခ်င္လို႔ပါ ...။

ခုေတာ႔ ...
ႏွင္းလည္းျပယ္ျပီ ဒီဇင္ဘာ
ဒီလမ္းအလယ္မွာေတာ႔
ေျမာက္ျပန္ေလကုိ ငါ အန္တုေနရတယ္ ...။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ...
ျမဴခိုးေတြနဲ႔ ညေနခင္းက
တိတ္တဆိတ္ ႏႈတ္ဆက္တယ္
သူတို႔ ထြက္ခြာေတာ႔မယ္ေလ
ထမ္းပုိးထားတဲ႔ အိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း
တေစ႔တေစာင္းေတာင္ ေျပာခြင္႔မရခဲ႔ဘူး
ေနာက္ဆံုးေတာ႔
ဒီ ဒီဇင္ဘာမွာ တေယာက္တည္းပါပဲ ...။

ညလင္းအိမ္ (၂၅.၁၂.၁၀)


ညီမေလး ေအဒီ က အားျဖည္႔ေရးသီပါသည္။

Sunday, December 5, 2010

“ႏိႈင္းယွဥ္ျခင္း ကဗ်ာ”

အိပ္မက္တခုလိုပါပဲ
ငါ႔ဘဝက ျပသဒါးဆန္ခဲ႔တယ္
ရက္ရာဇာမဲ႔တဲ႔ ျပကၡဒိန္မ်ိဳးရိွရင္ ေျပာၾကပါ
ႏိႈင္းယွဥ္ခ်င္လြန္းလို႔ပါ
(အခုေတာ႔ကြာ) ...။

ငါဟာ က်င္းတခု ျဖစ္ပါရဲ႕
ဒါနဲ႔ေတာင္ ဝင္လာတဲ႔ အရာတိုင္း
အလြယ္တကူ ျပန္ထြက္သြားႏုိင္ခဲ႔တယ္
ဒါဆို ငါ႔ရဲ႕ နက္ရိႈင္းမႈ မလံုေလာက္လို႔ ျဖစ္မယ္ ...။

ငါဟာ ေလးတစ္စင္း ျဖစ္ပါရဲ႕
ဒါနဲ႔ေတာင္ ျမွားအစင္းစင္း နင္းကန္ထြက္ခြါဖို႔အတြက္
ရင္အစံုကုိ အဟုန္လုပ္ေပးခဲ႔ရတယ္
ဒါဆို ငါ႔ရဲ႕ ဦးညြတ္မႈမ်ားသြားလို႔ ျဖစ္မယ္ ...။

ငါဟာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ျဖစ္ပါရဲ႕
ဒါနဲ႔ေတာင္ ၀င္ထြက္ေနၾကတဲ႔ အရိပ္ေတြကုိ
တားဆီးႏိုင္ခြင္႔ မရိွခဲ႔ဘူး
ဒါဆို ငါ႔ရဲ႕ လံုျခံဳေပးႏိုင္မႈ နဲလို႔ျဖစ္မယ္ ...။

ငါဟာ ေကာင္းကင္တစ္ခု ျဖစ္ပါရဲ႕
ဒါနဲ႔ေတာင္ တိမ္မည္းတိမ္ညစ္ေတြ စိုးမိုးမႈမွာ
နာက်င္စြာ က်ရႈံးခဲ႔ရတယ္
ဒါဆို ငါရဲ႕ အုပ္မိုးမႈ ရပ္၀န္း ေသးသြားလို႔ ျဖစ္မယ္ ...။

ငါဟာ တံတားတစ္စင္း ျဖစ္ပါရဲ႕
ဒါနဲ႔ေတာင္ ထမ္းပုိးခဲ႔ရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြအတြက္
အိုမင္းရင္႔ေရာ္မႈသာ ရခဲ႔တယ္
ဒါဆို ငါရဲ႕ ေဆြးေျမ႔မႈ ျမန္သြားလို႔ျဖစ္မယ္ ...။

ငါဟာ ...........
................... ျဖစ္ပါရဲ႕
ဒါနဲ႔ေတာင္
................... ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္
ဒါဆို ငါရဲ႕ အိပ္မက္ေတြ မွားသြားလို႔ပဲ ျဖစ္မယ္ ...။

ညလင္းအိမ္
(၅.၁၂.၁၀)

Saturday, November 6, 2010

“အစြန္႔ပစ္ခံ လေရာင္ႏွင္႔အတူ”

ညက တိတ္ဆိတ္စြာ မဲေမွာင္လာျပီ
တစ္ေယာက္ေသာသူက ေရာက္မလာခဲ႔ဘူး
အခ်ိန္နာရီေတြသာ တိုက္စား
ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ ပါးပါးလာတယ္ ...။

ဘာေျပာႏိုင္မွာလဲ
တမ္းတလြမ္းဆြတ္မႈဆိုတဲ႔ ရနံ႕ကုိမွ
ရႈရိႈက္မိသူ
အိပ္မက္တံခါး၀မွာ လေရာင္ကုိ ေမွ်ာ္ၾကည္႔ရံုေပါ႔ ...။

ပန္းပ်ိဳနတ္သမီးေရ
နင္႔ ေတးသံတို႔ ခ်ိဳခဲ႔ေသာညေတြ
ရပ္တန္႔ခဲ႔ျပီလား
ငါက ညမင္းသားမဟုတ္ပါဘူး
ညကုိ ေစာင္႔ေရွာက္သူပါ
နင္႔ အနားမွာ
အမႈန္အ၀ါးတစ္ေကာင္ေပမယ္႔
ကပ္ပါးေကာင္ေတာ႔ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာ သိရဲ႕လား ...။

ညေမႊးပန္းတို႔ ေမႊးပါဧ။္
လအဆင္းလည္း လင္းပါဧ။္
ဒါေပမယ္႔
ႏွလံုးသားက ေသြးေခ်ာင္းစီးတယ္
ေမွ်ာ္လင္႔တမ္းတ ဒီညက အဓိပၸါယ္မဲ႔တယ္
ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ႔မလဲ
ဥေပကၡာတရားရဲ႕ စီရင္ခ်က္အတိုင္းေပါ႔
ငါ ကေတာ႔ ...
အျမဲအျမဲ က်ရံႈးခန္းေဘာင္ထဲမွာပဲ
ညေတြကုိ ေစာင္႔ေရွာက္ရင္း
အစြန္႔ပစ္ခံ လေရာင္ကုိ အေဖာ္ျပဳေနအုန္းမယ္ ...။

ညလင္းအိမ္ (၆.၁၁.၁၀)

Sunday, October 17, 2010

“ဗလာအတိနဲ႔ ကံဇာတာ ထိတဲ႔အေကာင္”

တိမ္ေတြက ရင္ဘတ္ေပၚမွာ လူးလြန္႔
ေလေတြေတာင္ က်ီစားေနၾကေတာ႔
ေကာင္းကင္ျပတ္ေရြ႕ေတြၾကား
အလင္း၀တ္ရံုလႊာကုိ ျခံဳလိုက္မိတယ္

ဒါေပမယ္႔ မရပါဘူး ...

ရိုးအီေနတဲ႔ အထီးက်န္အေမွာင္ထုေအာက္မွာ
အလင္းပြင္႔လာဖို႔ဆိုတာ
အိပ္မက္တခုေလလားပဲ ...

တကယ္တမ္းေျပာရရင္
ငါ ... ဆိုတာကုိက 
ဗ လာ အ တိ နဲ႔ ကံ ဇာ တာ ထိ တဲ႔ အ ေကာင္ ...


Saturday, October 2, 2010

“တာ့တာ”

သူ ကြန္ပ်ဴတာကုိ စိုက္ၾကည္႔ေနမိတုန္းပဲ။ အဲဒီ မတိုင္ခင္ အခ်ိန္က ဘာေတြျဖစ္ခဲ႔လဲဆိုတာ သူမမွတ္မိေတာ႔။ သူ ဘာလို႔ ျငိမ္သက္မိေနတယ္ ဆိုတာလည္း မသိေတာ႔။ သူၾကည္႔ေနတဲ႔ စာပိုဒ္တခုရဲ႕ အဆံုးမွာေတာ႔ “တာ႔တာေနာ္”  တဲ႔။ လူတိုင္းကုိ သူႏႈတ္ဆတ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ လူတိုင္းကလည္း သူ႔ကုိ ႏႈတ္ဆတ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ တုန္းက ဘာမွမျဖစ္ခဲ႔တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ခုေတာ႔ သူ ... ရစ္၀ဲလာတဲ႔ မ်က္ရည္ အစအေနေတြကုိ မ်က္ေတာင္နဲ႔ ပုတ္ခတ္ ထုတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ႔မွ ပါးျပင္ေတာက္ေလွ်ာက္ ပူေႏြးသြားတဲ႔ အသိနဲ႔အတူ ရင္ထဲက ေအာင္႔လာတဲ႔ ခံစားခ်က္ကုိ သတိထားလိုက္မိတယ္။ ခ်စ္သူက သူ႔ကုိ အျပီးတိုင္ ႏႈတ္ဆတ္သြားျပီေလ။

ခ်စ္သူက ဘယ္သူ႔မွ မသိတဲ႔ေနရာ ဘယ္သူ႔မွ မရိွတဲ႔ေနရာကို ထြက္သြားေတာ႔မယ္တဲ႔။ အခုလာတာ ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆတ္ျခင္းပါတဲ႔ေလ။ အဲဒီေနရာမွာ ပန္းေတြ ရိွခ်င္မွ ရိွမယ္။ လိပ္ျပာေတြ ရိွခ်င္မွ ရိွမယ္။ ျမက္ခင္းျပင္ေတြ ရိွခ်င္မွ ရိွမယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ က်ိန္စာေတြ မရိွဘူးတဲ႔။ ခ်စ္သူ ခ်စ္တဲ႔ အရာေတြ တစြန္းတစေတာ႔ ရိွေကာင္းရိွလိမ္႔မယ္ေတာ႔ သူထင္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ခ်စ္သူ ထြက္သြားတာေပါ႔။ အခုမွေတာ႔ ဘာမွမျဖစ္ေတာ႔ပါဘူးေလ။ ခ်စ္သူက သူ႔ခ်စ္သူ အျဖစ္က ႏႈတ္ထြက္ႏွင္႔ျပီးေလျပီပဲ။ သူ ေမွ်ာ္လင္႔မိခဲ႔တယ္ ဆိုေပမယ္႔ သူသိေနတာတခုက ခ်စ္သူက သူ႔ဆီကုိ ဘယ္အေၾကာင္းအတြက္နဲ႔မွ ျပန္မလာႏိုင္ေတာ႔ဘူး ဆိုတာေလ။

ခ်စ္သူေရ သြားပါ။ အေ၀းဆံုးကုိ သြားပါ။ သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ႔ ၾကိဳးကေတာင္ မတားဆီးႏိုင္ေတာ႔တာပဲ။ ခ်စ္သူထားခဲ႔တဲ႔ ေနရာမွာ သူေနတတ္ရေတာ႔မွာေပါ႔။ ခ်စ္သူေရ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ စကားထက္ပုိတဲ႔ စကားရိွရွင္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ခုေတာ႔ လည္ေခ်ာင္း၀မွာ တစ္ဆို႔ေနတယ္။ လူတစ္ေယာက္အေပၚ စြဲျမဲေနတဲ႔ သူ႔အခ်စ္ကုိ သူကုိယ္တိုင္ေတာင္ အံ့ၾသမိတယ္။ သူေမ႔ေပ်ာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည္႔တယ္။ မရဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကုိ ေမ႔ႏိုင္ေလာက္တဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ကုိ သူ႔စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ ဒါဆို သူ႔ႏွလံုးသားရဲ႕ အနက္ရိႈင္းဆံုးေနရာက ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ အခ်စ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။

ခ်စ္သူ စာတစ္ေၾကာင္းရိုက္လိုက္တိုင္း သူ႔ရင္ေတြ လိႈက္လိႈက္တုန္လို႔ နာက်င္ရတယ္။ “အင္း” ဆိုတဲ႔ စကားက လြဲရင္ သူ႔မွာ ဘာမွေျပာစရာ မရိွေတာ႔ပါဘူးေလ။ ဒါေပမယ္႔ စိတ္ထဲကေတာ႔ ဆုေတာင္း ေနမိတယ္။ ခ်စ္သူ မင္းသြားမယ္႔အရပ္မွာ ရနံ႕ေမႊးတဲ႔ ပန္းေတြ ရိွပါေစ။ ၾကည္လင္တဲ႔ ေရစင္ေရသန္႔ေတြ ရိွပါေစ။ သာယာေအးျမတဲ႔ ေလျပည္ေတြ ရိွပါေစ။ ခ်စ္သူခ်စ္တဲ႔ ခ်စ္သူပုိင္ဆိုင္ခ်င္တဲ႔ အရာေတြ ရိွပါေစ။ ခ်စ္သူအတြက္ ... ခ်စ္သူအတြက္ အရာအားလံုး ျပည္႔စံုေနပါေစေလ။

သူမ်က္လံုးေတြက မ်က္ရည္ေတြကုိ ေဖာက္ထြက္ျပီး စကားလံုးတစုကုိ အားတင္း ရိုက္လိုက္တယ္။ “တာ႔တာပါ” ... ခ်စ္သူကေတာ႔ မရိွေတာ႔ဘူးေလ။ တာ႔တာ ႏွစ္ခြန္းၾကားမွာ တစ္ကမာၻ မဟုတ္ေသးဘူး ကမာၻအသၤေခ် ျခားနားသြားျပီေလ။  ေနာက္ဆံုးေတာ႔ သူ႔မွာ လြမ္းေနခြင္႔ေတာင္ မရိွေတာ႔ဘူးလား။ သူကေတာ႔ သတိရတိုင္း လြမ္းေနမိဦးမယ္။ လြမ္းေနမိတိုင္း သတိရေနဦးမွာပါေလ။

ျခားနားေအာင္ မစီမံခဲ႔ပါဘူး
တို႔ေတြ လမ္းခြဲစရာမလိုပဲ
ကမာၻအသၤေခ်ေအာင္ ေ၀းၾကျပီေပါ႔ ...။
မဆံုႏိုင္ဘူးဆိုလည္း
ကံၾကမၼာရယ္ ေဘးဖယ္လိုက္ပါေတာ႔
ေမွ်ာ္လင္႔ရတယ္ဆိုတာ
စိတ္ေတြ ပင္ပန္းလြန္းလွပါတယ္ ...။
အဲဒီေတာ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္
ဆန္႔က်င္ဘက္ေလွ်ာက္ၾကတာေပါ႔
သံသရာတစ္ပတ္ဆံုးရင္ေတာ႔
ျပန္ဆံုခ်င္ ဆံုႏိုင္ပါေသးတယ္ေလ ...။

@@@@@ ~~~~~~~ @@@@@@@
ညလင္းအိမ္
(၂.၁၀.၁၀)

Friday, September 17, 2010

“လေရာင္ကုိ ေမွ်ာ္မိတဲ႔ေနာက္”

ညက ပြင္႔အာလာျပီလား
ၾကယ္ရင္ျပင္မွာ ငါဒူးေထာက္ေနပါတယ္
လင္းျမပါေတာ႔
လဆီက အေရာင္ေတြနဲ႔ဆမ္း
ငါ႔ ရင္ ႏႈတ္ခမ္းကုိ နမ္းၾကပါ ...။

အိမ္မက္ေတြက တဖက္ကမ္းဆီ
ၾကြျမန္းၾကျပီ ထင္ပါရဲ႕
ၾကိဳးမခ်ည္ထားတဲ႔ အလြမ္းဆုိတာ
ခိုးခိုးျပီးေတာင္ မလန္းႏိုင္တဲ႔ ပန္းမို႕
ၾကာလာေတာ႔ ရိုင္းသြားမွာ စိုးတယ္ ...။

လေရာင္က ႏႈတ္ဆက္ျခင္းမဲ႔
ထြက္ခါသြားေလေတာ႔
ၾကယ္ေတြက (ရီ)ရယ္ေသြး
အေတြးခပ္ေရးေရးေတြေတာင္
ငါ႔ကုိ မကယ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး ...။

လေရာင္ကုိ ေမွ်ာ္မိတဲ႔ပန္း
ဇာတ္သိမ္းမလွတဲ႔ အခန္းေတြနဲ႔
ေနာက္ဆံုးနိဂံုးခ်ဳပ္
ကုိယ္ကုိ ရုတ္လိုက္ရတဲ႔ေနာက္ ...

အဲလို ညေတြ ငါ႔ကုိတိုက္စား
ျခားနားျခင္းေတြက မ်ားလာတယ္
ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းနဲ႔
အခါခါ ဒူးေထာက္
လေရာင္က ေရာက္မလာခ႔ဲဘူး ...။

ေနာက္ဆံုးေတာ႔
ဖူးရံုသာဖူးခဲ႔တယ္
ပြင္႔ခြင္႔မရပဲ
ညေတြသာ ပြင္႔အာလာေတာ႔တယ္ ...။

ညလင္းအိမ္
(၁၇.၉.၁၀)

~~~~ @@@@ ~~~~
ဘာေတြ ေရးမိမွန္းမသိသလို ဘာေတြ ေတြးမိမွန္းမသိေတာ႔ဘူး ... ေသခ်ာတာေတာ႔ စိတ္ေတြက ေနာက္ေနတယ္ ... အခ်ိန္ေတြက ေပ်ာက္ေနတယ္ ... း(

Friday, September 10, 2010

“ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာပါ”


ႏွင္းေတြ စိုလက္တဲ႔ လမ္းမွာ
မေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးဘူး
မိုးေတြ ထစ္ခ်ဳဳန္းတဲ႔ လမ္းမွာ
ငိုေၾကြးခဲ႔ဖူးတယ္
ေနာက္ဆံုး
ေႏြရာသီ ဆန္သြားခဲ႔တာပဲ ...။

တစ္မိုးေအာက္ေပမယ္႔
ကုန္းေကာက္စရာ မရိွေတာ႔
မိုးေသာက္လာတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္း
ယာယီျဖစ္လာတဲ႔ ဘ၀ကုိ
တိုးေၾကာက္လာမိတယ္ ...။

မတည္ျမဲျခင္းဆိုတာ
ျပုဳိကြဲျခင္းနဲ႔
ဒြန္တြဲေနတာ သိေပမယ္႔
လြန္ဆြဲခဲ႔မိတာ မွားသြားလား ...။

ကုိယ္႔လမ္းကုိယ္ေလွ်ာက္ေနေပမယ္႔
ေဖာက္ထားတဲ႔ လမ္းမွာ
ေရာ္ႏြမ္းလာရင္ ေမွ်ာ္တမ္းတမိတယ္
ဒီလမ္းမွာ တြဲေလွ်ာက္မယ္႔သူ
ဘယ္ဆီမွာ ေရာက္ေနမလဲ ...။

တစ္ရြက္ထဲေပမယ္႔
စြယ္ေတာ္ရြက္ကုိ အားက်တယ္
လိုခ်င္တပ္မက္တာ သဘာ၀ဆိုလည္း
ငိုခ်င္ရက္ လက္မတို႔ၾကပါနဲ႔ ...။

ဘ၀မွာ ေနတတ္ဖို႔ဆို
ကုိယ္႔ကုိကုိယ္လည္း ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ရမယ္
တစ္ကုိယ္ေတာ္ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔
အေနေတာ္ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ရမယ္
ေႏြလို ပူျပင္းရက္ေတြမွာလညး္
ေလေျပကုိ ေမွ်ာ္လင္႔တတ္ရမယ္ ...။

ကဲ ... ဒါဆို
တစ္ေယာက္တည္းေပမယ္႔
ေမွာင္မဲေနတဲ႔ အရိပ္ရိွေသးတယ္
အေရာင္မြဲေနတဲ႔ စိတ္ေတြကုိလႊတ္ခ်
မျမဲတဲ႔  နိယာမမို႔
ေႏြရာသီဆန္တာေတာင္
ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာပါပဲေလ ...။

ညလင္းအိမ္
(၁၀.၉.၁၀)
~~~~ @@@@ ~~~~

Thursday, September 2, 2010

“စင္ေရာ္တို႔ ရွိရာ”


ဟိုး ...  စင္ေရာ္ေတြ
ေပ်ာ္စံရာ ပင္လယ္ကမ္းမွာလ
ၾကင္ေဖာ္ကုိ ေမွ်ာ္ကာလြမ္းေနၾကတာ
လွရက္လိုက္တာ ...။

ဟိုး ...  စင္ေရာ္ေတြ
ေဖာ္ေမာင္ႏွံ တသီတတန္းနဲ႕
တူယွဥ္ကာ လူးလားပ်ံသန္း
ကမ္းနားကို ေတာင္ပံေတြနဲ႔ နမ္းေနၾကတာ
လွရက္လို္က္တာ ...။

လိႈ္င္းေရ တခ်က္အ၀င္႔ႏွင္႔
ပနံသင္႔လွတဲ႔ စင္ေရာ္
ေရႊရင္ေမွ်ာ္ ကမ္းစပ္နား
လာလည္သူ လူေတြၾကား
ခို၀င္ကာ နားၾကတယ္ဆို ...။

အို ... လွလိုက္ပါဘိ
သဘာ၀ပန္းခ်ီခ်ယ္မႈန္း
ဒီလို ကမ္းစပ္ပုခံုးမွာ
လိႈင္းေတြက တ၀ုန္း၀ုန္း
စင္ေရာ္ေတြ တရုန္းရုန္းန႔ဲ
အခ်ိန္ေတြကုိ ကုန္ဆံုးခ်င္ပါရဲ႕ ...။


ညလင္းအိမ္
(၂.၉.၁၀)
~~~~ @@@@ ~~~~
သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရိုက္ထားတဲ႔ပုံေလးကုိ ၾကည္႔ျပီး ႏွစ္သက္မိလို႔ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ပံုေဖာ္မိပါတယ္။

Sunday, August 29, 2010

“ငါရဲ႕ ေရာင္နီ”



တခါတေလ ေတာင္႔တမိတယ္
ကုိယ္လည္း လူသားတစ္ေယာက္
အေတြးေတြကုိတည္
ကံနဲ႔ေဆာက္တဲ႔ အနာဂတ္ေလး
လိုခ်င္ပါရဲ႕ ...

ဒါေပမယ္႔
အိပ္မက္ေတြရဲ႕ ရာသီမွာပဲ
တပတ္မလည္လာတဲ႔ ကံဇာတာကုိ
အျပစ္ဖို႔ရမလား
စိတ္ေတြက ေဆးတခြက္လို ခါးတယ္ ...။

ကုိယ္ဖန္တီးမယ္႔ ဆႏၵရပ္၀န္းမွာ
ဘယ္သူမွ မရိွလည္း ျဖစ္ပါတယ္
ဒါေပမယ္႔ မိုးေတြ ညိဳ႕လာတယ္ဆို
အဲဒီ ေနရာကုိ ေရွာင္မယ္
ခ်ဳံးပြဲခ် ငိုရတာ သိကၡာက်လြန္းတယ္ ...။

ကုိယ္႔လက္နဲ႔ ဖမ္းဆုပ္မရတဲ႔ အတၱေပမယ္႔
ဒီတိုက္ပြဲမွာ အလံျဖဴေထာင္မယ္
မေရရာတဲ႔ အနာဂတ္ေရ
တင္းထားတ႔ဲ ေလးၾကိဳးေတြေတာင္ ေလ်ာ႔ခ်လိုက္ျပီ
အဲဒီ စစ္ေျမတလင္းမွာ
အလြမ္းေတြ ရွင္းထားေပးပါ
ငါ ... စိတ္အသန္႔ဆံုးနဲ႔ လာခဲ႔မယ္
ေရာင္နီရယ္ ၾကိဳလွည္႔ပါ  ...။

ညလင္းအိမ္
(၂၉.၈.၁၀)
~~~~ @@@@ ~~~~
ပံုေလးကို ဒီကေန ယူျပီးျပင္ပါသည္။

Sunday, August 22, 2010

ခံစားမႈ (၃)

သူ ...“သူ” ဆုိတာ “သူ” ပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ “သူ” ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ႔တယ္။ မဆန္းပါဘူး လက္ထဲက ေရတြက္ခြင္႔မရတဲ႔ ေမွ်ာ္္လင္႔ခ်က္ကုိ တမ္းတမက္ေမာ လူတိုင္းေမ်ာမိၾကမွာပါ။ ေအးစက္၀င္းျမေနတ႔ဲ စကားစိုစိုေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္ပါဘူး။ ခ်စ္တယ္..ခ်စ္ပါတယ္ အဲဒီစကားဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ဘတ္က ၾကားရံုေလာက္သာ ေျပာေနမိတယ္။ မေလွာင္ၾကပါနဲ႔လို႔ ေျပာပါရေစ။ “လမ္းေဘးက သူေတာင္းစားလည္း နတ္သမီးအိပ္မက္ မက္ခြင္႔ရိွတယ္တဲ႔” ဆရာတာရာမင္းေ၀က ေျပာဖုူးတယ္။ ဟုတ္တယ္ မက္ခြင္႔ရိွတယ္၊ စိုးမိုးပုိင္ခြင္႔လည္း ရိွပါတယ္။

အခ်စ္ရဲ႕ ဒသနေဗဒကုိ တခ်ိဳ႕က ဒီလိုဖြင္႔ဆိုၾကတယ္။ အခ်စ္သည္ လူတစ္ေယာက္ကုိ ရူးသြပ္ သြားေစႏိုင္သည္တဲ႔၊ အခ်စ္ခံရလို႔ ရူးသြပ္ႏိုင္တယ္။ အခ်စ္မခံရလို႔ ရူးသြပ္ႏိုင္တယ္။ မခ်စ္ရလို႔လည္း ရူးသြပ္ႏိုင္တယ္တဲ႔။ အဟား ... ဟား ... အဲလိုမရီပါဘူး။ ရီဖို႔လည္း စိတ္မကူးဘူး။ ျပံဳးေတာ႔ ျပံဳးမိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမဟုတ္ပဲ ရူးသြပ္ေနလို႔ေလ။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖြင္႔ဆိုျပခ်င္တယ္။သူ႔ကုိ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္လဲဆိုတာ ...

ေလေျပေတြ သုတ္ျမဴးေဆာ႔ျမဴလာတိုင္း လြင္႔စင္ဖိတ္က်လာတဲ႔ ဆံႏြယ္သင္းနံ႕ေလးကုိ ခ်စ္တယ္။ 

ပါးျပင္က ၾကြလွေနတဲ႔ သနပ္ခါးပါးပါးေတြကုိ ခ်စ္တယ္။

၀ိုင္းစက္ၾကြယ္ျမေနတဲ႔ ရႊန္းရႊန္းစို မ်က္လံုးေလးေတြကို ခ်စ္တယ္။ 

ေကာ႔ညႊတ္တိမ္းယိမ္းေနတဲ႔ မည္းနက္နက္ မ်က္ခံုးေလးကုိ ခ်စ္တယ္။ 

ေျဖာင္႔စင္းသြယ္တန္းေနတဲ႔ ႏွာတံလွလွေလးကုိ ခ်စ္တယ္။ 

ျပံဳးလို္္က္တိုင္း (မျပံဳးလည္းပဲ) ေပၚလာတဲ႔ ျဖဴစင္တဲ႔ သြားတန္းေလးကုို ခ်စ္တယ္။ 

ေလးကုိင္းလို ညႊတ္က်ေနတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးကုိခ်စ္တယ္။ 

မူယာေၾကာ႔ရွင္းေနတဲ႔ လည္တိုင္လွလွကုိလည္း ခ်စ္တယ္။ 

သူ႔ဆီက ထြက္လာတဲ႔ ကုိယ္သင္းနံ႕ေလးကုိေတာင္ ခ်စ္တယ္ဗ်ာ။ 
(ဆက္ေဖာ္ျပလို႔ မျဖစ္ေတာ႔ဘူးထင္တယ္) ဒီမွာပဲ ခ်စ္တာကုိ ရပ္တယ္ဗ်ာ။

တကယ္ေတာ႔ အခ်စ္ဆိုတာ ျမတ္ႏိုးျခင္းတမ်ိဳးတဲ႔ (ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ စကားပါ)။ အဲလိုပဲ သူ႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္အရမ္း ျမတ္ႏိုးတယ္။ သူေၾကာင္႔ပဲ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္တိုင္ ကၽြန္ေတာ႔ ေကာင္းကင္မွာ လကြယ္ေနခဲ႔တယ္။ တခါတခါဆို မ်ားျပားလွတဲ႔ ၾကယ္ေတြကုိ ေရတြက္ေနခဲ႔မိတယ္။ ျပီးေတာ႔ အေတြးေတြ ပြားမိတယ္။

ပထမဆံုးေတြးမိတာက အိုရီယြမ္ (ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းၾကယ္) ေပါ႔။ သူတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္က သနားဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ ေသကြဲခြဲရတာေတာင္ ရာဇ၀င္မွာ ၀ါးဆစ္သံုးဆစ္နဲ႔ အျခားခံရတယ္။ ဒါဆိုရင္ သိပ္ခ်စ္ၾကျပီး မေပါင္းရတဲ႔သူေတြ၊ ေပါင္းၾကရျပီး သိပ္မခ်စ္ၾကတဲ႔သူေတြ၊ ေပါင္းလည္း မေပါင္းသင္းရ ခ်စ္လည္း မခ်စ္ၾကတဲ႔သူေတြ ...ဘယ္သူ႔ကုိ အျပစ္တင္ရမလဲ။ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ႔ကုိ လာမေမးၾကနဲ႔။ 

ေနာက္ ခုနစ္စဥ္ၾကယ္ ...။ အားလံုးက ခ်ီးက်ဴးၾကပါတယ္။ အရမ္းကုိ အတြဲညီတဲ႔ အဖြဲ႔တဲ႔။ သူတို႔ရဲ႕လွပတဲ႔ အကက သန္းေခါင္ေက်ာ္လာရင္ ပိုပုိျပီး ေတာက္ေျပာင္လာတယ္တဲ႔။ ဒါဆို သန္းေခါင္မေက်ာ္ခင္က သူတို႔ဘာလုပ္ေနလဲ။ အက တိုက္ေနရင္ တိုက္ေနမွာေပါ႔။ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ ထြန္းလင္းေအာင္ ပြြတ္တိုက္ေဆးေၾကာေနမွာေပါ႔။ တကယ္ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ေနတဲ႔လူေတြကုိ တိတ္တဆိတ္ေလး ၾကည္႔ေနၾကတာ။ လူေတြကေတာ႔ အဖက္ေတာင္မလုပ္ၾကပါဘူး။ ထြက္ေပၚလာခါမွပဲ ခ်ီးက်ဴးၾက၊ ေျမွာက္ပင္႔ၾကနဲ႔။ အဟားးးး ဘာလို႔ လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ေဖာ္ေနမိလဲ။ မသိေတာ႔ဘူး။ ဆက္ေတြးမယ္။

ဓူ၀ံၾကယ္တဲ႔ .. သူကုိ႔ေတာ႔ လမ္းျပၾကယ္လို႔ ေခၚၾကတယ္။ ေျမာက္အရပ္မွာ ထီးထီးၾကီး တည္ရိွေနတယ္။ လမ္းေပ်ာက္ေနသူေတြအတြက္ တည္တည္တံတံနဲ႔ လမ္းညႊန္ေပးေနတယ္။ ဒါေတာင္ သူ႔ေဘးမွ ဘယ္သူမွ မရိွၾကဘူး။ သူ႔မွာ အစြမ္းအစေတြေတာ႔ ရိွတယ္။ သူကေတာ႔  အထီးက်န္မႈနဲ႔သာ ရပ္တည္ေနရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ၾကယ္ကေကာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ထြန္းလင္းေတာက္ပလာမွာလဲ။ ဘာေတြကုိ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မွာလဲ။ ဘယ္လို လမ္းျပေပးႏုိင္မွာလဲ။ စိတ္ရႈပ္ဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ ေတာ္ျပီ အိပ္မက္ေတြ ဒီေနရာမွာ ရပ္မယ္။

ဒါနဲ႔ “သူ႔” အေၾကာင္း ဆက္ပါရေစအုန္း။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀မွာ အားလံုးဟာ တံခါးမေခါက္ပဲ ပုိင္စိုးပိုင္နင္း ၀င္လာတယ္။ ျပီးေတာ႔ ႏႈတ္မဆက္ပဲ ထြက္သြားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ေျပာင္ေတာင္သြားၾကေသးတယ္။ ဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွလံုးသားကုိ အလွဴအိမ္ ေလာက္ေတာင္ ၀တ္ေက်တန္းေက် သေဘာမထားၾကဘူးေလ။ သူကေကာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တယ္  ေၾကာက္တယ္ဗ်ာ။ 

အဲဒီေတာ႔ ဒီအတိုင္းေလး ျမတ္ႏိုးေနပါရေစ။ ဒီအတိုင္းေလးပဲ ရီသံေလး ၾကားေနပါရေစ။ ဒီအတိုင္းေလးပါပဲ ၾကားသိျမင္ေတြ႔ခြင္႔ ရေနပါရေစ။ ဆႏၵတစံုတရာကုိ ေသာ႔ခတ္သိမ္းအလြမ္းေတြနဲ႔ပဲ ယိမ္းေနပါရေစေတာ႔။ ရပါတယ္ေလ သံေယာစဥ္ဆိုတဲ႔ ႏြယ္ေတြမွ ရစ္ပတ္ေႏွာင္ခ်ည္တတ္တ႔ဲ  ဒီရင္ဟာ အမွတ္မွမရိွေတာ႔တာ။  

“တကယ္ေတာ႔ လူၾကီးဆန္ရတာ သိပ္ကုိ ပင္ပန္းပါတယ္။”
@@@@@@

ေလးစားစြာျဖင္႔
ညလင္းအိမ္

Saturday, August 21, 2010

“ရင္ထဲက စာစုတို ကဗ်ာေလးမ်ား (၁)”

အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ မသဲကြဲ
ဖရိန္အက်ဥ္းအက်ယ္ ေဘာင္ေတြထဲ
အရိပ္အေယာင္ အတုေတြကမွ ပံုရိပ္စစ္တဲ႔လား
ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ စည္း၀ိုင္းအျပင္ ပုိ႔ေပးပါ
အထဲမွာ ေနရတာ (ေနရာ) ၾကပ္လို႔ ...။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ၾကယ္ေတြေတာင္ မိုးေသာက္သြားျပီ
လရိပ္က ရႊန္းစိုေတာက္ပတုန္း
၀မ္းတထြာအေရး ေတြးေနတဲ႔လူတစ္ေယာက္
တိုးတိုးကေလးညဥ္းတယ္
မနက္ျဖန္ေတြ ေရႊ႔ဆိုင္းထားေပးပါ
အိပ္မက္ေတြထဲ အစာအခ်ိဳ႕ သိုေလွာင္ခ်င္လို႔ ..။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

အနားသတ္ထားတဲ႔ ခြက္တခုထဲ
အပုိင္းအစေတြ ေကာက္ထည္႔မိတယ္
မေက်နပ္မႈ တခု
ရယူလိုျခင္း ဆႏၵ တစံု
ဒဏ္ရာ တခ်ိဳ႕
အလြမ္း တခု
ေနာက္ျပီး ...
၀မ္းနည္းျခင္း
၀မ္းသာျခင္း
စိတ္ပ်က္ျခင္း
အားငယ္ျခင္း

ေနာက္ ..
ေမႊျပစ္လိုက္တယ္ ..
အဲဒါ ဘ၀ ျပန္ျဖစ္သြားတယ္ ...။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

တိမ္ေတြက ဟိုတစ ဒီတစ
ပံုသ႑ာန္ေတြ ေျပာင္းလည္း
တိမ္ဆုိတာ တိမ္ပါပဲ
ေလႏွင္ရာ လြင္႔ခ်င္ၾကတယ္ ...။

လူေတြက လိုတာမရ မလိုတာရ
စိတ္ကာလာေတြ ေျပာင္းလည္း
လူဆိုတာ လူပါပဲ
အခ်ိန္တန္ေတာ႔ ေသၾကရတယ္ ...။

ကဲ .. ဘာေတြကုိ ေတြးမလဲ
ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ပါေစ
ေလွ်ာက္သာေလွ်ာက္
လံုး၀မေၾကာက္နဲ႔ ...။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ငါဟာ တိမ္ျပာျပာေန႔ေတြထဲက
ေႏြရာသီကုိ ၀တ္ဆင္ထားတဲ႔
ဂ်စ္ပစီတေယာက္ေပါ႔ ...
ေရာက္ခ်င္ရာ ေရာက္ပါေစ ...
လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတဲ႔ အေတာင္ေတြ
မေညာင္းခင္အထိေတာ႔ ပ်ံသန္းေနမယ္ ...၊

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ညလင္းအိမ္

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး .. စိတ္ထဲေပၚလာတာေလးေတြကုိ ခ်ေရးမိတယ္ ... ဒီလိုနဲ႔ ညေတြေတာင္ ခ်ံဳးပြဲခ် ငိုေနၾကျပီ ..

Saturday, August 14, 2010

“ေႏြကႏာၱ ဥယ်ာဥ္”


ပန္းဥယ်ာဥ္သာသာေပမယ္႔
ပန္းကမရိွေတာ႔ ႏြမ္းလ်ပါဘိ
ေျမၾသဇာကုိ ေမႊေႏွာက္
ေျမာင္းေတြ ေပါက္ထားလည္း
ေရမလာ ဒီေျမဆီလႊာမွာ
ေႏြကႏၱာေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္ ...။

တခ်ိဳ႕က ပ်ိဳးၾကတယ္
ဒါေပမယ္႔ မဖူးဘူး
တခ်ိဳ႕က မပ်ိဳးၾကေပမယ္႔
ဥယ်ာဥ္က ရူးရတယ္
ရင္စူးရပါေစ
ကုိယ္႔အလြမ္းကုိပဲ
ပ်ိုဳးက်ဲထားမိတယ္ ...။

တကယ္ဆို
ပန္းတို႔ မရွင္သန္ခ်င္ေသာ ဥယ်ာဥ္၌
ေျမသားတို႔ ေဆြးေျမ႕ ေနျပီေလ
ဆုပ္လည္းစူး စားလည္းရူးမို႔လို႔လား
တူးဆြတဲ႔ေျမေတာင္
ဒီဥယ်ာဥ္ကုိ ေလွာင္ၾကတယ္ ...။

ရပါတယ္ေလ
အလည္ေတာင္ မလာခ်င္ၾကတဲ႔
ညေန ေနညိဳငုတ္တုတ္
ကုိယ္႔ဥယ်ာဥ္ ရင္ခြင္စုတ္မွာ
အေသသပ္ဆံုး ခင္းက်င္း
ရင္႔က်က္ျခင္းေတြပဲ ရင္းထားေတာ႔မယ္ ...။

ညလင္းအိမ္
(၁၄.၈.၁၀)
~~~~ @@@@ ~~~~
PS .. ဒီကဗ်ာကုိ လံုး၀မၾကိဳက္ပါဘူးဆိုတဲ႔ ညီမေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျပာစကားကုိ ဆန္႔က်င္ျပီး သူေရြးေပးတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပဲ စိတ္ထြက္ေပါက္ တခုတည္းအတြက္ တင္လိုက္ပါတယ္ ... း)

ပံုေလးကုိ ဒီကေန ယူပါသည္။

Saturday, August 7, 2010

“ခြက္ထဲက အလြမ္း”



မေတြးခ်င္ပါဘူးလို႔ ေတြးလိုက္တိုင္း
ဆိုနင္႔ အက္ကြဲသံတခ်က္က
ရင္ထဲက ထြက္မလာခဲ႔ဘူး
မက်က္တက်က္ အနာကပဲ
အပ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ ရင္႔က်က္လာခဲ႔တယ္ ...။

အဲဒီေတာ႔ ...
ေနညိဳလာရင္ ငိုရမလို
ေလပ်ိဳလာရင္ ဆိုရမလိုနဲ႔
အပုိအလို မရိွေတာ႔တဲ႔ လြမ္းေတးေတြ
လမ္းေဘးကုိေရာက္ ငါလည္း ေမွာက္ေနပါျပီ ...။

တခြက္တဖလားေပမယ္႔
တခ်က္တခ်က္ မွားလာတဲ႔
အျမင္ေတြ ယစ္မူးလာေတာ႔
ဒီေကာင္အမူး ယမကာရူးလို႔ ထင္ၾကေတာ႔မယ္ ...။

တကယ္ထူးတာေတာ႔ ဘယ္သူသိမွာလဲ
ရင္ထဲက အျပိဳင္းျပိဳင္းနဲ႔
ဥၾသေတြ ဆြဲေတာ႔မယ္ ...။

တကို္ယ္လံုးလည္း ကုိင္းျပီ
ေျခလွမ္းတိုင္း ႏြမ္းျပီ
ဒီနွလံုး(ႏွလံုးသား) လည္း ကၽြမ္းျပီ
ျပန္ေတြးတိုင္း အလြမ္းသည္
အျမဳပ္တစီစီခြက္ အတြင္း သက္ဆင္းရေလသည္ ...။

ညလင္းအိမ္
(၇.၈.၁၀)

~~~~ @@@@ ~~~~
အခုရက္ပုိင္း ကဗ်ာေရးလို႔မရပါ။ ေရးစရာ ခံစားခ်က္လည္း မရိွဘူး။ ဘယ္မွလည္း မေရာက္ျဖစ္ဘူး။ အဟီး .. ဒါနဲ႔ပဲ ေရးခ်င္တာ ေရးလိုက္ပါတယ္ ... း)

Monday, August 2, 2010

“မထူးျခားတဲ႔ေန႔”



တနလၤာတစ္ေန႔တဲ႔
ငါ႔အတြက္ အလင္းမလာတဲ႔ေန႔
အခ်ိန္နဲ႔ တိုင္းတာရရင္
ႏွစ္က ႏွစ္ဆယ္႔နဲ႔ရွစ္ (၂၈)
ဘ၀ရဲ႕ အစကလည္း
ႏွစ္ရက္ရွစ္လရွစ္ဆယ္႔ႏွစ္ (၂.၈.၈၂) ...။

ယိုင္တုိင္တိုင္ေန႔စြဲေတြ
မပုိင္ဆိုင္မႈက ခနိုးခနဲ႔
ပုိင္ဆိုင္လိုမႈက ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မဲ႔
ျပကၡဒိန္ေတြသာ စုတ္ျပဲေဟာင္းႏြမ္းခဲ႔ ...။

အထိမ္းအမွတ္လည္း သာမန္ကားခ်ပ္
ဆုေတာင္းသံလည္း ရြတ္သံကင္းမဲ႔
ဖေရာင္းတတိုင္လည္း အေရာင္လဲ႔လဲ႔
အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ ျပိဳျပိဳပ်က္ပ်က္ ...။

ဒီလိုနဲ႔
ထပ္တူက်တဲ႔ ေန႔စြဲ တစ္ရက္
တခါသာ လာေပမယ္႔
အခါခါ သာတဲ႔ လမင္းလို
ထူးမျခားနားခ်က္က
လသာခ်ိန္ လ လာတာပါပဲ
ညအခါေတြမွာေတာ႔
ဘ၀ေတြက ယခုထိ အထီးက်န္ဆဲ  ...။

ညလင္းအိမ္
(၂.၈.၁၀)

Sunday, July 25, 2010

“အင္အား”


ညေတြက  တိတ္ဆိတ္မႈကုိ
အရိပ္လိုျပဳလို႔  ေျမွာက္ပင္႔ၾကတယ္ ...။

ဘ၀ေတြက  ထိုးႏွက္မႈေၾကာင္႔
တခ်ိဳ႕က တိုးတက္
တခ်ိဳ႕က စိတ္ပ်က္ၾကတယ္ ...။

ကုန္းေကာက္စရာမရိွေပမယ္႔
ရုန္းေလာက္တဲ႔ အင္အားနဲ႔
လံု႔လမ်ားရဲ႕ေအာက္မွာေတာ႔
အေၾကာက္တရားဆိုတာ
ေဖာက္ျပားစရာကုိ မလုိခဲ႔တာ ...။

လဲက်ရင္ ထလိုက္မယ္
ထူမယ္႔သူကုိ မေမွ်ာ္ဘူး...
ႏြမ္းလွ်ရင္ ကလိုက္မယ္
အားေပးသူမရိွလည္း ျဖစ္တယ္ ...။

ကုိယ္႔စိတ္နဲ႔ ကုိယ္႔အရိပ္
တြဲေနေသးသေရြ႔
ဘယ္လမ္းဘယ္ေလာက္ေ၀းပေစ
ေမွ်ာ္မွန္းတဲ႔အတိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းရဲတယ္ ...။

မရိွတဲ႔ ကံကုိလည္း မေတာင္႔တဘူး  
ရိွတဲ႔ ဥာဏ္ကုိပဲ ေရာင္းခ်မယ္ 
၀ီရိယကုိ စိုက္ထုတ္
ကာယအလုပ္ လုပ္လည္းျဖစ္တယ္ ...။

ဒူးမေခါက္သေရြ႔   ဒူးမေထာက္ဘူး ...။
ေဘးမေရာက္သေရြ႔   ေျပးမေၾကာက္ဘူး ...။

ဘ၀ကုိ ခုတံုးလုပ္
လူလံုးျပဳတ္လဲ အပူရုပ္ေတာ႔မလုပ္ဘူး ...
ကုိယ္႔လက္နဲ႔ ကိုယ္႔ေျခ
သက္ေသေတ ြတည္မယ္
ကိုယ္႔ကုိကိုယ္ မာန္တင္း
ဖန္ဆင္းရဲတယ္ ...။

နာက်င္မယ္႔ ၾကမၼာေတြ
လာခ်င္လည္းလာပါေစ ...
ကိုယ္႔မိသားစုအတြက္
ဘ၀ကုိကုိယ္စားျပဳ
အနာဂါတ္ကိုထုဆစ္မယ္ ...
ဆုျဖစ္မယ္႔အေတြးေတြနဲ႔
ေလွ်ာက္လွမ္းမယ္႔လမ္းကေတာ႔
မေ၀းေတာ႔ပါဘူးေလ ... ။
~~~~ @@@@@@@ ~~~~~

ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္အရမ္းညစ္တုန္းက ေရးခဲ႔တာ။ အားငယ္စိတ္၀င္တိုင္း ဒီကဗ်ာေလးကုိ ျပန္ျပန္ဖတ္မိတယ္။ အခု အသစ္မေရးႏိုင္ေသးလုိ႔ အေဟာင္းေလးကုိပဲ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္ ။

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ အခုလာေနတဲ႔ သီခ်င္းေလးက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူေနတဲ႔ အခန္းေဖာ္ အစ္ကိုၾကီးက သူစိတ္အရမ္းညစ္တုန္းက ေရးထားခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္နားေထာင္မိျပီး ေကာင္းလြန္းလို႔ သူ႔ကုိပဲ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုခိုင္းျပီး ကၽြန္ေတာ္က အသံသြင္းခဲ႔တာပါ။

သီခ်င္းေလးနာမည္က - “ဘ၀” 
ေတးေရး၊ ေတးဆို - ဖိုးစည္

နားေထာင္ျပီး အားေပးၾကပါဦး ... :)

Thursday, July 22, 2010

“ေနရာမွန္”

မထင္ထားခဲ႔ဘူး ...
ေလဟာနယ္က ၀တ္ရံုလႊာေတြ
ပါးပါးေလးနဲ႔ ရင္ကုိလာရိုက္ေတာ႔
ႏွလံုးသားက သံပတ္မေပးရပဲ
သံစဥ္ေတြက သူ႔အလုိလို
ဖြင္႔ဟမိလာတယ္ ...။

တကယ္ဆို
စြဲလန္းမိတာ အျပစ္လား
ရင္ခုန္သံေတြ တေ၀ါေ၀ါ
အထိန္းအသိမ္း မဲ႔မိတဲ႔ေနာက္
အိပ္မက္နဲ႔ ေဆာက္ခဲ႔တဲ႔ အိမ္လည္း
ေလထုက ခြင္႔မျပဳခဲ႔ျပန္ဘူး။

ႏွလံုးသားလမ္းေၾကာင္းဟာ
ကၽြန္းခံရံုတင္မကဘူး
ျပတ္ကုိ ျပတ္ေနခဲ႔တာ ...။

ဒီလိုနဲ႔ ...
အားငယ္စြာ စိုးထိတ္မႈေတြကလည္း
ရာေထာင္ခ်ီခဲ႔ျပီ ...။
ရင္ထဲက တီးတိုးရြတ္ဆိုခဲ႔တဲ႔
နာမည္တစံုကလည္း တိမ္၀င္သြားခဲ႔ျပီ ...။

မုသားမပါတဲ႔ စကားလံုးေတြက
အမွန္ကုိ ဖံုးခဲ႔လုိ႔လား ... ဟင္
အညတရရဲ႕ ရင္ခြင္ဟာ ေမွာင္မိုက္
ညေတြေတာင္ ကမာၻပ်က္သြားခဲ႔ျပီ ...။

ေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႔ လမ္း
ဘယ္မွာမွန္းလဲ မသိ ...
ေတာင္႔တေနမိတဲ႔ ကြက္လပ္လည္း
ဗလာနတၳိ ...
တိတ္တခိုး ညည္းသံသဲ႔သဲ႔ေတာင္
အပါးေတာ္က ႏႈတ္ဆက္သြားခဲ႔ေတာ႔
ကၽြန္ေတာ႔ ရပ္၀န္းမွာ
ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ...
မ်က္ရည္ေငြ႔ေတြေတာင္ ျမစ္ဖ်ားခံကုန္ၾကျပီေလ ...။

ညလင္းအိမ္
(၂၂.၇.၁၀)

Saturday, July 17, 2010

စိတၱဇ “ည”



အိပ္မက္လိုပါပဲ
၀ိုးတ၀ါး ပံုရိပ္ေတြနဲ႔
ဒီညဟာ ဆြံအသြားရတယ္ ...။

ေမ႔ေပ်ာက္မရတဲ႔ အတိတ္ေတြက
ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လို
ပါးစပ္ရာဇ၀င္ ျဖစ္ခဲ႔ေလျပီလား ...။

ရိႈက္သံ တခ်က္က
အခန္းဆက္ နကၠတစ္ေတြလို
အျဖဴ အမည္း သာသာပါပဲ
တဖ်က္ဖ်က္ လက္ေနၾကတုန္း ...
တီးတိုးေတာင္းပန္သံေတြ
ရင္ထဲမွာ ဖုတ္လိႈက္ဖုတ္လိႈက္
ႏွလံုးသားဟာ ကမာၻပ်က္ေနျပီ ...။

ငါေလ ...
အမႈမဲ႔ ပါပဲ
အမွတ္တရကုိ ေျပာင္းျပန္ေတြး
စိမ္းလန္းစိုေျပ နေဘးကုိ
ေရာက္ေရာက္သြားတယ္ ...။

အဲဒီတုန္းက ...
ေႏြးေထြးတဲ႔ ရင္ခြင္တစံု
ခ်ိဳျမျမ စကားသံတခ်ိဳ႕
ခုံတန္းတေနရာက စာတစ္ေၾကာင္း
ခုဆို အေရာင္ေတြေျပာင္း
ရာသီေတြ အလီလီ ေဟာင္းျပီေပါ႔ ...။

သတိရတယ္ ... တမ္းတတယ္ ... ေမ႔မရတယ္
တခ်ိန္တခါဆီက နတ္သားလို စံခဲ႔သမွ်
ခုေတာ႔ ငရဲလို ခံေနရျပီ ...။

လမင္းရယ္ ...
ဘယ္ကမာၻမွာမ်ား ခို၀င္နားေနလဲ
ဒီေကာင္လူသားကေတာ႔
လမိုက္ညမဟုတ္လည္း
သတိရေနဆဲပါ ...။

တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆိုင္ပါပဲ
ရင္ခြင္မွာ အေမာစို႔ဖို႔လား
ဒီညဟာ ငါ႔အနားေရာက္လာတယ္
ေျခသံဖြဖြေပမယ္႔
၀ုန္းဒိုင္းၾကဲေနတဲ႔ ဖိစီးျခင္းေတြ
မသိလိုက္မိတဲ႔
မ်က္ရည္တစက္က
ရုတ္တရတ္ ေၾကြက်တယ္ ...။

နင္ေလ ...
အရိပ္ျပသလိုပါပဲ
ညရဲ႕ ၀တ္စံုကုိ ဆင္ယင္
ျပတင္းတံခါးကို ခ်ည္းနင္း
မႈန္၀ါး၀ါး  အလင္းနဲ႔
ႏွလံုးသားကုိ ျမဴဆြယ္
စကားေတြ ၾကြယ္သြားခဲ႔ေတာ႔
မာယာေတာမွာ ေမ်ာမိတဲ႔ “ငါ”
ေမာမိရတဲ႔ စိတ္ေတြက
ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား တုန္လႈပ္
ဒီညမွာ ငုတ္တုတ္ ေဆြးရတယ္ ...။

ရင္ထဲက က်င္ခနဲနဲ႔
အနာေဟာင္းက ထၾကြတိုင္း
ႏွလံုးသားဟာ
တဆစ္ဆစ္ အဆိပ္တက္တယ္ ...
ေတာ္သင္႔ပါျပီေလ ...
ဒီလိုညေတြထဲ
အရင္လို ဘ၀အေၾကာင္း
မေတြးေကာင္းေတာ႔ပါဘူး ...။

ညဟာ ညပဲ
အတိတ္ဟာ အတိတ္ပဲ
ပိတ္မထားတဲ႔ တံခါးတခ်ပ္
ခပ္တင္းတင္း ေစ႔လိုက္ေတာ႔မယ္ ...။

ငါ႔ ဘ၀ ငါ႔ အေၾကာင္းထဲ
ေသြးပ်က္ညေတြ ကင္းစင္
ၾကယ္စင္ေတြ လင္းလက္
ေရႊေရာင္ ပ်ိုုဳးပ်ိဳးပ်က္ပ်က္နဲ႔
အနာဂတ္ ဟင္းလင္းျပင္ထဲ
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အိပ္စက္ပါရေစေတာ႔ေလ ...။

ညလင္းအိမ္ (၁၇.၇.၁၀)

Thursday, July 15, 2010

“ ကဗ်ာ ငိုတဲ႔ ည”



၁၅.၀၆.၂၀၁၀
အမွတ္တရ ေန႔ေလးၿဖစ္ခဲ႔တယ္
တရက္ထဲ တခ်ိန္ထဲမွာ လူ(၂)ေယာက္
အသဲကြဲခဲ႔တယ္ ...။

အသဲကြဲတဲ႔ေန႔မွာပဲ
အလြမ္းေတြက ယို ဖိတ္ ေသ ဆံုး
ႏွလံုးသားေတြရဲ႕ ေလာင ္ၿမိဳက္ မႈ က
ယံုတမ္းပံုၿပင္လို လြင္႔ပါးသြားရ ...။

ဒီလိုပါပဲ ...
အတိတ္မဲ႔တဲ႔ ညေတြမွာ
အနာဂတ္ေတြက
သက္ၿပင္းေငြ႕ေငြ႕ေလး ပင္႔သက္ခ် ...

အဲဒီညမွာပဲ
အတိတ္..အနာဂတ္..ပစၥဳပၸန္က တသားတည္း ...

ဖမ္းဆုပ္မရတဲ႔ အလြမ္းေတြက
တစစီေၿခြခ် ...
ႏွလံုးသားလွလွေတြ ေႀကြလြင္႔သြားခ်ိန္
ေနရာေတြ အသက္မဲ႔သြားတယ္
အဲဒီညေလး တညမွာပါပဲ ...

ရင္ခုန္သံေတြ ထပ္တူက်
ေအာ္ၿမည္သံေတြ တဝုန္းဝုန္းနဲ႕
ႏွလံုးသားကမ္းေတြ
တအိအိနဲ႔ၿပိဳဆင္းသြားတယ္ ....

ေရႊေရာင္အေငြ႕ေတြလြင္႔ပ်ံ
ရီေဝအေတြးေတြႀကားမွာ
ကဗ်ာတပုဒ္အရည္ေပ်ာ္သြားတယ္

အဲဒီညေလးမွာပဲ
ခံစားခ်က္အတိတ္ကိုခဝါခ်
ေရွ႕ဆက္ရမယ္႔အနာဂတ္
မနက္ၿဖန္ေတြမွာ
ရင္ခုန္သံ အသစ္..အသစ္ေတြကိုရင္မွာပိုက္လို႕
ရင္ခုန္သံ ထပ္တူက်တဲ႔
ငါတို႔ အသဲကြဲသမားေတြရဲ႕
ရင္ခုန္သံ အသစ္ညေတြအတြက္ ...

လြင္႔ပါးသြားရတဲ႔ ၿဖစ္စဥ္ေတြ
ေသၿခာေနတဲ႔ မေရရာမႈေတြႀကား
မွန္ေၿပာင္း(အေဝးႀကည္႕)တခုလို
အနီးလား...အေဝးလား
ေသၿခာတဲ႔သရုပ္က
ငါ႔အၿမင္ေတြေဝဝါးေစတယ္

အဲဒီသမိုင္းမွာပဲ
ငါဟာ....
ေကာက္ေႀကာင္းၿဖစ္ခဲ႔ရ...

ဒီေန႕ဟာၿပႆဒါး
သရုပ္ၿပမႈ အလြဲေတြထဲ
အသဲကြဲသူေတြေႀကာင္႔
ေဘးလူေတြႏွလံုးအိမ္မွာ
ဆြံ႔အ အက္ကြဲသံေတြနဲ႕
ေၿဖသိမ္႔စရာကဗ်ာဟာ
အဆံုးသတ္ေတြမဲ႔လို႕....

အဆံုးသတ္ေတြ မလွတဲ႔ည
တေယာက္ႏွလံုးသား တေယာက္ႏွစ္သိမ္႔လို႕
ေရွာင္မရ တိမ္းမရနဲ႕
ဒီညႊတ္ကြင္းထဲၿပိဳဆင္း
တဝဲလည္လည္နဲ႕ၿပန္ေရာက္ခဲ႔တယ္ ...

အဲဒီရာစုေလးမွာပဲ
ႏွလံုးသားဗဟိုၿပဳတဲ႔ ညခင္းေလး
ေမာင္ႏွမေတြ စံုကာစုတဲ႔
ေဟာသည္ည ရင္ခုန္သံ
သံစဥ္ေတြက မတိမ္းမယိမ္း
သိုသိုသိပ္သိပ္ပါပဲ ...

လြင္႔ပါးခဲ႔ရတဲ႔ၿဖစ္စဥ္ေတြက
“အႏႈိင္းမဲ႔”....
ငါ .... တခြက္ေသာက္ခ်လိုက္တယ္
ရီေဝယစ္မူးတဲ႔ ယမကာအမူးမွာပဲ
တို႕တေတြ...အားလံုးခ်စ္ႀကတဲ႔
အဲဒီ.....
၁၅.၀၆.၂၀၁၀ ... ည ။
~~~~ @@@@ ~~~~

ကဗ်ာေရးသားသူ --- အျဖဴေရာင္နတ္သမီးအရုပ္ကေလးညလင္းအိမ္မိုးေငြ႔အႏိႈင္းမဲ႔ 



အမွတ္တရေန႔ေလး တစ္ေန႔အတြက္ ... အဲဒီေန႔က မရည္ရြယ္ပါပဲ ခုလို ခ်ီးယားစ္ လုပ္ျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္ ... :P

Sunday, July 4, 2010

“ေနာက္ဆံုး”

ေႏြရြက္အ၀ါေတြ
ရင္ဘတ္အျပာေပၚမွာ
တရြက္ျပီး တရြက္ေၾကြ
ေမ႔မရတဲ႔ ရက္ေတြနဲ႔ စိတ္ေတြေထြ ...။

မိုးရြက္ စိမ္းစိမ္းေတြ
ႏွလံုးအိမ္ နီနီမွာ
တစက္ျပီး တစက္ေ၀
အိပ္မရတဲ႔ ညေတြနဲ႔ အလြမ္းေတြေစြ ...။

ေဆာင္းရြက္ ျဖဴျဖဴေတြ
လက္ဖ၀ါး ထူထူမွာ
တခ်ပ္ျပီး တခ်ပ္ေန
မွန္းဆမရတ႔ဲ အခ်စ္ေတြနဲ႔ ဘ၀ေတြေသ ...။

ယူ ... ေရ ဘယ္မွာတုန္း
ကူညီကယ္ပါဦး
ဖူးစာေရးနတ္ကလည္း
သံုးဥတု အဆက္ဆက္မွာ
စာရင္းက ဖ်က္ဖ်က္သြားေတာ႔
မတတ္မသာနဲ႔
ငွက္ေပ်ာတံုး တတံုးနဲ႔ပဲ
ေနာက္ဆံုး ဖက္ကာ လံုးရေတာ႔မယ္ေလ ...။ း(

ညလင္းအိမ္ (၃.၇.၁၀)

စိတ္ေတြညစ္ေနလို႔ အေပ်ာ္ေလးတင္လိုက္တာပါ .. း))

Thursday, July 1, 2010

“ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း ... ေ၀း ...”



တဲအိုပ်က္ သာသာပါပဲ
ယိုင္နဲ႔နဲ႔ နဲ႔ အလြမ္းအခါးေတြက
ေမွာ္၀င္ အေရာင္ေတြထဲ ျပည္႔ႏွက္
အခ်စ္ကုိ အေမွာင္တိုက္ၾကတယ္ ...။

ကေယာင္ကတမ္း ညေတြမွာေတာင္
စိမ္းေရႊေရာင္ အိပ္မက္တစ္စံုက
နီးစပ္ခြင္႔ကုိ မေပးဘူး
အကြာအေ၀းေတြနဲ႔ ျခားျခား သြားရတယ္ ...။

ဒ႑ာရီဆန္ဆန္ ျပကြက္ေတြလား
ရႈစားသူမဲ႔ ပိတ္ကားထဲ
မ်က္ရည္က်ခန္းေတြက ပိုမ်ားလာေတာ႔
အက္ရွရွ ညီးသံသဲ႔သဲ႔ေတာင္
တစတစ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရတယ္ ...။

ဒီလိုပါပဲေလ ...
တေယာက္တည္း ေပမယ္႔
အထီးက်န္ျခင္းက အရိပ္က်ေတာ႔
ဖတ္မရေတာ႔တဲ႔ အတိ္တ္ေတြထဲ
ပစၥဳပၸန္မွာ ေၾကြက်မယ္႔ အနာဂတ္ေတြ
ငါ႔ ကုိ ... ထမ္းပုိးသြားၾကေတာ႔မယ္ေလ ...။

ညလင္းအိမ္ ( ၁.၇.၁၀)
~~~ @@@ ~~~
ပုံကုိ ဒီကေန ယူပါသည္။

Saturday, June 5, 2010

“မာယာနတ္သမီး”

နင္ဟာ နတ္သမီးလား
ငါ႔ ရင္ခြင္ကုိ စီးျပီး ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကုိ ၾကဲခ်တယ္
ျပီးေတာ႔ ..............
ငါ႔ ႏွလံုးသားကုိ အေရာင္ဆိုးတယ္
ျပီးေတာ႔ ..............
ငါ ... ရိတ္သိမ္းခံလိုက္ရတယ္
ငါ႔မွာေတာ႔ အလြမ္းငုတ္တိုေတြနဲ႔ ထိုင္ငိုေနရျပန္တယ္ ...။

နင္ ခင္းက်င္းထားတဲ႔ အစီအမံေတြထဲမွာမွ
ရူးႏွမ္းစြာ ပါ၀င္ပတ္သတ္ခဲ႔မိတဲ႔ ... ငါ
အသည္းေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ႔ ဆြဲႏႈတ္ခံလိုက္ရျပန္တယ္ ...။

နတ္သမီးေရ ...
နင္႔ ရာသီခြင္ထဲမွာ
ငါက ျပသဒါးဆိုရင္
တိတ္္ဆိတ္စြာနဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္ေပးပါ႔မယ္ ...။

ငါဟာ နင္႔ရဲ႕ ျမဴမႈန္တမႈန္ေတာင္
ဖမ္းဆုပ္ခြင္႔ မရခဲ႔တဲ႔ အေကာင္
ေခြးတစ္ေကာင္လို အေမာင္းခံလိုက္ရတဲ႔ ေနာက္ေတာ႔
ငါဟာ ေသဖို႔ ရက္ေစ႔သြားျပီေပါ႔ ...။

နတ္သမီးေရ နင္႔မာယာကုိ နင္ရုတ္
ေခၚထုတ္သြားပါေတာ႔
မာနမရိွတဲ႔ ငါ
ဘာမွမရိွတဲ႔ ေနရာမွာပဲ
ထာ၀ရ ျဖစ္မယ္႔ အခ်စ္ေတြနဲ႔
ငါ႔ ေသတြင္း ငါတူး ... ရူးေနရအုန္းမွာေပါ႔ ...။

ညလင္းအိမ္ (၅.၆.၁၀)

ခ်စ္သူျဖစ္ရက္နဲ႔ အခ်စ္မခံရတဲ႔ ဘ၀မွ အားလံုးေ၀းၾကပါေစဗ်ာ ...။

Thursday, May 27, 2010

“အမွားေတြနဲ႔ ဓား”

ငါေလ ...
အမွတ္မရိွခဲ႔ပါဘူး
တခ်က္ထိေတာင္ ရွတဲ႔ ဓားကုိမွ ေသြးေနမိတယ္ ...။

အဲဒီဓားသြားက ငါ႔ ႏွလံုးကုိ မႊန္း
ဘ၀ေတြ ပြန္းပြန္း လာတာေတာင္
ေပးဆပ္ရျခင္းကုိက
ႏွလံုးသားေတြ ထပ္ေၾကြ
ဘ၀ေတြ ထပ္ေသရတယ္ ...။

တကယ္ဆို
ေသြးေနတဲ႔ ဓားကပဲ ထက္ထက္လာတာလား
ေသြးေနတဲ႔ လက္ကပဲ ပ်က္ပ်က္လာတာလား
အမွတ္တရား မရိွတာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး
အမွတ္မွားမိတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္
အဲဒီဓားကုိေတာ႔ ေသြးေနမိအုန္းမွာ ေသခ်ာတယ္ ...။

ဒါနဲ႕ေတာင္ ...
SORRY ပါဆိုတဲ႔ စကားလံုး ေရာက္ေရာက္လာတိုင္း
ငါေလ ... ပထမေတြထဲက ဒုတိယ ျဖစ္သြားရေလေတာ႔
ရင္ဘတ္ကုိအုပ္ ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ပဲ ရန္လုပ္ရေတာ႔မယ္ ...။

ငါ ခုတ္လိုက္ရင္ ရမယ္႔ အစား
ေသြးျပီးေတာ႔ပဲ သိမ္းထုတ္လိုက္ပါေတာ႔မယ္
တခ်ိန္ အဲဒီဓားအိမ္အဖံုးမွာ
အခ်စ္ေတြ ရံႈးေနတဲ႔ ဓားသြားထက္ထက္နဲ႔
ငါ႔ အခ်စ္တ၀က္ကို နင္ေတြ႔ရေစမယ္ ...။

ညလင္းအိမ္ (၂၇.၅.၁၀)

Sunday, May 23, 2010

“မင္း”

ငါ႔ ... ရင္ကုိ ခိုးခိိုးသြားတဲ႔
ညေတြမွာ ...
မင္း ... ႏိႈးႏိႈးသြားတဲ႔ အိပ္မက္က
ရိုးရိုးေလးပါပဲ ...
ဆိုးဆိုး သြားတာက ငါ႔ ႏွလံုးသား
မရိုးမသားနဲ႔ ကုိးကားရရင္
တိုးတိုးသြားတဲ႔ အရာေတြတိုင္းက
“အခ်စ္” ဆိုတဲ႔ စိတၱဇနာမ္ေတြသာ ျဖစ္လာတယ္ ...။

ညလင္းအိမ္ (၂၃.၅.၁၀)
~~~ @@@@ ~~~~
အစမ္းတင္ၾကည္႔တာပါ။ အလဲ႔ ... ေက်ာ္လို႔ ရသားပဲ။ ဒါေပမယ္႔ တကမာၻၾကာေအာင္ ေစာင္႔ရတယ္ း)

Thursday, May 20, 2010

“ကံကုိ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုုက္ရတဲ႔ အျပန္လမ္း”

ကံကုိသာ အျပစ္ဖို႔လို႔ရရင္
၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာကို ဥဒါန္းက်ဴးခ်င္တယ္
အဲဒီကတည္းက လမ္းေတြ လမ္းေတြ
အေကြ႔အေကာက္ေတြက မ်ားလိုက္တာ
ယိုင္နဲ႔လိုက္ ျပန္မတ္လိုက္နဲ႔
စိတ္ေတြက ျပဳတ္ျပဳတ္က်တယ္ ...။

လြယ္တဲ႔ အရာေတြက ခက္
ခက္တဲ႔ အရာေတြက ပုိခက္လို႔
ဘ၀ကုိ မသတီခ်င္ေတာ႔ဘူး
ရီခ်င္လည္းရီေတာ႔ အိပ္မက္ေတြက ခါးတယ္ ...။

ငါက ေနခ်င္တဲ႔ ေျမ ...
ငါ႔ကုိ လက္မခံခ်င္တဲ႔ ေျမ ...
ငါက အက်ိဳးျပဳတဲ႔ ေျမ ...
ငါ႔ကုိ အဆိုးျပဳတဲ႔ ေျမ ...
တစံုတေယာက္ ရိွတဲ႔ ေျမ ...
ငါ႔အတြက္ ဘံုေပ်ာက္ရတဲ႔ ေျမ ...
အစံု မေရာက္ခဲ႔တဲ႔ ေျမ ...
ငါ႔ကုိ ကန္ေၾကာက္ခဲ႔တဲ႔ ေျမ ...

အဲဒီေျမကုိ
မလြမ္းေလာက္ေပမယ္႔
လမ္းေပ်ာက္ခဲ႔ရျပီ ...။

အခ်ိန္မမွန္သာတဲ႔ ဥၾသနဲ႔
အခ်ိန္မွန္လာတဲ႔ နိစၥဒူ၀ေတြ
အသားက်ခဲ႔ရျပီ ...။

အမယ္အစံုမပါတဲ႔
တကိုယ္ေတာ္ ထမင္း၀ိုင္းနဲ႔
နာမည္ေက်ာ္ပါတဲ႔
ပထမတန္း ေခါက္ဆြဲဟာလည္း
ေန႔စဥ္ မေရွာင္လႊဲႏိုင္ခဲ႔ရျပီ ...။

အခုေတာ႔
ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္
ရီျပလိုက္ ျပံဳးျပလိုက္ရတဲ႔ ရက္ေတြ
စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားစြာနဲ႔ မနက္ေတြ
အစိုင္အခဲေတြ လႊတ္ခ်လိုက္ရတဲ႔ ညေနေတြ
အေတြးအစံုနဲ႔ အိပ္မရ ညေတြ
စက္ရုပ္လို လူသားဘ၀ေတြ
အားလံုး ... အားလံုး  ... အားလံုး ကုိေပါ႔ ...။

ကံပါရာ လမ္းအတိုင္း
ျပန္ကာလွမ္းရေတာ႔ေပမယ္႔
မမႈပါဘူး ...
အေကာင္းမတန္တဲ႔ ကံ
ဘယ္ေလာက္ထန္ထန္
ငါ႔ ရင္မွာ ပန္းပန္လ်က္ပဲ ...။

ငါ႔အတြက္ေတာ႔ ...
အၾကမ္းပန္းကန္တခြက္
ထမင္းၾကမ္းတခဲနဲ႔
ေႏြးေထြးမႈ တခ်ိဳ႕က
အိမ္အျပန္လမ္းမွာ
ေစာင္႔ၾကိဳလက္ကမ္း ေနမွာဆိုေတာ႔
ေလွ်ာက္လိုရာ ထိုစခန္းဆီသုိ႔
ေျခလွမ္းေတြ မ်ားစြာျဖင္႔ ...။

ညလင္းအိမ္ (၂၀.၅.၁၀)

~~~~ @@@@ ~~~~

အမိျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ရေတာ႔မွာမို႔ (ခဏ သုိ႔ တသက္လံုးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ ) အားလံုးကုိ ဒီေနရာေလးကေန ႏႈတ္ဆတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရင္ဘတ္တူခဲ႔ၾကတဲ႔ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ အားလံုး၊ တိတ္တိတ္ေလးလာျပီး တိတ္တိတ္ေလးျပန္သြားၾကတဲ႔ စာဖတ္သူအားလံုး ကုိယ္စိတ္ႏွလံုး က်န္းမာ ရႊန္လန္းၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ျမန္မာျပည္ဧ။္ ဆက္သြယ္မႈ အခက္အခဲေၾကာင္႔ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ တို႔ရဲ႕ အိမ္ေလးေတြကုိ အလည္မလာႏိုင္ခဲ႔ပါက ခြင္႔လႊတ္ၾကပါလို႔ ၾကိဳျပီး ေတာင္းပန္ပါရေစ ခင္ဗ်ာ။ ကဗ်ာေတြကို ခ်စ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနဦးမွာ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေက်ာ္လိုက္ခြလိုက္နဲ႔ပဲ ကဗ်ာေတြ ထပ္တင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။ စာေတြလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစားျပီး လာဖတ္ပါမယ္လို႔ ။ skyofnights@gmail.com မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲရိွေနမွာပါ။

အားလံုး ဂြတ္ဘိုင္၊ တာ႔တာပါဗ်ာ ...

ခင္မင္ေလးစားမႈမ်ားစြာျဖင္႔
ညလင္းအိမ္

Sunday, May 9, 2010

“အေမ”



ေႏြရာသီ အပူထဲ အရိပ္တခုအျဖစ္ ...
မိုးရာသီ မိုးေရထဲ ထီးတလက္အျဖစ္ ...
ေဆာင္းရာသီ ႏွင္းမႈန္ထဲ အေႏြးဓာတ္အျဖစ္ ...
ဖန္ဆင္းခဲ႔ေလေသာ ငါတို႔ရဲ႕အေမ ...
ခုေတာ႔ သူ႔ကႏာၱရမွာ အိုေအစစ္မဲ႔တယ္ ...။

မတန္ပါဘူး ေမြးရတာလို႔
မဟန္ပါဘူး ေကၽြးရတာလို႔
အညီးစကား မဆိုျငားလည္း
ငါတို႔မ်ားက ေျခစံုကန္သြားခဲ႔တယ္ ...။

အေမေရ ...
အေမမရိွတဲ႔ အရိပ္မို႕ ေႏြက ပူတယ္ ...။
အေမမမိုးတဲ႔ ထီးမို႔ မိုးကစိုတယ္ ...။
အေမမေပးတဲ႔ အေႏြးမို႔ အခ်မ္းက ပုိတယ္ ...။
အေမနဲ႔ေ၀းတဲ႔ အရပ္မို႔ ျမိဳ႕က ဆူတယ္ ...။
အေမမေကၽြးတဲ႔ ထမင္းမို႔ စိတ္က တိုတယ္ ...။
အေမ႔ကုိလြမ္းလို႔ ရင္ထဲက ငိုတယ္ ...။

အေမေရ ...
သားမိုက္ အလြမ္းပုိက္လို႔
အေမ႔ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ မျပန္ႏိုင္ေသးေတာင္
အေမ႔ေမတၱာ ကရုဏာကုိ
မွန္းေမွ်ာ္တမ္းတ ရိွခိုးကန္ေတာ႔ပါရေစ ...။

တေန႔ ...
အေမ႔ ကႏာၱရမွာ သားေပ်ာ္၀င္ပါလိမ္႔မယ္ ...
အခုေတာ႔ ...
မငိုပါနဲ႔ အေမ ...။
မငိုပါနဲ႔ အေမ ......။
မငိုပါနဲ႔ အေမ ..........။

ညလင္းအိမ္ (၉.၅.၁၀)
~~~~ @@@@ ~~~~~
********************************************
အေမ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ...။
********************************************
ပံုေလးကို ဒီကေန ယူပါသည္။

Saturday, May 8, 2010

“ေကာင္ မ ေလး ေရ ... ”

ေကာင္မေလးေရ ...
ေကာင္းကင္ေတြျပိဳတာေတာင္ မင္းက မႏိုးခဲ႔ဘူး ...
ငါ႔မွာေတာ႔ အိပ္မက္ကိုပဲ ဖက္တြယ္လို႔လား
ဒီရက္ေတြမွာ တခ်က္တေလေတာ႔ အသက္ေသတယ္ ...။

ေကာင္မေလးေရ ...
သင္ရိုးညႊန္းတမ္းေတြ မျပီးေသးတာေတာင္ မင္းက မရိွခဲ႔ဘူး ...
ငါမွာေတာ႔ ဗလာရင္တအုပ္နဲ႔ ေစာင္႔ေနလို႔လား
ဒီရက္ေတြမွာ ဒဏ္ရာတရြက္ျပီး တရြက္ ေၾကြတယ္ ...။

ေကာင္မေလးေရ ...
ဒီလိုနဲ႔ ...
ညေတြက ျပာသြားတယ္ ...။
စကားေတြက ၀ါသြားတယ္ ...။
ဘ၀ေတြက နာသြားတယ္ ...။
အခ်စ္ေတြက ညာသြားတယ္ ...။

ညလင္းအိမ္ (၈.၅.၂၀၁၀)

Thursday, April 29, 2010

“ရင္ကြဲနာ”



ဒဏ္ရာေတြ အုပ္မိုး အပိုင္စုိးထားတဲ႔ ညဥ္႔နက္နက္မွာ
အလင္းျပတ္ေရြ႔ေတြ ကသုတ္ကရုတ္နဲ႔ ေခါင္းေပၚထိုးခ်တယ္
ႏႈတ္ခမ္းတလႈပ္စာပါပဲ ရုန္းမရတဲ႔ ဒီအနာက
၀ုန္းကနဲ႔ ထေလာင္ေတာ႔
ရင္ကြဲနာ က်တယ္ ...။

ႏွလံုးသားကုိ သတိတရားနဲ႔ သံပတ္ေပးတယ္ ...
မရဘူး ...
တစကၠန္႔ရဲ႕ ေရြ႕လ်ားမႈမွာ နာရီ မိနစ္တံေတြ လိုက္ပါေနေတာ႔
ေတာင္စဥ္ေရမရ အေတြးေတြနဲ႔
သတိရမိျခင္းေၾကာင္႔
ရင္ကြဲနာ က်တယ္ ...။

တလွပ္လွပ္နဲ႔ တုန္ခါလာတဲ႔ အိပ္မက္ေတြ
ေဆးပန္းခ်ီ ခပ္ေရးေရးဆြဲမိလုိ႔လား
မာရ္နတ္ရဲ႕ ေလွာင္ေျပာင္ျခင္းကုိ ခံရတယ္
တိုးတိုးေလး ငုပ္လ်ိဳးလိုက္ခ်င္ပါတယ္
အစပါလာတဲ႔ ၾကိဳးမို႔လား
ရင္ကြဲနာ က်တယ္ ...။

ငွက္ဆိုးရဲ႕ ေအာ္သံက ရိႈက္သံေတြနဲ႔ အတူ
ေန၀င္သြားသလို
မီးညိွထားတဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္ေတာင္
ကုိယ္တိုင္ အလင္းမဲ႔တယ္
ပုိင္ဆိုင္လိုမႈ အတၱေတြက ေရေမ်ာကမ္းတင္မို႔လား
ပင္လယ္ကို ဆဲဆိုျပီးမွ ခ်ံဳးခ်ံဳးခ် ငိုရလို႔
ရင္ကြဲနာ က်တယ္ ...။

လႊတ္ပစ္လို္က္တဲ႔ အေဟာင္းေတြ
သတိရလို႔ ျပန္ေကာက္ေတာ႔
အမိႈက္ေတြပါတယ္ ...
ဒါေပမယ္႔ စံပယ္ရနံ႔ေတြ ရိႈက္မိလိုက္ေတာ႔
အနမ္းတခ်က္မွာ အသက္မဲ႔သြားတယ္
အသက္ျပန္သြင္းတိုင္းမွာလည္း
ထစ္အထစ္အနဲ႔
ရင္ကြဲနာ က်တယ္ ...။

အခ်ိန္ကာလရဲ႕ သမားေတာ္က ဘယ္မွာလဲ ...။
ကုရာနတိၳ ေဆးမရိွတဲ႔ ညသန္းေခါင္ေတြ
အေမွာင္ေတြအကူးမွာ ကၽြံကၽြံက်မွေတာ႔
တမ္းတမ္းတတနဲ႔ပဲ ရင္ခြင္အပ်က္မွာ
ေနတျခစ္ျခစ္ပူေအာင္
ရင္ကြဲနာ က်တယ္ ...။

ဒီလိုနဲ႔ ... ဒီလိုနဲ႔ ... ဒီလိုနဲ႔ပဲ
စခဲတဲ႔ အမွတ္တခု
မဆံုးေသးတဲ႔ မွတ္တိုင္ထိ
ရင္ကြဲနာ က်လြန္းေနေတာ႔
ေႏြမိုးေဆာင္း ဥတုသံုးလီမွာ
ပဲ႔ပဲ႔သြားတဲ႔ ႏွလံုးသားစည္းခ်က္တိုင္း
မ်ဥ္းေျဖာင္႔တစ္ေၾကာင္းတည္း ေအာက္မွာမွ
တျဖည္းျဖည္း တြန္႔ေကာက္လာခဲ႔တယ္ ....။

ညလင္းအိမ္ (၂၉.၀၄.၂၀၁၀)
~~~~ @@@@ ~~~~~~
ပံုေလးကုိ ဒီကေန ယူပါသည္ ။
~~~~ @@@@ ~~~~~~
စိတ္အေျခအေန လံုး၀မေကာင္းပါသျဖင္႔ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမတို႔ဧ။္ ဘေလာ႔ဂ္သို႔ မေရာက္ရိွႏိုင္ျခင္းအတြက္ နားလည္ ခြင္႔လႊတ္ေပးႏိုင္ၾကပါေစ း((( 
*************************************************************************** 

Tuesday, April 27, 2010

“မွာတမ္း”

ေလဟာနယ္ တခြင္မွာ အၾကင္နာရနံ႔ေတြက ေငြ႔ရည္ဖြဲ႔ေနျပီ ...။
အေနာက္ျမိဳ႕ရိုးမွာလည္း စစ္ပြဲေတြက ရပ္စဲလိုက္ျပီ ...။
မေအာင္ျမင္သလို မက်ရံႈးခဲ႔တဲ႔ စစ္သည္ေတာ္ကေတာ႔ အားလံုး တည္ျငိမ္မႈေတြၾကား ဒူးကုိ ေထာက္လိုက္တယ္ ...။

အို ... အရွင္ ...
လမင္းအနား မခစားရတာ ၾကယ္ကေလး မထိုက္တန္လို႔လား ...။
ပန္းေလးနား မပ်ံ၀ဲရတာ ပ်ားကေလး ခ်ိဳ႕တဲ႔ေနလို႔လား ...။
ပင္လယ္ထဲ စီးဆင္းခြင္႔မရိွတာ ေသာင္တင္ေနတဲ႔ ျမစ္မလို႔လား ...။
အရွင္႔ရဲ႕ အခ်စ္ကုိ မရထိုက္တာ ဒီတိုက္ပြဲကုိ မႏိုင္ခဲ႔လို႔လား ...။
ေျပာျပေပးပါ ...။

ကၽြႏု္ပ္ ဆုေတာင္းပါသည္ ...။
မိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕ရင္ခြင္မွာ ဆို္င္းေနတဲ႔ ျမဴေတြ ပ်ယ္လြင္႔ပါေတာ႔ေလ ...။
ကမာၻၾကီးရဲ႕ ရင္အုပ္ထဲမွာ ျငိမ္ကုပ္ေနသြားခ်င္လို႔ပါ ...။
မထင္မရွား သာမန္အရပ္သားဘ၀နဲ႔ တကိုယ္ေတာ္ တဲအိုပ်က္မွာ ၾကယ္ေတြကုိ ေရတြက္သြားခ်င္လို႔ပါ ...။
ဘယ္ဖက္ရင္အုပ္က လက္တဖ်စ္စာ အနာကုိလည္း စိတ္ျငိမ္စြာ ကုသခြင္႔ ေပးေတာ္မူပါေတာ႔ ...။

အို ... အရွင္ ...
ဤေနရာ၌ပင္ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင္႔ေပးပါေတာ႔ ...။
ကၽြႏု္ပ္ျပဳေသာအမႈ ေကာင္းသည္ဆိုးသည္ သီးခံပါေလ ...။
အရွင္႔ရဲ႕ နာက်ည္းျခင္း ဥေပကၡာေတြ ၾကားမွာ ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ေရထြင္းခဲ႔ပါမယ္ ...။
အနာဂတ္ရာဇ၀င္မွာ သူရဲေကာင္းဟု သတ္မွတ္ေပးပါ ...။
အခ်စ္နတ္ဖုရားရဲ႕ ေကာင္းကင္မွာ ေနရာတခုသတ္မွတ္ေပးပါ ...။
အခ်စ္ၾကီးသူတို႔ ပံုျပင္ကုိ ေနာင္နာေနာင္သားတို႔အား ေျပာျပေပးေတာ္မူပါ ...။

အို ... အရွင္ ...
ပန္းပ်ိဳသူတို႔ ဥယ်ာဥ္မွာ မဖူးပြင္႔ႏိုင္တဲ႔ ပန္းဆိုတာ ဥယ်ာဥ္မွဴး ည႔ံလို႔မဟုတ္ပါ ...။
မဖူးပြင္႔ခ်င္ေတာ႔လို႔ပါ ...။
ကၽြႏု္ပ္သည္လည္း အရွင္႔ ႏွလံုးသား ရင္ျပင္မွာ ပန္းမပ်ိဳးခ်င္ေတာ႔ပါ ...။

ေၾသာ္ ...
လေရာင္ကုိ ၾကိဳလင္႔ဖို႔ ေနေတာင္ ၀င္ေပးေနျပီ ...။
ေက်းငွက္ေတြလည္း အိပ္တန္းျပန္ကုန္ၾကျပီ ...။
အေဖာ္မဲ႔ေတေလ တေကာင္ေတာ႔ အိမ္ရာေပ်ာက္ေနတယ္  ...။
နာက်င္ေအာင္ ဖန္တီးျပီးမွ အခါခါေသသြားတဲ႔ ႏွလံုးသားကေတာ႔ ေနေရာင္ တေခါက္ေရာက္ရင္ လင္းလက္ေတာက္ပလာပါေစ ...။

သြားေတာ႔မည္ ... အရွင္ ...
မငိုေၾကြးပဲ ဟားတိုက္ပါေတာ႔ ...။
ၾကည္သာရႊင္ျပစြာ လက္ခုပ္တီးေတာ္မူပါ ...။
ကၽြႏု္ပ္အား အနာဂတ္သုိ႔ တြန္းလြတ္ေပးေတာ္မူပါ ..။
ကၽြႏု္ပ္ဧ။္ မ်က္လံုးအိမ္မွ က်ေသာ မ်က္ရည္ကုိ ေျခေဆးေတာ္မူပါ ...။
ကၽြႏု္ပ္ဧ။္ ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ေကာင္းမြန္စြာ ေရွ႔ဆက္ေတာ္မူပါ ...။
ကၽြႏု္ပ္အား အရွင္႔ ရာသီခြင္ေတြထဲက ေမာင္းထုတ္ေတာ္မူပါ ...။

ေကာင္းကင္ သယံဇာတေတြ ၾကြယ္၀ခ်ိန္မွာ ကၽြႏု္ပ္သည္ မထင္မရွားၾကယ္အျဖစ္ ရိွေနပါလိမ္႔မယ္ ... အရွင္ယံုၾကည္ေပးပါ ...။
ယခုေတာ႔ ကၽြႏု္ပ္ သြားေတာ႔မည္ ...။
ကၽြႏု္ပ္ဧ။္ ခ်စ္ျခင္းကို ကၽြႏု္ပ္ သယ္ေဆာင္သြားေတာ႔မည္ ...။
ကၽြႏု္ပ္ဧ။္ ဒဏ္ရာကုိ ကၽြႏု္ပ္ကုစားပါရေစေတာ႔ ...။

ေကာင္းေသာႏႈတ္ဆတ္ျခင္းပါ အရွင္ ...။
ေကာင္းေသာႏႈတ္ဆတ္ျခင္းပါ အရွင္ ...။
ေကာင္းေသာႏႈတ္ဆတ္ျခင္းပါ အရွင္ ...။
ေကာင္းေသာႏႈတ္ဆတ္ျခင္းပါ အရွင္ ...။
~~~~ @@@@ ~~~~

Monday, April 26, 2010

“သက္မဲ႔ စ်ာပန”



ထားခဲ႔ျပီေလ ...
ေနာက္ဆံုးရထားေတာင္ မမွီေတာ႔ဘူး ...။
လိုက္ပါပို႔ေဆာင္သူမဲ႔တဲ႔ အခ်စ္စ်ာပနက အသံေတြတိတ္
ဖ်ာေတြေတာင္ လိပ္သြားျပီ ...။
ေက်ာခိုင္းသြားၾကတဲ႔ အရာအားလံုးကလည္း
၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈေလးေတာင္ မေဖာ္ျပခဲ႔ဘူး
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လွမ္းထြက္သြားၾကျပီ ...။

ေဘာင္ခတ္ထားတဲ႔ အေခါင္းထဲက
ႏွလံုးသား အေလာင္းေကာင္ကေတာ႔
တခ်က္တခ်က္ ထထခုန္တယ္ ...။
ဒင္းက အမွတ္မရိွတာလား ...။
အေသမေျဖာင္႔တာလား ...။

အဟတ္ ... ထားလိုက္စမ္းပါ
ရက္စက္စြာနဲ႔ ေရထြင္းခံခဲ႔ရတဲ႔
အတိတ္စာမ်က္ႏွာေတြက ေက်ာက္ထပ္အကၡရာ တင္ေပးလိမ္႔မယ္ ...။

တိတ္ဆိတ္စြာပဲ လွဲေလွာင္းလိုက္ပါေတာ႔ ...။
ႏွလံုးသားမွာ ရိုက္သြင္းခဲ႔တဲ႔ က်ိန္စာေတြ
တေန႔မွာ ေျပသြားမွာပါ ...။

ငိုသံသဲ႔သဲ႔လည္း မၾကားရ ...
ကမၼ၀ါဖတ္သံလည္း မၾကားရ ...
ဆုေတာင္းရြတ္ဖတ္သံလည္း မၾကားရ ...
ဒီသခၤ်ိဳင္းကိုက တိတ္ဆိတ္လြန္းတာေၾကာင္႔
အေ၀းေစတီက ဆည္းလည္းခတ္သံ အၾကားမွာ
ႏွလံုးသား ရိႈက္သံတ၀က္နဲ႔ပဲ
အာရံုျပဳဆုေတာင္းပါရေစေတာ႔ ...။

ေနာင္သံသရာ အဆက္ဆက္
အခက္အလက္ မေ၀လည္း
သက္ေစ႔ေနရတဲ႔ ႏွလံုးသားနဲ႔
စ်ာပနခ်ပါရေစ ...။

ညလင္းအိမ္ (၂၆.၀၄.၂၀၁၀)
~~~~ @@@@ ~~~~
ပံုေလးကုိ ဒီကေန ယူပါသည္။
~~~~ @@@@ ~~~~

Saturday, April 24, 2010

“Block ထားတဲ႔ ေလဟာနယ္”



ခ်စ္သူေရ ... (တဖက္သက္ပါ)
ေလဟာနယ္ တခုက
မင္းနဲ႔ ငါ႔ၾကား ပါးပါးေလး ...
ဒါေပမယ္႔ ...
အလြမ္းစကား မၾကားရတာၾကာျပီ
သတိမ်ားရရဲ႕လား ...။

ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာ တဖက္စြန္းက
ႏွလံုးသားတစံုမွာ လက္ခံမႈႏႈန္းကလည္း
အားနည္းေနတာေၾကာင္႔
ငါ ... သတိရတိုင္း ပုိ႔လိုက္တဲ႔ စကားေတြ
ေလဟာနယ္မွာပဲ ျပန္႔ပြသြားျပီလား ...။

ခုေတာ႔လည္း
လြမ္းတတ္တဲ႔ ငါ႔ ... စိတ္ေတြက
မဆိုင္ေတာ႔တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ
အကၽြမ္း၀င္ေနေလာက္ပါျပီ ...။

အေနာက္ေတာင္ေလေတြက တိုက္လာျပီ ...
မ်က္၀န္းမွာ မိုးေတြညိဳျပီဆို
ႏွလံုးသား ေအာ္ငိုေတာ႔မယ္ ...
လိႈက္တက္လာတဲ႔ ေတာင္႔တမႈေတြ
အန္ခ်လိုက္တဲ႔ ေနာက္
စိတ္က တေကာက္ေကာက္နဲ႔ ပါသြားတယ္
အဲဒီ ေလဟာနယ္ စီးေၾကာင္းေတြထဲ ...။

တခ်က္တခ်က္ ရိႈက္သံသဲ႔သဲ႔ဟာ
ၾကိမ္ႏႈန္းခုန္သံနဲ႔အတူ စီးေမ်ာရင္း
တိုး ၀င္ ေပ်ာက္ ရွ ေသး သိမ္ သြား ...

ဒီလိုနဲ႔ ...
ထပ္တူမက်ႏိုင္တဲ႔ ခံစားမႈကုိ
ျပန္မ်ိဳအခ် တဒဂၤမွာပဲ
ႏွလံုးသားေလး ဖ်ားသြားတယ္ ဆိုတာ ...
အဲဒီေန႔က မေၾကာ္ျငာတဲ႔ (နားမေထာင္ျဖစ္တဲ႔)
မိုးေလ၀သ သတင္းတခုေၾကာင္႔ ...
........ ......
“ေလဟာနယ္ကုိ တဖက္က block လုပ္လိုက္ျပီတဲ႔ ...။”

ညလင္းအိမ္ (၂၄.၀၄.၂၀၁၀)
~~~~ @@@@ ~~~~~~

ပံုေလးကို ဒီကေန ယူပါသည္။

Wednesday, April 21, 2010

ကဗ်ာစုေလးမ်ား

“အမည္မဲ႔ ပန္း”

နကုိုကတည္းကမွ
ႏွင္းမႈံၾကားမွာ မပြင္႔ႏိုင္တဲ႔ပန္း
စိတ္ကူးေတြနဲ႔ လန္းခဲ႔ရင္ေတာင္
လွမ္းခဲ႔တဲ႔ ေျခလွမ္းတိုင္းမွာ
အနမ္းပြင္႔ေတြကို ကိုယ္တိုင္ေခၽြေနခဲ႔ရသူပါ ...။

ေလဟာနယ္ဆိုတာ ျဒပ္တခုသာဆို
ေမႊးပ်ံ႕လာမယ္႔ ရနံ႕တိုင္းမွာ
ေဆာင္က်ဥ္းေပးမယ္႔ ျဒပ္တခုသာသာဟာ
အမည္ မပါလာတဲ႔ ပန္းတပြင္႔စာရဲ႕
တိုးလွ်ပါးလႊားတဲ႔ ငိုရိႈက္သံ သဲ႔သဲ႔သာ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ...။


ညလင္းအိမ္ (၁၀.၄.၂၀၁၀)

************************@@@*********************

“လမ္းခြဲမိုးတိမ္”

လမ္းခြဲျခင္းမွာ ႏႈတ္ဆတ္မႈေတြမပါသလို
မိုးတိမ္ေတြလည္း မျပိဳအက္ခဲ႔ပါဘူး
သဘာ၀ဆန္ဆန္ပဲ ညေနခင္းေတြလည္း
သူ႔တာ၀န္နဲ႔သူ လွပေနခဲ႔တယ္။
ဒါေပမယ္႔ ...
တိတ္တဆိတ္ ရိႈက္သံတခ်ိဳ႕နဲ႔
ႏွလံုးသား တဖက္လပ္ ျဖစ္သြားတဲ႔ ငါ ......
ရပ္ေနဆဲပါပဲ ဒီေနရာေလးမွာ
ေလထဲက ေအာက္ဆီဂ်င္ေတြ
အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားနဲ႔မို႔လား
ငါ ... တခဏေသသြားတယ္ ...။
(ဘ၀ ေသသြားသလိုပါပဲ)
ဒီလိုနဲ႔ ...
စိတၱဇ ဆန္ဆန္ ဦးေမာ႔ပစ္လိုက္တယ္
မိုးတိမ္ေရ ငါ႔ကုိ ေခၚေဆာင္ေပးပါ
အလြမ္းမပြင္႔တဲ႔ ရာသီေတြဆီသို႔ ...။


ညလင္းအိမ္ (၁၅.၄.၂၀၁၀)

************************@@@*********************

“လြဲ”

ပန္းတပြင္႔ မိုးေပၚက ေၾကြအလာ
ေလအညွာ တခ်က္ခတ္မွာ
ေရွာင္ဖယ္ကာ သြားလိုက္ပံုက
အလွမ္းမမီွတဲ႔ပန္း ေၾကြတာေတာင္ အက်လြဲတယ္ ...။

နကၡတ္ေတြ ဖြက္တဲ႔ ေကာင္းကင္မွာ
မထင္မရွား ထိပ္ထားေလးက
အခ်စ္စကား ဆိုမွာစိုးလို႔
တိမ္ညစ္ေတြ ကာဆီးလိုက္ပံုက
စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတာင္ စိတ္ကူးထဲ ျပန္က်ံဳ၀င္တယ္ ...။

ဒီလိုပါပဲ ...
ျဂိဳလ္ေတြေတာင္ ဘယ္ေန႔ေသမွန္းမသိ
အသက္ေတြလည္း ဘယ္ေရြ႔ရွည္မွန္းမသိ
ေလွ်ာက္တဲ႔ လမ္းေတာင္ ေျမသားေတြ ျပိဳက်မွာေတာ႔
လြဲတယ္ဆိုတာ ပါးပါးေလးပါ ...။


ညလင္းအိမ္ (၁၉.၄.၂၀၁၀)

************************@@@*********************
ဒီကဗ်ာေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္ ညလင္းအိမ္ နာမည္နဲ႔ ေရးထားခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာစုေလးေတြပါ။ ျမက္ခင္းသစ္ဆုိတဲ႔ ဆိုက္ေလးမွာေတာ႔ တင္ဖူးပါတယ္။ 
************************@@@*********************

Friday, April 16, 2010

“ေသြးစြန္းတဲ႔ေန႔”

ၾကယ္ေတြစံုတဲ႔ ေန႔မွ
မရဏမင္းရဲ႕ ေခၚသံေတြထပ္ေနတယ္ ...။

လြတ္လပ္စြာ ကခုန္ေနတာကုိ
ေတးသြားက မလိုလားလို႔လား ...

ေသြးဆိပ္တက္ေနတ႔ဲ လက္ေတြက
ေနမ၀င္လိုက္တဲ႔ ညေတြဆီ ေခၚေဆာင္သြားေတာ႔
အိမ္ရာမဲ႔ ၀ိညာဥ္ေတြ
မေက်မနပ္နဲ႔ ဆဲဆိုၾကေတာ႔မယ္ ...။

ေအာ္ ...
ေကာင္းကင္အစြန္းနားက
ႏႈတ္ခမ္းသားေတြ
ပဲ႕ေၾကြကုန္မွေတာ႔
ေသြးစြန္းတဲ႔ ေအာ္သံေတြလည္း
ေရထဲ က်ေပ်ာက္လို႔
ေငးသာၾကည္႔ေနရေတာ႔တယ္ ...။

ရင္ထဲက “ေတာက္” တစ္ခ်က္ ေခါက္မိတယ္
အဲဒီေန႔ကုိ ရာဇ၀င္ထဲ ထည္႔သြင္းသူေတြေၾကာင္႔ ...
တိမ္ဖံုးသြားရတဲ႔ ဘ၀ေတြ
အျပစ္မဲ႔တဲ႔ ႏွလံုးသားပုိင္ရွင္ေတြ
ဆုေတာင္းရြတ္ဖတ္သံေတြနဲ႔အတူ

ေကာင္းကင္ဘံုတပါးမွာ ေကာင္းမြန္ခံစားၾကပါေစေတာ႔ ...။

ညလင္းအိမ္ (၁၆.၄.၂၀၁၀)

Wednesday, April 7, 2010

“အဓိပၸါယ္အျပည္႔နဲ႔ သၾကၤန္”

  

ေလးတစ္ည ကမာၻေျမရဲ႕ အလွအပကုိ သူက ပုိင္စိုးထားဧ။္။ ၾကယ္ေလးေတြ မိွတ္တုတ္မိွတ္တုတ္နဲ႔ ေကာင္းကင္ၾကီးက လွပေနဧ။္။ ရုတ္တရတ္ ျပန္႔လြင္႔လာတဲ႔ ပိေတာက္သင္းနံ႕ ေမႊးပ်ံ႕ပ်ံ႕က ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွာေခါင္း၀သုိ႔ တိုး၀င္လာတယ္။ မနက္ကတည္းက ျခံေထာင္႔က ပိေတာက္ပင္ၾကီးက အပြင္႔ေတြေ၀ေ၀ဆာဆာ ဖူးပြင္႔လို႔ ေနေပမယ္႔ ခုအခ်ိန္မွာမွ ပိေတာက္နံ႕ကုိ အားရပါးရ ရႈမိလိုက္ဧ။္။

“အားပါးပါး ေမႊးလိုက္တာ” ...

ေၾသာ္ မနက္ျဖန္ဆို သၾကၤန္ေတာင္က်ျပီ .. အဟိ။ ကုိယ္႔ဘာသာကုိယ္ ေတြးထားတဲ႔ စိတ္ကူးေလးကုိ သေဘာက်လို႔ ရယ္မိလိုက္ဧ။္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ မနက္ျဖန္ သၾကၤန္အက်ေန႔မွာ ခ်စ္ဆံုးသူ႔ကုိ ပထမဆံုး ေရေလာင္းရမယ္။ ေနာက္ျပီး မေတြ႔တာ ၾကာေနျပီ ျဖစ္တဲ႔ ခ်စ္သူ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ရေတာ႔မည္။ အင္း ... အိပ္ေတာ႔မွပဲ။ မနက္ျဖန္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကုိ ေစာေစာေရာက္ေအာင္သြားရမယ္။ သူငယ္ခ်င္းအိမ္နဲ႔ ခ်စ္သူအိမ္က နီးတယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းအိမ္နဲ႔ ခ်စ္သူမိသားစုက သိၾကတယ္။ မနက္ျဖန္ သူတို႔ အိမ္မွာ မုန္႔လံုးေရေပၚနဲ႔ သာကူၾကိဳမယ္တဲ႔။ ေရကန္အသင္႔ ၾကာအသင္႔ပဲ ခ်စ္သူအိမ္သြားဖို႔ အေၾကာင္းရွာလို႔ရျပီ။  ခုံတန္းေလးထက္မွ ကၽြန္ေတာ္ျဖည္းညွင္းစြာ ထလိုက္မိသည္။ ေလညွင္းေလးက ေ၀ွ႔တိုက္သြားလိုက္တာ အၾကၤန္ အေငြ႔အသက္ေတြနဲ႔ ပါလား။ အရာရာ အားလံုးဟာ သာယာလွပလို႔ေလ ...။

တူ ... တူ ... တူ ...။ အခ်ိန္မွန္ ႏိႈးစက္ေလးက သတိေပးေနေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ယာထက္မွ အျမန္ခုန္ထလိုက္တယ္။ သြားတိုက္ မ်က္ႏွာသစ္ ေရခ်ိဳးလိုက္ျပီးမွ မုတ္ဆိတ္ေမႊး ပါးသိုင္းေမႊးသဲ႔သဲ႔ကုိ ေတြ႔ရေတာ႔ မေနႏိုင္ အျမန္ရိတ္လိုက္မိတယ္။ ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ စိတ္ေရာ ကုိယ္ပါ ႏုေနရမယ္႔ ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ေခါင္းကုိ အေသသပ္ဆံုးျဖစ္ဖုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာကုိ ဖီးေနမိသည္။ အိုေကျပီ ဒီေလာက္ဆိုရေလာက္ျပီ။ ဂ်င္းပင္နဲ႔ တီရွပ္လက္ရွည္ကုိ ေသခ်ာ၀တ္ျပီး မွန္ကုိျပန္ၾကည္႔လိုက္မိဧ။္။ အလဲ႔ ဒီလိုဆိုေတာ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္က မဆိုးဘူးပဲ။

“ဟဲ႔ ... သားနားလွခ်ည္လား။ ဒါက ဘယ္သြားမလို႔လဲ”

“သူငယ္ခ်င္းအိမ္ေလ အေမ... မေန႔ကတည္းက အေမ႔ကုိ ေျပာထားတယ္ေလ”

“ေအးပါကြယ္ သားသမီးေတြမ်ားတယ္ခက္တာပဲ ... အရြယ္ေရာက္လာတာနဲ႔ သူတို႔စိတ္ကုိ မခန္႔မွန္းႏိုင္ေတာ႔ဘူး ... ကဲကဲ သြား ေစာေစာျပန္ခဲ႔”

“ဟုတ္ကဲ႔ ... အဟဲ သား သြားျပီေနာ္” .........

အေမ႔မ်က္ႏွာက ျပံဳးေရာင္သန္းေနသည္။ တခုခုကုိ ရိပ္မိေနတဲ႔ပံုမ်ိဳး။ ဘက္စ္ကားမွတ္တိုင္မွာ ကားေစာင္႔ေနရင္းက နာရီကုိၾကည္႔မိလိုက္တယ္။ မနက္ ၆ နာရီခြဲ ... ေတာ္ေတာ္ေစာေသးတာပဲ။ လိုင္းကားေတြေကာ ထြက္ပါ႔မလား။ စိုးရိမ္စြာ ကၽြန္ေတာ္ေတြးလိုက္မိတယ္။ ခ်စ္သူရပ္ကြက္ေလးကို ေရာက္ဖို႔က ကားသံုးဆင္႔ေတာင္ ေျပာင္းစီးရမွာေလ။ ဒီအခ်ိန္မွာ မထြက္ရင္ ေနာက္က်လိမ္႔မယ္။ေဟာ ... ကားလာျပီ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ကားက နဲနဲက်ပ္ေနေပမယ္႔ ဒီေလာက္ေတာ႔ ရိွမွာေပါ႔လို႔ ေတြးလိုက္မိသည္။ အၾကၤန္ခ်ိန္ခါက ကားေတြက သိပ္မထြက္ၾကဘူးေလ။

“...... ကုိဘယ္ေလာက္လဲ ...” 

“၂၀၀ ပါအစ္ကို ” 

“ဟာမ်ားလိုက္တာ မင္းတို႔ကလည္းကြာ လြန္တာေပါ႔” ကၽြန္ေတာ္မေက်မနပ္နဲ႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ပံုမွန္ ၅၀ ခရီးပါ ေနာက္ျပီး မွတ္တိုင္က ငါးမွတ္တိုင္ ေလာက္ပဲ စီးရမွာ...။

“ကဲ ... ဟိုအစ္ကုိ စီးမွာလား မစီးဖူးလား ... မေက်နပ္ရင္ ဆင္း” 

အန္ .. သူတို႔ကလည္း မတရားယူေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမေျပာပဲ ပိုက္ဆံ ၂၀၀ကုိ ထုတ္ေပးလိုက္ရတယ္။ ဒီလိုေန႔မွာ ကုိယ္႔ကျပန္ေျပာရင္ အမွားပဲ ျဖစ္ေနမွာ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကားသံုးဆင္႔ ေျပာင္းစီးျပီးမွာ ခ်စ္သူရိွတဲ႔ ရပ္ကြက္ကုိ ေျခခ်မိေတာ႔တယ္။ နာရီကုိ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ၈ နာရီေက်ာ္ျပီ။ ဟူးးးးးးးးး ... သတ္ျပင္းတစ္ခ်က္ကုိ မႈတ္ထုတ္လိုက္မိဧ။္။

“ဟိတ္ေကာင္ ... ေနာက္က်လွခ်ည္လား ...”

“ဟာ ... မင္းကလည္း ငါအေစာၾကီးထဲက ထြက္လာတာ ... ကားစီးရတာ ခက္တယ္ကြ”

“ေအးေအး စကားအပုိေတြ မေျပာပဲ ၀ုိင္းကူလုပ္ ... ေတာ္ၾကာ ငါ႔အိမ္က အျမင္ကတ္ျပီး မင္းခ်စ္သူအိမ္ကုိ မုန္႔သြားမပုိ႔နဲ႔ေတာ႔ဆို ခက္မယ္ေနာ္”

“ေအးပါကြာ... ငါ႔ေကာင္ကလည္း ပဲကုိင္လိုက္တာ”

မုန္႔လံုးေရေပၚ ၀ိုင္းလံုးေပးရင္း နာရီကုိ ၾကည္႔ေနမိတယ္ ... သူႏိုးေနျပီလား ... ေရပဲထြက္ပက္ေနျပီလား ... ငါေျပာထားတာပဲ ငါအရင္ဆံုးသူ႔ုကုိ ေရေလာင္းခ်င္တယ္လို႔ ... သူေစာင္႔ေနမွာပါ ... ေတြးရင္းေတြးရင္း ... မုန္႔လံုးေရေပၚက လံုးရင္းနဲ႔ ထန္းညက္ေတြ အရည္ေပ်ာ္ကုန္ျပီ။

“ဟား ... ဟား ... ဟား ...” သူငယ္ခ်င္း မိသားစုက ကၽြန္ေတာ္ကုိၾကည္႔ျပီး ၀ိုင္းရယ္ၾကသည္။ ရွက္လိုက္တာဗ်ာ ... အဟီး ။

သူငယ္ခ်င္းက စက္ဘီးကုိ ထုတ္လာသည္။ မုန္႔ေတြ ထည္႔ထားတဲ႔ ခ်ိဳင္႔က အဆင္သင္႔ ကၽြန္ေတာ္လက္ထဲမွာ။

“ဟိတ္ေကာင္ ... ေသခ်ာကုိင္ထားအုန္း စက္ဘီးေပၚက ျပဳတ္က်ျပီး မုန္႔ေတြေမွာက္ကုန္မယ္” သူငယ္ခ်င္းက ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ေနာက္သည္။

“ငါသိပါတယ္ကြ ... ခြီးမွပဲ” မေက်မနပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီထက္ထပ္ေျပာလို႔ မျဖစ္ သူ႔အကူအညီအမ်ားၾကီးပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ႔ ခံလိုက္ဦးေပါ႔ကြာ ...။

ရင္ေတြခုန္လိုက္တာ ... ခ်စ္သူနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ႔မယ္ ။ ခ်စ္သူအိမ္ကုိ ပထမဆံုးေရာက္ဖူးတာေလ။ ဒါေၾကာင္႔ ... ရင္ေတြတုန္ေနသည္လား ခုန္ေနသည္လား မသိေတာ႔။ သူငယ္ခ်င္းေနာက္က ကၽြန္ေတာ္ကုပ္ကုုပ္နဲ႔ ပါသြားတယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာ ဘယ္သူ႔မွမရိွ။

“အန္တီေရ ... အန္တီေရ ...”

“ေဟ .. သားပါလား ... သူငယ္ခ်င္းလည္း ပါလာတာလား ... လာေလ အထဲ၀င္” အန္တီၾကီးက ေဖာ္ေရႊပံုရတယ္ အိမ္ထဲကို ၀င္ခိုင္းသည္။

“ဟုတ္ကဲ႔ အန္တီ ... ဒါ (...)ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းပဲေလ ... လာလည္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔”

“ေအးေအးလာလာထိုင္ ... သမီးေရ ... ဒီမွာ ကုိ(...) တို႔ ေရာက္ေနတယ္”

ဟာ ရင္ေတြခုန္လိုက္တာ ... တံခါး၀မွာ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာကုိ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ အိပ္ယာထခါစ ဆံပင္စုတ္ဖြားနဲ႔ ပံုစံေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ။ သူငယ္ခ်င္းက ေျခေထာက္လွမ္းကုပ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မနည္း မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရသည္။

“သားတို႔ ခဏထို္င္ၾက ... အန္တီ မုန္႔ေတြယူျပီး အိမ္မွာ လုပ္ထားတဲ႔ မုန္႔ေတြထည္႔ေပးလိုက္မယ္ ... သူငယ္ခ်င္းအတြက္ပါ ပုိထည္႔ေပးမယ္”

“ဟုတ္ကဲ႔ ေက်းဇူး” ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ပါးစပ္က ျပိဳင္တူအသံထြက္သြားဧ။္။

ခ်စ္သူအေမက အိမ္ထဲ၀င္သြားဧ။္။ ခ်စ္သူက ထြက္လာရရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားေနေလဧ။္။ သူငယ္ခ်င္းက ေရွာင္ေပးရွာသည္ ။

“ငါ ... ဒီနားမွာ ကြမ္းသြား၀ယ္အုန္းမယ္ ... ေကာင္းေကာင္းေနခဲ႔ေနာ္”

ကၽြန္ေတာ္႔ အသံတိတ္ ပါးစပ္ပိတ္ျပီး ဆဲလိုက္သည္။

ခ်စ္သူက တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္သည္။ လာအုန္းလို႔ လက္ယက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ ခ်စ္သူ ေျခလွမ္းတလွမ္းပဲ ေရြ႔ရေသးတယ္ ...။

“ သမီးေရ လာ၀ိုင္းလုပ္အုန္း ... မ်က္ႏွာလည္း သစ္အုန္းေလ .. တယ္ညစ္ပတ္တာကို” 

“ ဟုတ္..ဟုတ္ ေမေမ လာျပီ” ခ်စ္သူပါ အိမ္ထဲျပန္၀င္သြားေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္တေယာက္တည္း အိမ္ေရွ႔မွာ ဘာလုပ္ရမွန္းလည္းမသိ ... လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေယာင္ျပီး ပြတ္ေနမိတယ္။

“သားက သမီးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းပဲလား” .. ရုတ္တရတ္ထြက္ေပၚလာတဲ႔ အသံေၾကာင္႔ လန္႔သြားမိသည္။

“ဟုတ္ကဲ႔ အန္တီ”  ဒီထက္ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိဘူး ...။

ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ “သူငယ္ခ်င္းက ဒီနားမွာ ကြမ္းယာသြား၀ယ္တဲ႔ အန္တီ” လို႔ အေၾကာင္း ရွာေျပာလိုက္မိဧ။္။ အန္တီၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေသခ်ာအကဲခတ္ ေနသည္ထင္ပ။ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကုိ ငံုလိုက္ အျပင္ကုိ ၾကည္႔လိုက္နဲ႔ ဂဏွာမျငိမ္ ျဖစ္ေနမိသည္။ ေတာ္ပါေသးဧ။္ သူငယ္ခ်င္းျပန္ေရာက္လာလို႔။ ခ်စ္သူကလည္း ေကာ္ဖီထည္႔ထားေသာ လင္ပန္းေလးနဲ႔ ထြက္လာသည္။ ပါးမွာလည္း သနပ္ခါး ေရက်ဲေလးနဲ႔ေလ ... အားပါး ... ခ်စ္ဖို႔ သိပ္ေကာင္းလိုက္တာ။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အန္တီက စကားေတြေျပာလို႔။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒါကို အခြင္႔ေကာင္းယူကာ ခ်စ္သူနဲ႔ အသံတိတ္စကားေတြ ေျပာေနမိသည္။

သူငယ္ခ်င္းက “ညီမေလး ေရမေဆာ႔ဘူးလား ... အိမ္ေရွ႕မွာပဲ ေဆာ႔မွာလား” ေမးလိုက္သည္။

“ဟုတ္ အိမ္ေရွ႕မွာပဲ ေဆာ႔မွာေလ ... အားရင္လာေဆာ႔ေလ” ...
ေျပာသာေျပာလုိက္သည္ ခ်စ္သူက သူ႔အေမကုိ ျပန္ၾကည္႔လိုက္သည္။ အန္တီၾကီးက ဘာမွေတာ႔မေျပာ။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္အနည္းငယ္  ၾကာသြားသည္ေလ။

သူငယ္ခ်င္းက လက္တို႔သည္ ... “ငါတို႔ ျပန္ရေအာင္ေလ...” တဲ႔  

“ေအာ္.. ေအးျပန္ၾကမယ္ေလ” ကၽြန္ေတာ္အသံက စိတ္မပါမွန္းသိသာေနတယ္။ ေရေလာင္းခ်င္တဲ႔ စိတ္ကူးေလး မျပည္႔ေသးဘူးကုိ။ ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ထြက္လာၾကဧ။္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ေျခလွမ္းေတြက ေနရာမွမေရြ႕ခ်င္။ သူငယ္ခ်င္းက ရိပ္မိတယ္။ လမ္းေပၚေရာက္မွ စက္ဘီးရပ္ကာ ...

“လာကြာ ေရနည္းနည္း သြားေလာင္းရေအာင္” ခ်စ္သူတို႔ အိမ္ေရွ႕မွာ ေရပက္ေနၾကသူေတြ ရိွႏွင္႔ေလျပီးသားေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္မပါတပါနဲ႔ အနားေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေရ၀ိုင္းေလာင္းၾကပါတယ္။ ခ်စ္သူေလာင္းတာ မဟုတ္လို႔ ဒီအတိုင္းပဲ ရပ္ေနမိတယ္။ ခ်စ္သူနဲ႔ သူ႔အေမက အိမ္ထဲမွ ၾကည္႔ေနေလရဲ႕။ 

“လာကြာ သြားၾကရေအာင္ ျပန္ၾကမယ္” သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းေျပာအျပီး လွမ္းထြက္လိုက္သည္။ ခ်စ္သူက စိတ္မေကာင္းတဲ႔ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆတ္အျပံဳးေလး အေ၀းကေန လွမ္းေျခြလိုက္ဧ။္။ သူငယ္ခ်င္းေကာ ကၽြန္ေတာ္ကာ အျပန္လမ္းမွာ စကားမေျပာမိၾက။ တေနရာေရာက္မွ သူငယ္ခ်င္းက စက္ဘီးရပ္လိုက္သည္။

“ဟိတ္ေကာင္ ငါ႔တို႔ကုိ အိမ္က အုန္းသီး ၀ယ္ခဲ႔ဖို႔ မွာခဲ႔တယ္မလား ... မပါလာရင္ ဆူအုန္းမယ္”

“ေအး ၀ယ္ေလကြာ”

“ ဟာ ငါ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ မင္းခ်စ္သူအိမ္မွာ က်န္ခဲ႔တယ္ဟ  ... အေတာ္ပဲေဟ႔ ျပန္ယူၾကရေအာင္”

“ ငါ မ်က္ႏွာပူတယ္ကြာ ျပန္သြားရမွာ”

“ေအး မင္းဆႏၵမျပည္႔ေသးလို႔ ကံၾကမၼာျဖည္႔ေပးတာ ျပန္မလိုက္ခ်င္လည္း ေန”

“ဟာ .. လိုက္မွာေပါ႔ကြာ .. မင္းကလည္း” 

အမွန္ေျပာရရင္ အရမ္း ေပ်ာ္သြားတယ္။ ခ်စ္သူအိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ႔ ကြက္တိဗ်ာ။ ခ်စ္သူက ေရထြက္ ေလာင္းေနတယ္။

သူငယ္ခ်င္းက “ ဟိတ္ေကာင္ သြား သြာ ... သြားေလာင္းေခ်... ငါ႔ပုိက္ဆံအိတ္ ၀င္ယူရင္း အန္တီကုိ အာရံုလႊဲထားလိုက္မယ္” 

ေပ်ာ္လိုက္တာဗ်ာ ... ခ်စ္သူ မ်က္ႏွာကလည္း ၀င္းပသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေရေလာင္းဖို႔ လွမ္းလာအခိုက္ ခ်စ္သူလက္ထဲက ခြက္ကုိလုျပီး သူ႔ကုိေသခ်ာ စိုက္ၾကည္႔ျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလာင္းလိုက္မိဧ။္ ။ ေနာက္ျပီးေတာ႔ ခ်စ္သူက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ျပန္ေလာင္းသည္ ။ ႏွစ္ေယာက္သား ေတာ္ေတာ္နီးကပ္ သြားတယ္ဆိုတာ မသိသာလိုက္ဘူး။ အရမ္းကို ၾကည္ႏူးဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ။ ခ်စ္သူလက္ကေလးကုိ ခိုးကုိင္လိုက္သည္။ 

“ေနာက္ေန႔ေတြမွ ေတြ႔မယ္ေနာ္” တဲ႔

ခ်စ္သူ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးမွ တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္တဲ႔ အသံ။ အဲဒီအခိုက္အတန္႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀မွာတခါမွ မခံစားဘူးတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြ ရရိွလိုက္ပါသည္။

အျပန္လမ္းက သာယာလိုက္တာဘိ။ ကားေတြဘယ္ေလာက္က်ပ္က်ပ္မမႈေတာ႔။ ကားခေတြလည္း ဘယ္ေလာက္ေပးရမွန္းမသိေတာ႔။ အိမ္ကုိဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းလည္း မသိေတာ႔။ လူက ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ေျခလွမ္းေတြ တက္ၾကြေနေလဧ။္။

ေနေရာင္ျခည္သဲ႔သဲ႔ကေတာ႔ သူထြက္မခြာေသးခင္ ကမာၻေျမၾကီးကုိ ႏႈတ္ဆတ္ေနေလရဲ႕။ အေနာက္ဘက္ယြန္းယြန္းမွာလည္း သၾကၤန္အၾကတ္ေန႔ကုိ ၾကိဳဆိုဖို႔ ေနမင္းၾကီး အနားယူသြားေလျပီ။ ထြန္းလင္းေနတဲ႔ လမင္းႏွင႔္႔အတူ ညေလညွင္းေလးေတြ တိုက္ခတ္မႈက ရင္ကုိေအးျမေစလိုက္တာ။  မနက္ျဖန္အတြက္ၾကိဳေတြးဖို႔ အေတြးေတြနဲ႔ ခံုတန္းေလးဆီသုိ႔အလာ ပိေတာက္ရနံ႕ သင္းသင္းေလးကုိ အားရပါးရ ရႈရိႈက္ရင္း အဓိပၸါယ္ရိွေသာ သၾကၤန္အက် ေန႔ေလးကုိ ျပန္လည္ ပံုေဖာ္ေနမိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ႔ အဓိပၸါယ္ရိွေသာ သၾကၤန္ရက္ေလးေတြ ျဖစ္လာေတာ႔မယ္ ဆိုတာ ... ။
  ~~~~ @@@@ ~~~~
ျပီးပါျပီ။
-------------------------------------------------
အားလံုးပဲ အဓိပၸါယ္ရိွေသာ သၾကၤန္ရက္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလ်က္ ...။
ပုံေလးကို ဒီကေန ယူပါသည္။
-------------------------------------------------
စာၾကြင္း ။  ။ ဒီပုိ႔စ္ေလးက ၁၀၀ ေျမာက္တိတိ ပုိ႔စ္ေလးျဖစ္သလို။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ႔ဂ္ရပ္၀န္းေလး တစ္ႏွစ္တိတိ ျပည္႔တဲ႔ အထိမ္းအမွတ္ေလးနဲ႔ ေရးသားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသတည္း ။

Sunday, April 4, 2010

“ပိေတာက္ႏွင္႔အတူ”



ေရာ္ရြက္၀ါေၾကြ ေလအလာရူး
ရြက္ႏုဖူးတဲ႔ ေႏြဦးမွာလ
အတာက်ဴးမယ္႔ တန္ခူးခ်ိန္ခါ
ဖန္တခါခါ ေရာက္ခဲ႔ျပန္ေတာ႔
ေဖာ္ျပန္ကာလြမ္း အတိတ္လမ္းလည္း
မႈန္ရီ၀ါး၀ါး မျပတ္သားဆဲ ...။

ဟိုတခ်ိန္က ပိေတာက္ဖူးေတြ
ေနရာဦးတဲ႔ ေကသာဦးမွာ
ရနံ႕ရယ္ၾကိဳင္ တလိႈင္လိႈင္နဲ႔
ေမႊးၾကဴသင္းပ်ံ႕ မေမ႔ရက္လို႔
ေျခရာယွက္ေအာင္ လည္ပတ္ခဲ႔တဲ႔
ေန႔ရက္ေတြလည္း လြမ္းမိေနဆဲ ...။

ဖက္စြတ္သြန္းျဖိဳး အတာမိုးထဲ
ႏွစ္ကုိယ္လက္တြဲ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔တဲ႔
အျပံဳးထင္ဟပ္ ခ်စ္သူလက္လည္း
မက္ေမာတမ္းတ သတိရဆဲ ...။

စကားတီတာ ေျပာခါခါျဖင္႔
ၾကည္သာရႊင္ျပ ေန႔ရက္လွတို႔
ျဖတ္ေက်ာ္ခိုင္ျမဲ သစၥာသည္လည္း
ပိေတာက္ႏွင္႔တူ သၾကၤန္ႏွင္႔တူ
ကၽြႏု္ပ္ႏွလံုးသား ရင္ထဲတြင္မယ္
ျမဲတသသ ပိုင္စိုးေနဆဲ ...။

ခုေတာ႔ ...
ပိေတာက္ေတြေ၀ မိုးေတြေစြလည္း
အတိတ္ေဟာင္းက ခ်စ္သူေၾကာင္းကုိ
ကဗ်ာေတြစပ္ စာေတြမွတ္သည္
သၾကၤန္သည္လည္း ရာသီကူးမို႔
ပြဲေတာ္ထူးသည္ စိတ္မွာထင္မိ
ဘယ္ဆီထံပါး ခ်စ္သူနားသို႔
ပိေတာက္မွာၾကား စကားပါးေစ
ဤခ်ိန္ဤခါ ေရာက္လာလွ်င္ျဖင္႔
ခ်စ္သူေပ်ာ္ျမဴး ၾကည္ႏူးႏိုင္ပါေစ ...။
~~~~ @@@@ ~~~~

Thursday, April 1, 2010

“အခြင္႔ရိွရိွ မရိွရိွ မ၀င္ရ”



စိတ္အေတြးကုိ နယ္နမိတ္စည္းခ်
တရားဓမၼနဲ႔ တားဆီးတယ္
ဒါေပမယ္႔ မရဘူး ...
မလွတဲ႔ အိပ္မက္ေတြေၾကာင္႔
သန္းေခါင္ယံညေတြ ငွက္ဆိုးထိုးတယ္ ...။

ႏွလံုးသားက ဖ်ားေတာ႔ ေဆးမမွီတယ္
မရတာကုိမွ လိုခ်င္မိေတာ႔ ေသခ်င္မိတယ္
တခါတေလ ျမင္ေနရတဲ႔ အရာေတြေၾကာင္႔
စည္း၀ိုင္းအစြန္းမွာ ေတြေ၀ေနမိတာ
အထဲ လား အျပင္ လား ...။
အျပင္ လား အထဲ လား ...။

စကားအခ်ိဳေတြနဲ႔ တအားပုိတတ္တဲ႔
ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးေတြ
မာနတံခြန္ထူတဲ႔ ေယာကၤ်ားကုိမွ လူထင္တယ္ ...
သူတို႔လည္း ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကား ေခါင္းထြက္ၾကတာပဲ
သခၤါရ သေဘာတရားနဲ႔ဆို
လူတိုင္းက အရည္ျပားေအာက္ အရိုးေပါက္တဲ႔ သူေတြခ်ည္းပဲ ...။

လက္တဖက္ပုပ္ရင္ ျဖတ္ထုတ္ႏိုင္တယ္
ႏွလံုးသားတျခမ္းပုပ္ေတာ႔ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ...။
ေသတၱာေလး တစ္လံုးလုပ္ သိမ္းဆည္းထုပ္ဖို႔လည္း 
က်န္တျခမ္းကုိ ႏွေျမာတယ္ ...။
eBay မွာ ေၾကာ္ျငာလုပ္ ေရာင္းထုတ္ဖို႔လည္း
ႏွလံုးသားက အဆင္႔မမွီျပန္ဘူး ...။

ဒီေတာ႔ရိွေစေတာ႔ ...
မတူတဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔ ပူေဆြးမေနနဲ႔ေတာ႔
ေနသာသလိုေန ေျဖသာသလိုေျဖ
မလွတာကိုမွ အဲဒါ ဘ၀ ...။

ဒီတံခါးက တြန္းဖြင္႔ရမွာ မဟုတ္သလို
ဆြဲဖြင္႔ရတာလည္း မဟုတ္ဘူး
အဲဒါ အေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ တံခါးေပါက္
ေခါက္ခ်င္သေလာက္ေခါက္ ေရာက္လာမွာက
က်က်လာတဲ႔ စိတ္ေရာဂါပဲ ...။

မေစာင္႔ပါနဲ႔ေတာ႔ ...
ဒီလမ္းကလည္း တဖက္ပိတ္
တိတ္တဆိတ္မို႔
ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေရာဂါ  ျဖစ္ေနရမွာ ...။
လမ္းမွားသလိုမ်ိဳး အေတြးနဲ႔
ခဏေလာက္ ေျပးလာရင္လည္း
သြက္ခ်ာပါလ လိုက္ေနတဲ႔
ႏွလံုးသားအမိုက္ကုိ
ကမၼာ၀ါ စာခ် ကန္သာခ်သြားလိုက္ပါေတာ႔ ...။

“အခြင္႔မရိွ မ၀င္ရ” တဲ႔
အခြင္႔ရိွက ၀င္ႏုိင္သည္ေပါ႔
ဒီလို ဆိုင္းဘုတ္မွာေတာင္ လာဘ္စားလို႔
ရိုးသားတဲ႔အရာေတြက ရွား ... ရွားလာေတာ႔လည္း
ကေန႔ ရက္စြဲနဲ႔ တိုင္ခ်ိတ္ဆြဲလိုက္မယ္ ...

“အခြင္႔ရိွရိွ မရိွရိွ မ၀င္ရ” ...။
~~~~ @@@@ ~~~~

Sunday, March 28, 2010

“ရုတ္တရတ္”



သာယာေၾကညက္ေနတဲ႔
ႏူးည႔ံတဲ႔ နံနက္
သူလာရာ လမ္းထက္မွာ
ယိမ္းႏြဲ႕ကာျပိဳက်
ရင္ခုန္သံလွလွတို႔
န၀င္ခ်ိဳမွ် တသသႏွင္႔
ကဆုန္ထလိုက္ရပါဘိ ...။

ရွည္လွ်တဲ႔ ဆံႏြယ္
တကယ္ကုိ လွေတာ႔
ရင္ခြင္ပ်ိဳ ဒီလူမွာ
သံစဥ္အိုေတးသြားကုိ
ၾကိဳးညွိကာဆို
မခို႔တရို႕ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔
အေတြးတမူ ပိုလိုက္ရပါဘိ ...။

ကတၱီပါ ေျခလွမ္း
ဟန္မူပုိအစြမ္းနဲ႔
တအားကုိဖန္စား
သူ႔အလွအားလည္း
မေနာစိတ္မွတ္
အသေရ ဖ်က္မိလိုက္ပါဘိ ...။

ခ်ိဳျမျမအျပံဳး
ၾကည္ရႊင္မ်က္၀န္းေၾကာင္႔
တဆင္႔ထက္တက္
ပိုေတြးလိုက္တာက
ရင္ခြင္ဦးပုိင္ရွင္
အကၽြန္ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး
ပုိင္ဆိုင္ စိုးမိုးရပါလိုဧ။္ ...။

နီးလာတဲ႔ အကြာအေ၀း
လွမ္းလာတဲ႔ ဦးတည္ခ်က္
ရုတ္တရတ္ မင္တက္လိုက္မိတယ္
ကၽြန္ေတာ္ ... ေလ ...
အသက္ရႈသံေတြရပ္
မင္းအလွတစ္မနက္ကုိ
ဘရိတ္ဖတ္လို စားသံုး
ဘီလူးလို အျပံဳးမ်ိဳးနဲ႔
အသံုးေတာ္ခံလိုက္မိပါဘိ ...။

ဒီလိုနဲ႔ ၀င္အတိုက္မွာ
ရင္ခုန္သံ ရထား
က်ည္ဆန္တပြင္႔အလား
အား .... ခနဲ ...
ေျပးထြက္သြားတယ္ ...
..................................

လွလိုက္ပါဘိ
ေက်ာခိုင္းသြားတဲ႔ သူ႔အလွ
ဘာနဲ႔မွ ႏိႈင္းမရလို႔
ဘ၀င္တျမျမနဲ႔
ႏွလံုးသားကို ျပန္ၾကည္႔လိုက္မိတယ္ ...
..............
...............................................
ဟင္ .... ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလုံးသားမွာ ေျခရာၾကီး ထင္က်န္လို႔ ... း)
~~~~ @@@@ ~~~~
ပံုေလးကုိ ဒီကေနယူပါဧ။္ ...

Monday, March 22, 2010

"အသိတရား"

အသိတရားတဲ႔ အင္ၾကင္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ တက္ဂ္တယ္။ ပထမ အံ့ၾသသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာေရးမယ္ဆို ဘာျဖစ္ျဖစ္ပါ စဥ္းစားျပီး ေရးႏုိင္ေသးတယ္။ ခုဟာက ရသ စာေပလိုမ်ိဳးဆိုေတာ႔ ဘာေတြေရးရမွန္း မသိဘူး။ ျငင္းဖို႔ကလည္း ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ္ထက္ ၃ လေက်ာ္သာၾကီးတာ။ စိတ္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ထက္ အဆ ၃၀ ေလာက္ပုိၾကီးသလား မွတ္ရတယ္။ သူကုိလည္း ေၾကာက္ရတယ္။ ဘာလုပ္ရမည္နည္း ေတြးရင္း ေတြးရင္း အသိတရားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ပံုေဖာ္ၾကည္႔မိတယ္။

အသိတရားဆိုတာ ကုိယ္ပိုင္ဗီဇအရ ပင္ကုိစိတ္ကုိက သိေနရမယ္႔အရာ တခုပါ။ မင္း ဒါလုပ္ကြာ၊ ဒါလုပ္သင္႔တယ္ လုိ႔ေျပာေနစရာ မလိုဘူး။ မေျပာပဲနဲ႔ သိေနရမယ္႔ အရာ၊ ေတြးေတာမႈ၊ လုပ္ေဆာင္မႈ ေတြပါပဲ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိတရားဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ပါလာတတ္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ္႔ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔တဲ႔ ဘ၀လမ္းတေလွ်ာက္ ေကာင္းေသာ ဆိုးေသာ ပတ္၀န္းက်င္ေတြေၾကာင္႔ တခါတခါ ေပ်ာက္ေနတတ္ၾကပါတယ္။

ဥပမာ ဆိုၾကပါစို႔ ... ငယ္စဥ္ကေလး ဘ၀ထဲက တခ်ိဳ႕ဆို သိၾကတယ္။ ငါဒီအခ်ိန္ စာက်က္ရမယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆိုေဆာ႔ရမယ္။ အဲလိုမ်ိဳးေပါ႔။ အဲဒီလို သိေနတာက မသိစိတ္ထဲကေပမယ္႔ အဲဒါကုိက ေကာင္းမြန္တဲ႔ ဗီဇေလးပါလာတာ။ အရြယ္ေရာက္တဲ႔အခါ အသိတရားဆိုတာ စာအုပ္စာေပေတြ၊ လူၾကီးသူမ ေျပာဆိုဆံုးမၾကတဲ႔ စကားေတြမွ သိရိွလာၾကပါတယ္။ ငါ ဒါလုပ္ရင္ျဖင္႔ မေကာင္းဘူး။ ဒါ လုပ္ခဲ႔ရင္ေတာ႔ ဘယ္သူေတြ ထိခိုက္ႏိုင္တယ္။ ဘယ္သူေတြ ဒုကၡေရာက္ေစႏိုင္မလဲဆိုတဲ႔ အေတြးေတြမွတဆင္႔ ေကာင္းမြန္တဲ႔ အသိတရားေတြ ရလာႏိုင္ပါတယ္။

လူဆိုသည္ကလည္း အတၱ၊ မာန၊ ေဒါသနဲ႔ မကင္းႏိုင္ေသာ ပုထုဇဥ္ေတြပဲေလ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကုိယ္က စိတ္ေကာင္းလို႔ အသိတရားနဲ႔ ထိန္းလည္း ကုိယ္႔ကုိ ထိခုိက္လာတာမ်ိဳး ကုိယ္႔မာနကုိ ထိခုိက္ႏိုင္တာမ်ိဳးဆို မည္သူမွ မခံႏိုင္ၾကဘူးေလ။ လူတိုင္းလူတိုင္းသာ အသိတရားရိွရင္ ေလာကၾကီးဟာ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ၊ ယွဥ္ျပိဳင္မႈေတြ မရိွလာႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုေျပာလို႔ ဒါဟာ ေ၀ဖန္ေနတာလို႔ မဆိုလိုၾကပါနဲ႔။ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဆက္ဖတ္ေပးၾကပါ။

လူတိုင္း သက္ဆိုင္ရာ အရာကုိ ပုိင္ဆိုင္လိုၾကရပါမယ္။ သင္႔ေလွ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္တဲ႔ ယွဥ္ျပိဳင္မႈရိွရပါမယ္။ သို႔ေပမယ္႔ မိမိအတြက္ေၾကာင္႔ သူ႔တစ္ပါး စိတ္ဆင္းရဲေနရမယ္။ သူ႔တစ္ပါး ဒုကၡေရာက္သြားမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ လုပ္သင္႔သလား မလုပ္သင္႔သလားဆိုတာ ေတြးေခၚဆံုးျဖတ္တတ္ရပါမယ္။ မတတ္သာလို႔ လုပ္လိုက္ရတယ္။ စိတ္ထဲက တကယ္မပါပါဘူး။ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဆိုလို႔ ေျပာလိုက္ရံုဆို သင္ေပ်ာ္ႏိုင္မလား။ သင္ေပ်ာ္နိုင္မယ္ဆို လုပ္လိုက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္အေပၚက ေျပာခဲ႔သလိုပဲ သင္ဟာ ရယူမွ ျဖစ္မယ္ဆို ရယူလိုက္ပါ။ လုပ္သင္႔လို႔ လုပ္တယ္ဆိုရင္ လုပ္လိုက္ပါ။ ဒါဟာ သင္႔အတြက္ ရပုိင္ခြင္႔ပါ။ သုိ႔ေပမယ္႔ သူ႔တစ္ပါးဟာ သင္ေၾကာင္႔ ဘ၀ သို႔မဟုတ္ ပုိင္ဆိုင္ရာ တခုခု ဆံုးရံႈးသြားမယ္ဆိုတာ သင္သာ သိခဲ႔ရင္ သင္ေနာင္တ မရႏိုင္ဘူးတဲ႔လား။ ရတဲ႔သူက ရႏိုင္ေပမယ္႔၊ မရတဲ႔သူက မရႏိုင္ပါဘူး (ဟုတ္တယ္ဟုတ္)။ အသိတရားဆိုတာထက္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ သနားညွာတာမႈ ဆိုတာ ထားေစခ်င္တာပါ။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ သင္႔အတြက္ မေတြးပဲ တျခားသူေနရာက ေတြးၾကည္႔ပါ။ မိမိသာဆို ဘယ္လိုခံစားရမယ္၊ ဘယ္လို ဒုကၡေရာက္ႏိုင္မလဲလို႔ ေတြးေပးၾကည္႔လိုက္ပါ။ မည္သူမွ မိမိဒုကၡ ေရာက္မယ္႔ အလုပ္မ်ိဳးကုိေတာ႔ မလုပ္ႏုိင္ၾကပါဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔ ဤေလာကၾကီးသည္ တရားမွ်တေနပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ႔ေသာ ေကာင္းတာလုပ္က ေကာင္းတာရဧ။္ မေကာင္းတာလုပ္က မေကာင္းတာကုိပဲရဧ။္ ဆိုတာေတြဟာ အလြန္ မွန္ကန္လြန္းလွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိႏိုင္ၾကလို႔ပါ။ သက္ေရာက္မႈတုိင္းမွာ တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈ ရိွတယ္ဆိုတဲ႔ ကမာၻေက်ာ္ အိုင္းစတိုင္းရဲ႕ သီအိုရီဟာလည္း အလြန္မွန္ကန္ပါတယ္။  ခ်က္ခ်င္း မတန္ျပန္လို႔သာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိႏိုင္ေသးတာပါ။ 

ကၽြန္ေတာ္သိတတ္စဥ္ အရြယ္တုန္းက ရလိုက္တဲ႔ အသိတရားေလးတခုကုိ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ၀န္ၾကီးဌာနတခုမွ ရာထူးၾကီးၾကီး လူတစ္ေယာက္ဟာ အရမ္းကုိ လာဘ္စားပါတယ္။ သူေၾကာင္႔ ဒုကၡေရာက္ သြားတဲ႔သူေတြ လက္ခ်ိဳးမေရႏိုင္ပါဘူး။ အရာရာ ပိုက္ဆံ၊ ကန္ေတာ႔ခံပစၥည္း တခုခုဆို ဘာလုပ္ေပးရမလဲ လုပ္ေပးတယ္။ သူ႔ေနရာကလည္း မေက်ာ္ျဖတ္ရင္ မရမျဖစ္တဲ႔ေနရာေပါ႔ဗ်ာ။ တကယ္႔ အေရးပါတဲ႔ ေနရာေပါ႔။ သူအရမ္းကို ခ်မ္းသာတာေပါ႔။ သူ႔သားေတြ သမီးေတြဆို ပိုက္ဆံကုိ ေရလိုသံုး၊ ျဖဳန္း၊ ထင္ရာစိုင္းျပီး လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ေတြ ဘာမွ မျဖစ္ၾကဘူးေလ။ အားလံုးက ကံေကာင္းေနၾကလို႔ေပါ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ထိုအရာရိွၾကီး အမ်ိဳးသမီး ႏွလံုးေရာဂါ ျပင္းထန္လာေရာ။ အဲဒီမွာ ႏိုင္ငံျခားသြားကုတယ္၊ ပုိက္ဆံဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲ အေကာင္းဆံုးအရာေတြနဲ႔ အေကာင္းဆံုးေတြကုိ သံုးျပီး ကုသပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ္႔ သူမေရာဂါက ေပ်ာက္လိုက္ ျပန္ျဖစ္လိုက္နဲ႔ ႏွစ္ေတြ ရွည္ၾကာလာတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူတို႔အတြက္ အလိုအပ္ဆံုးက ေငြျဖစ္လာတယ္။ ေငြလိုေတာ႔ မေကာင္းတာ ပုိလုပ္တယ္။ ေငြကုိ ဘယ္လိုရမလဲ အကုန္လုပ္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အလြန္အကၽြံျဖစ္ျပီး ရာထူးျပဳတ္တယ္။ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ျပဳတ္ေတာ႔ သူအတြက္ ဘယ္သူမွ မကူညီိႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး။ သူ ျပဳခဲ႔တဲ႔ အမႈက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆိုးရြားခဲ႔လဲဆို ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ စံျမန္းခဲ႔ရတဲ႔ဘ၀ဟာ လံုး၀ကုိ သံုးစားလို႔ မရေအာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔အမ်ိဳးသမီး ကြယ္လြန္သြားျပီး လက္မဲ႔ဘ၀ျဖစ္သြားခ်ိန္မွာ သားအၾကီးဆံုးက အရက္သမားအျဖစ္ အသိအိမ္ေတြကုိ ေတာင္းစားရတဲ႔ဘ၀ ျဖစ္သြားတယ္။ သမီးကလည္း ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေရာင္းစားရတဲ႔ ဘ၀အျဖစ္ ေရာက္သြားတယ္။ သားအငယ္ တစ္ေယာက္ကလည္း ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ျပီး ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရလို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ပစ္ထားလိုက္ရတဲ႔ အျဖစ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါတယ္ ဒါဟာ ေရွးဘ၀က ၀ဋ္ေၾကြးဆိုတာထက္ ယခုဘ၀က ျပဳခဲ႔တဲ႔ မေကာင္းမႈ၊ အသိတရားမဲ႔စြာ၊ ဆင္ျခင္ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မႈ ကင္းစြာျပဳမႈခဲ႔တဲ႔ မေကာင္းမႈေတြေၾကာင္႔ပဲေလ။

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကုိ ၾကည္႔ျပီး အရမ္းကုိ သံေ၀ဂ ရမိတယ္။ လူ႔ဘ၀ဟာ တိုတိုေလးပါ။ ဘာေၾကာင္႔မ်ား ယခုလို ျပဳမူၾကပါလိမ္႔။ သူ႔တစ္ပါးအတြက္ မိမိဖက္က ျဖည္႔စဥ္းစားေပးျပီး အသိတရားေလးေတြနဲ႔ ျပဳမူခဲ႔ၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိမ္႔မလဲ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တိုင္ ေတြ႔ျမင္ခဲ႔ရတဲ႔ တကယ္႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဘက္ထက္ တပါးသူဘက္ကုိ စဥ္းစားေပးၾကည္႔မိတယ္။ အဲလိုစဥ္းစားလို႔ ဒါကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ မေကာင္းဘူး။ အက်ိဳးမရိွဘူးဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ခံယူလိုက္တယ္။ ဘာလို႔လဲလုိ႔ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ လမ္းတေလွ်ာက္ ေခ်ာေမြ႔ေျဖာင္႔တန္းဆိုတာ မရိွခဲ႔ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ရသင္႔သေလာက္ ပုိင္ဆိုင္သင္႔သေလာက္ ရခဲ႔ပါေသးတယ္။ 

ဆရာေတာ္တစ္ပါးက ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အသင္ဟာ ဒီဘ၀မွာ အရင္ဘ၀က ၀ဋ္ေၾကြးေတြကုိ ဆပ္ေနရတယ္လို႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မေတြးပါနဲ႔။ တကယ္ေတာ႔ ဒါဟာ ေက်းဇူးဆပ္ေနရတာပါ။ အသင္အရင္ဘ၀က သူ႔တစ္ပါးေက်းဇူးေတြ၊ အကူအညီေတြ ယူေကာင္းယူခဲ႔လိမ္႔မယ္။ သူ႔တစ္ပါး ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဥစၥာပစၥည္းကုိလည္း အတင္းအဓမၼေသာ္ လည္းေကာင္း သြယ္၀ိုက္ေသာ နည္းျဖင္႔ လည္းေကာင္း လိုခ်င္ဖူး ရယူဖူးခဲ႔မယ္။ အဲဒီအတြက္ ဒီဘ၀မွာ ေက်းဇူးေၾကြးေတြ ဆပ္ေနရတယ္လို႔ပဲ မွတ္ပါတဲ႔။ မွန္ပါတယ္ ဒါဟာ တကယ္မွန္ကန္ေသာ နည္းလမ္းပါပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ခဲ႔တာ ၾကာပါျပီ။

ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေတြ တျခားအေၾကာင္း ေရာက္ကုန္ျပီလား မသိဘူး။ တကယ္ေတာ႔ အသိတရားကုိ ေျပာခ်င္တာပါ။ လူေတြဟာ အသိတရား မရိွပဲ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခဲ႔သမွ် ေနာက္ဆံုးတခုခုေတာ႔ ျပန္ခံရတာပဲ။  ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ေျခာက္ပစ္ကင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ၀န္ခံပါဧ။္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ေတြးမိတဲ႔ အသိတရားေလး အေၾကာင္းကုိ နဲနဲေလး ေ၀မွ်ျခင္တဲ႔စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာလို႔ပါ။ ေနာက္ဆံုးေျပာရရင္ျဖင္႔ သင္ဘာလုပ္လုပ္ တျခားသူအတြက္ အရင္ေတြးေပးလိုက္ပါ။ ဦးစားေပးလုိုုက္ၾကပါ။ ဤသို႔ဆိုရင္ျဖင္႔ သင္ဟာ စိတ္ေကာင္းေလး ၀င္လာျပီး စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းလာပါလိမ္႔မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အက်ိဳးရိွစာေပေတြကုိ မေရးတတ္ပါ။ ဤပုိ႔စ္ေလးကုိ ေရးရျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ဧ။္ စိတ္၌ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အေၾကာင္း အရာမ်ားကုိ ေျပာျပခ်င္လို႔ တင္လိုက္ရျခင္းပါ။ မည္သူ႔ကုိမွ မထိခိုက္ေစခ်င္သလို မည္႔သူကုိမွ ရည္ရြယ္လိုျခင္းမရိွပါ။ အမွားတစံုတရာမ်ား ရိွခဲ႔ပါက ခြင္႔လႊတ္ပါလို႔ ၾကိဳတင္ေတာင္း ပန္ပါရေစ။
~~~~ @@@@ ~~~~
စာၾကြင္း။ ။ အသိတရားနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ေျပာဖို႔က်န္ခဲ႔လို႔။ ယေန႔ဆို ကၽြန္ေတာ္ဧ။္ အိမ္ရွင္သည္ အင္တာနက္အခြန္ ထပ္မေဆာင္သျဖင္႔ အင္တာနက္ျပက္ေတာက္ေနတာ သံုးရက္ရိွပါျပီ။ အင္တာနက္ကိုသာ အားကုိးေနရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အဖို႔ အလြန္ပင္ စိတ္ဆင္းရဲဖို႔ေကာင္းပါသည္။ ယခုလည္း ဒီပုိ႔စ္ကုိ ၾကံဖန္ျပီး တင္လိုက္ရတာပါ။ တကယ္ဆို အိမ္ရွင္သာ ေအာ္သူတို႔ေတြ ခုဆို ေမးသံုးဖို႔ အင္တာနက္ေတာ႔ လိုမွာပဲ၊ ငါလည္း ထိုက္သင္႔သေလာက္ပုိက္ဆံကုိ ယူထားတာပဲ၊ ငါ ခ်က္ခ်င္းေဆာင္ေပးလိုက္ပါမယ္ ဆိုတဲ႔ အေတြးေလးသာ ရိွခဲ႔ရင္... ။ ခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ႔သလိုပဲ ဒါလည္း အဆင္မေျပေသးလို႔ ျဖစ္မွာပါ၊ အင္တာနက္အိမ္မွာ မရေတာ႔လည္း ရတဲ႔ေနရာကပဲ သံုးလိုက္ပါေတာ႔မယ္လို႔ စိ္တ္ကို ခ်ိဳးႏိွပ္ရင္း .... ခ်ိဳးႏွိပ္ရင္း ။။။ း)))

Wednesday, March 17, 2010

“မိုးေငြ႔ ... ဆိုတာ ...”


ရာသီဖြဲ႔ မိုးေငြ႔ေတြ
ဤကမာၻကုိ ပတ္ျဖန္း
အရာရာလန္းေစဖို႔
ေမြးဖြားေစခဲ႔တယ္ဆို လြန္မွာလား ...။

မိုးရည္ေငြ႔ေတြ ျဖစ္တည္မွ
မိုးျဖစ္လာရသလို ...။
ျမစ္ ပင္လယ္ေတြ ေပါင္းဆံုမွ
သမုဒၵရာ ျဖစ္လာရသလို ...။
စကားလံုးေတြနဲ႔ ေရးသီမွ
ကဗ်ာ စာေတြ ျဖစ္လာရသလို ...။
အလွအပ တ၀ၾကီးနဲ႔
မိုးေငြ႔ဘ၀ ျဖစ္လာရသည္ ...။

မိုးေငြ႔ဆိုတာ
တခဏခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္သြားမယ္႔
မိုးရည္ေငြ႔ မဟုတ္ဘူး ...။
မာန္ အျပည္႔နဲ႔ ဟန္တင္႔တတ္တဲ႔ သ႑ာန္
တကယ္႔စိတ္ရင္းမွန္နဲ႔ ဆက္ဆံတတ္သူ ...။
စာေပကုိ ျမတ္ႏိုး ကေလာင္တစ္လံုးနဲ႔
စီျခယ္ကံုးတတ္သူ ...။
စိတ္ကူးယဥ္ေပမယ္႔
စိတ္မရူးတတ္ခ်င္သူ ...။
ေကာ္ဖီခါးခါးအၾကိဳက္နဲ႔
ဖက္ရွင္တအားမိုက္သူေပါ႔ ...။

ဒီလိုနဲ႔ မိုင္တိုင္သံုးငါး ေက်ာ္လြန္သြားခဲ႔တာ
သံုးလ တစ္ဆယ္႔ ခုနစ္
ေမြးေန႔ ရက္တစ္ႏွစ္ကုိ ေရာက္ခဲ႔ျပန္ျပီ ...။
ခရစ္ တစ္ႏွစ္ေဟာင္းတိုင္း
ကိန္းဂဏန္းအသစ္ေျပာင္းတတ္ေပမယ္႔
မိုးေငြ႔ကေတာ႔
အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးေလ
စိတ္တစ္နွစ္ ႏုေလပဲ ...။

သူေလွ်ာက္တဲ႔လမ္း
ခေရာင္းလမ္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ခဲ႔မယ္ ...။
သူေဖာက္တဲ႔လမ္း
တေဇာက္ကန္းျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ခဲ႔မယ္ ...။
ေရွ႔ဆက္ဖို႔ အတြက္ဆို
ေနာက္ျပန္လွည္႔မၾကည္႔တတ္္တာ သူ႔ဘ၀
သူ သာဓကနဲ႔သူ ...။
ဘယ္သူမွ မကူလည္း
စိတ္ကုိမာန္တင္း တြန္းလွန္ပစ္တတ္သူ ...။
သူ႔ ေရွ႔ဆက္မယ္႔ ရက္ေတြအတြက္
ေအာင္ျမင္မႈက လက္တကမ္းမွာ
ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေတြက တစ္သက္လံုးစာ
သူ႔ အတြက္ ဖန္ဆင္းေစေတာ႔မွာေလ...
ဒါေၾကာင္႔ ... မိုးေငြ႔ ဆိုတာ ...။

~~~  @@@@ ~~~~

ဒီေန႔ မတ္လ(၁၇) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္ေသာ အစ္မမိုးေငြ႔ရဲ႕ ေမြးေန႔အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ကဗ်ာေလးပါ။ အစ္မမိုးေငြ႔တစ္ေယာက္ ယခုေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္လာမယ္႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ျခင္းနဲ႔ ျပည႔္စံုရျပီး  သာယာေသာ ဘ၀ခရီးလမ္းကုိ ထာ၀ရ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

Monday, March 15, 2010

“မတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔”


@@@@@@@@
ၾကည္လင္တဲ႔ ေကာင္းကင္ ေထာင္႔တေနရာမွာ
အမွတ္မထင္ ျဖတ္ခနဲ ရင္ထဲ လႈပ္ခတ္သြားတယ္
အမွတ္တမဲ႔ေပမယ္႔ နင္မျမင္တဲ႔ မ်က္လံုးတစံုေအာက္
ႏွလံုးသားေရာက္ရိွသြားခဲ႔တယ္ ...

အဲဒီေန႔က မိုးေတြမရြာဘူး ... တိမ္ေတြကင္းစင္ေနတယ္ ... ေနမင္းကုိ တိမ္ေတြဖံုးလုိ႔ အရိပ္က်သြားစဥ္ ထီးျပာျပာေလး ေအာက္မွာ သူ ... ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွလံုးသားကုိ ဖမ္းစားသြားခဲ႔တယ္။ ညိႈ႔ခ်က္မျပင္းေပမယ္႔ ၾကည္လင္တဲ႔ မ်က္၀န္း၊ ပိရိေနတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္မႊာက ကၽြန္ေတာ္႔ ပ်ိဳးဥယ်ာဥ္မွာ မ်ိဳးေစ႔ေတြ ခ်ခဲ႔မိတယ္ဆိုတာ ...။

ရင္မွာတြယ္ျငိ ေႏွာင္တြယ္မိမွေတာ႔
ခ်စ္ေနမိျပီဆိုတာ
တိတ္တခိုးစြဲလန္း တမ္းတေနရင္းနဲ႔
ႏွလံုးသား ရင္ဖြင္႔သံကုိ
ကုိယ္ဖာသာ ေျပာေနခဲ႔ရတယ္ ...

ခ်စ္မိသြားတဲ႔အခါ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာ သဘာ၀ေလ ... ဒါေပမယ္႔ တခဏခ်က္ခ်င္း ေျပာမထြက္ခဲ႔ပါဘူး ... တကယ္ခ်စ္ေနမိတာ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ခဲ႔မိတယ္ေလ ... သူ ... စိတ္ဆိုးမွာလည္း ေၾကာက္မိခဲ႔တယ္ ... ခ်စ္သူနဲ႔ ေသကြဲ ကြဲခဲ႔ရတဲ႔ သူ႔ အတြက္ အဲဒီအခ်ိန္က အားေပးမႈ ဆိုတာဟာ လိုအပ္ေနခဲ႔မွာပါ ... သူ႔ အတြက္ အရိပ္ေတြအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ေနေပးခဲ႔မိတယ္ ... အမိုးတခုတည္း ေအာက္မွာေပမယ္႔ အစြန္းတဖက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေလ ျဖဴစင္တဲ႔ စိတ္နဲ႔ ကူညီေဖးမရင္း အခ်စ္ေတြသာ တိုးလာခဲ႔ရတယ္ဆိုတာ ...။

မိုးေရ ရြာပါေတာ႔
ထီးတစ္ေခ်ာင္းတည္းေအာက္မွာ
ႏွလံုးသား တံခါးေဖာက္ခ်င္လို႔ပါ
မိုးသိပ္ခ်စ္တဲ႔ ခ်စ္သူ
မိုးေတြသည္းလာရင္ ခ်စ္သူေတြ သိပ္ခ်စ္ၾကလို႔တဲ႔ ေလ ...

ခ်စ္ခဲ႔ၾကပါတယ္ ... ဒါေပမယ္႔ ႏိုင္ငံေတြ ကြာျခားသြားေတာ႔ ကံၾကမၼာကုိပဲ ယိုးမယ္ဖြဲ႔ရမလား။ တစ္ေယာက္ရဲ႕ နေဘးမွာ တစ္ေယာက္မရိွေပမယ႔္ ရင္ထဲမွာ ထပ္တူၾကေနမယ္ဆိုတာ ကတိသစၥာက ဓားစာခံအျဖစ္ ၾကားကေနေပးခဲ႔တယ္ေလ။ ဘာပဲေျပာေျပာပါ ခ်စ္မိျပီ ဆိုေတာ႔လည္း တစ္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ သတိရစိတ္ေတြနဲ႔ မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္ေနေပမယ္႔ အသံေအာက္မွာ အေပ်ာက္မခံ ႏုိင္ခဲ႔ပါဘူး။ အဲလိုနဲ႔ ေန႔ရက္ေတြတိုင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္ဆိုတာ ...။

နံနက္ခင္းတိုင္း လြမ္းတတ္ခဲ႔ပါတယ္
ႏွစ္ေယာက္အတူ ၾကိဳက္တဲ႔
ေကာ္ဖီခါးခါးဟာ တေျမဆီမွာ
ေပ်ာ္၀င္မႈေတြ တူညီခဲ႔တယ္ဆိုရင္
ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆက္သြယ္မႈေပါ႔ ...

ေကာ္ဖီ ၾကိဳက္တာခ်င္းလည္း တူတယ္ ... မိုးကုိ ႏွစ္သက္တာခ်င္းတယ္တူတယ္ ... တစ္ေယာက္ေျပာမယ္႔ စကားေတြ၊ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ႔ ခံစားမႈေတြကုိ တစ္ေယာက္က ၾကိဳသိေနခဲ႔တယ္ဆို အျဖစ္သည္းလြန္းရာ က်ေပမယ္႔ ... တကယ္႔အျဖစ္မွန္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ ... မိုးေတြ သည္းလာရင္ ပုိလြမ္းတတ္တာ ... သတိရ တတ္တာဟာ ... ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ကဗ်ာစာမ်က္ႏွာမွာ စကားလံုးေတြသာ တိုးခဲ႔ရတယ္ ... အဲလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြဟာ ... တျဖည္းျဖည္း ... တျဖည္းျဖည္း ကုန္ဆံုးသြားခဲ႔ရတယ္ ဆိုတာ ...။

နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္တိုင္း
မွန္းေမွ်ာ္တမ္းတ လြမ္းနာက်ရတယ္
ညေနခင္း ေနအဆင္းဆိုလည္း
လမင္းကုိ ၾကိဳလင္႔ရင္း
ေကာင္းကင္တမိုးေအာက္မွာ
ခ်စ္သူ မ်က္ႏွာကို ပံုေဖာ္မိခဲ႔တယ္ ...

ဒါေတြဟာ မပုိခဲ႔ပါဘူး ... ခ်စ္လို႔ေတာင္ မေလာက္၀ခဲ႔ပါဘူး ... အခ်ိန္တိုင္း သတိရေနတဲ႔ စိတ္၊ အခ်ိန္တို္င္း သူ႔ အတြက္ စိတ္ပူေနတဲ႔စိတ္၊ အဆိုးဆံုးကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ စြန္႔ပစ္သြားမွာ ေၾကာက္တဲ႔စိတ္ေတြနဲ႔ တိတ္တခိုးေလး ဆုေတာင္းေနမိခဲ႔တယ္ ... အေနေ၀းတဲ႔အခါ အခ်စ္ေအးသြားတယ္ဆိုတဲ႔ စကားကုိ ဆန္႔က်င္ဖို႔ ကုိယ္႔ႏႈတ္ခမ္းကုိကုိက္ အားတင္းလိုက္တယ္ ... စစ္မွန္တဲ႔ အခ်စ္အတြက္ စစ္မွန္တဲ႔ တုန္႔ျပန္႔မႈ ရလိမ္႔မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင႔္ရင္း ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း ...။

ေ၀းသြားခဲဲ႔ျပီေလ
ေနမင္းနဲ႔ စစ္ခင္းရတယ္ဆိုတာ ပူေလာင္သလို
စြန္႔ပစ္ျခင္း အရာ၀တၳဳအျဖစ္ ခံရတာ
စိတ္ႏွလံုးေတြေၾကမြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ 
အနာတရျဖစ္သြားခဲ႔မလဲ ...

မထင္မွတ္လိုက္မိဘူး ... ေ၀းကြာျခင္းဆိုတဲ႔ အခ်ိန္ကာလတခုၾကားမွာ သူ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚရိွခဲ႔တဲ႔ အခ်စ္ေတြ ေလ်ာ႔ပါးကြယ္ေပ်ာက္သြားလိမ္႔မယ္လို႔ မထင္ခဲ႔ပါဘူး။ ကံၾကမၼာဟာ အမည္ဆိုးနဲ႔ ေၾကာ္ၾကားခ်င္တာလား ... ခ်စ္လို႔ေတာင္ မ၀ေသးခင္မွာ ရက္ရက္စက္စက္ ခြဲရက္ခဲ႔တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၀မ္းနည္းစြာ မ်က္ရည္ျမစ္ေတြ အခါခါသြန္းရင္း ကၽြန္ေတာ္႔ ဥယ်ာဥ္ေလး ေရနစ္သြားရရွာျပီဆိုတာ ...။

မေၾကကြဲခ်င္ပါဘူး
ရင္ခြင္လြဲခဲ႔ရတဲ႔ အျဖစ္ေတြက
တေန႔မွ ေမ႔မရလို႔
ျပကၡဒိန္ ရက္စြဲေတြမွာ

ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း
ရင္ကြဲခဲ႔ရျပီ ...

လြမ္းလိုက္တာ ... ဒဏ္ရာေတြ ဒီေလာက္ရတာေတာင္ အလြမ္းမပ်က္ခဲ႔မိဘူး ... ျပန္လာႏိုး ေမွ်ာ္ကုိးရင္း လက္ခ်ိဳးေရတြက္ရင္းနဲ႔ မတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔ကုိ ေရာက္ခဲ႔ေလျပီ။ ႏွစ္ပတ္လည္တိုင္းမွာ အခ်စ္မွတ္တိုင္ အသစ္ေတာင္ မစိုက္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး ... ႏွလံုးသားေျမပံုမွာပဲ နာက်င္ျခင္း မွတ္တိုင္အသစ္ စိုက္ခဲ႔ရတယ္။ ဘယ္ရာသီ အလီလီေျပာင္းေတာင္ ေဟာင္ႏြမ္းမသြားတဲ႔ အခ်စ္ေတြအတြက္ ေျပာင္းလဲသြားတဲ႔ သကၠရာဇ္ေတြသာ ၾကားေန၀ါဒအျဖစ္ ဘာမွလုပ္မေပးႏိုင္ေတာ႔ဘူးေပါ႔ေလ။ အသက္ရွင္ခြင္႔ ရိွတိုင္း ခ်စ္ေနခြင္႔ရိွတယ္ဆို ထာ၀ရ ခ်စ္ေနမယ္႔ ရူးေနတဲ႔ လူသား ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေနာင္ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔တိုင္း သတိရေနပါလိမ္႔မယ္။ လူသားတိုင္းလည္း မျဖစ္ခ်င္တာ မျဖစ္ရတဲ႔ ဒီေလာကၾကီးမွာ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မျပစ္မတင္ခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ ကုိေတာ႔ ခ်စ္ေနလိမ္႔အုန္းမယ္ဆိုတာ ...။

ဒီေန႔က မိုးေတြမရြာဘူး ... တိမ္ေတြကင္းစင္ေနတယ္ ... ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနတဲ႔ အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ အလြမ္းေတြကုိေပါင္းသင္ ဒဏ္ရာေတြကုိ ႏႊင္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မထင္ပါပဲ ရင္ထဲက က်င္တက္သြားတယ္ ... ေအာ္ အမွတ္တမဲ႔ပါပဲ သူ မရိွတဲ႔ တေနရာမွာ သူ မသိတဲ႔ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ အတူ ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွလံုးသားေလး ေသဆံုးသြားျပီ ... ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ ဘာမွမရိွျခင္းေတြနဲ႔ အတူ အရူးတစ္ေယာက္လို ေရွ႔ဆက္ရမယ႔္ ခရစ္ႏွစ္ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေလ တစ္ေယာက္တည္း .. တစ္ေယာက္တည္း ... တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ ...
 ~~~~ @@@@ ~~~~

Monday, March 8, 2010

“အရံႈး”



ေၾကမြခဲ႔ပါျပီ
နာက်င္လြန္းလွတဲ႔ ႏွလံုးသား
အရံႈးသမားရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ
တျခမ္းပဲ့ အက္မြလို႔ ...

အရံႈးအတြက္ ငိုေၾကြးသံက
တေယာသံထက္ ေဆြးပူအက္ရွ
သံစဥ္ေတာင္မလွပေတာ႔
ဒီဘ၀အတြက္ ရလဒ္အဆံုးမွာ
ေနာင္တျမဴခိုးေတြ ဖံုးလို႔
စိတၱညေတြနဲ႔ အတူ
အရံႈးတသိုက္နဲ႔
လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းေတြဆီသုိ႔ ...

အိပ္မက္ျခင္းတူတာေတာင္
မက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္က
အရံႈး ပါ၀ါ အရံႈးမို႔
အရံႈးသမားအတြက္ အရံႈးမ်ားရက္ေတြကုိ
နာက်င္စြာခံယူ
ဒဏ္ရာအပူေတြနဲ႔
ေ၀ေစေ၀ ... ေၾကြေစေၾကြ ... ေသေစေသ ...

ဇာတ္လမ္းအစက အရံႈး
ဇာတ္လမ္းအဆံုးလည္း အရံႈး
ႏွလံုးသားေတြလည္း အခါခါ ဆံုးလို႔
ေနာက္ဆံုးအရံႈးကုိမွ ရံႈးခဲ႔ရျပီမို႔
အရံႈးကုိေထြးပိုက္ ရံႈးမယ္႔ရက္ေတြမွာ
စိတ္ကုိက အရာရာမွာ ရံႈးေနခဲ႔ရျပီေလ ...။
   ~~~ @@@ ~~~
ပံုေလးကုိ ဒီကေန ယူပါသည္။

Saturday, February 27, 2010

“ေသြးနဲ႔ေရာသြားတဲ႔ မ်က္ရည္”



သြားျပီ ... သြားျပီ ...
ဘ၀က မလွပံုမ်ား
အရံႈးနဲ႔ စတိုက္တဲ႔ တိုက္ပြဲ အဆံုးမွာေတာင္
ႏွလံုးသား ဒဏ္ရာေတြ အထပ္ထပ္ဖံုးလို႔ေပါ႔ ...

ျပည္႔ျပီးသားအိုးကုိမွ
ထပ္ျဖည္႔ေနရတဲ႔ အခါ
ငါ႔ ... ေစတနာေတြလည္း
လွ်ံထြက္ ဖိတ္စင္ ေပ်ာက္ဆံုးလို႔
အရာရာ ပ်က္သုန္းျပန္တယ္ဆုိတာ
မသိလိုက္မိပါလား ...

ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ... ငါ
မင္းသား မဟုတ္ခဲ႔သလို
လူၾကမ္းလည္း မျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး ...
ပြဲၾကည္႔ပရိသတ္ သာသာ
ေဘးလူေနရာက ေနေပမယ္႔
ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေလးကုိ
အေရာင္တင္မိတာ မွားသြားခဲ႔ျပန္ေပါ႔ ...

တကယ္ဆို ေခြးေနရာ ေခြး
လူေနရာ လူ ဆိုေပမယ္႔
ေခြးမွာလည္း သစၥာရိွမႈေတြ
ေထာင္ရာပံုလို႔ေလ ...
ဒါေပမယ္႔ ကုိယ္႔ေနရာကုိယ္
မေနတတ္ေတာ႔ သည္းေျခေတြ ထပ္ပ်က္ရတာ
ၾကိတ္ျပီးေတာ႔သာ ခံလုိက္ေပေတာ႔ ...

မငိုဘူး ... လံုး၀မငိုဘူး ...
ဒါေပမယ္႔ ေသြးမ်က္ရည္ က်တယ္
စိတ္ေတြ အဆိပ္ တက္တယ္
ႏွလံုးသားေတြ ႏံုးခ်ည္႔နာက်င္တယ္ ...
ရပါတယ္ ...
သူတစ္ပါးပ်က္စီးေအာင္ မဆုေတာင္းတတ္တဲ႔ ... ငါ
ငါ႔ ကိုယ္ ငါ ပဲ ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ေတာ႔မယ္ ...

“နင္႔” ရင္ထဲမွာ “ငါ” မရိွေပမယ္႔
“ငါ႔” ရင္ထဲမွာ “နင္” ရိွေနမယ္ဆိုတာ
ဘယ္အရာေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပရမလဲ ...
အသားလိုလို႔ အရိုး ေတာင္းမိတဲ႔ ဘ၀
အရိုးေတာင္ ဒဏ္ရာ ခ်ဳပ္ရိုးေတြနဲ႔
မစားရက္လို႔ သိမ္းထားလိုက္ရျပီေပါ႔ေလ ...

ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း
ဗလာစကၠဴမွာ နာက်င္ေနတ႔ဲ ကညစ္နဲ႔
ေသြးမင္ေတြကုိသံုး
ဆႏၵ ပန္းကံုးေတြ သီကံုးလို႔
သုညရဲ႕ ေအာက္ေျခနားမွာ တြဲလိုခို
ညဆိုးေတြကုိ ေက်ာ္ျဖတ္
ကမာၻအဆက္ဆက္တိုင္
ဒဏ္ရာ မနက္ျဖန္ေတြကို
ခံစား စံစား ေနမ်ား သြားရရင္
ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ... ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ... ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ....
ေသြးနဲ႔ေရာသြားတဲ႔ မ်က္ရည္ဆုိတာ ...။
 ~~~~ @@@@ ~~~~
ပံုေလးကုိ ဒီကေန ယူပါသည္။