“ႏွင္းေ၀လဲ႔သီ ေဆာင္းညယံဆီက”

ခရမ္းျပာေရာင္ ၾကယ္စင္ေၾကြက်
ေလဟာျပင္မွာတင္ ခတဲ႔
ရွတတ ရင္ခြင္တညရဲ႕
ဒိုင္ယာရီ ပတ္ပ်ိဳးမွာ
ညႏွင္းျဖဴ ရဲ႕ ခ်မ္းေအးမႈေၾကာင္႔
ရင္တြင္းအပူကုိ မီးထေတာက္ခဲ႔ရတယ္ ...

ေလာကပါလ တရားေတြ
အိပ္စက္ခ်ိန္ေပမယ္႔
ငါ႔ရင္ျမိဳ႕ရိုးမွာေတာ႔
အိပ္မက္ေတြက
ႏွင္းတေျဖာက္ေျဖာက္နဲ႔
ေခ်ာင္းရိုးေပါက္မေလာက္ပါပဲ ...

မႈံ ျပာ မႈိင္း ရီ ေနတဲ႔ မ်က္၀န္းအစံုနဲ႔
တုန္ ခါ လိႈင္း စီ ေနတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းတံခါး၀မွ
မဖြတဖြ နမ္းရိႈက္မိလိုက္တဲ႔ ကုမုျဒာ
လေရာင္မဆမ္းေပမယ္႔
သစၥာတျခမ္းနဲ႔တင္
ပြင္႔လိုက္ပါေတာ႔လားကြာ ...

ခုေတာ႔ ...
က်ိဳး ပဲ႔ ေၾက မြ ပ်က္ယြင္းလာတဲ႔
မေနာအာရံု တိမ္မိုက္ေတြက
အသူရာကမ္းပါးက ေတာ္၀င္ပန္းလို
ေမႊး ျဖဴ သန္႔ ရွင္း ေပမယ္႔
ခူး ယူ ဖန္ ဆင္း မယ္႔သူကမရိွေတာ႔
မဟူရာ ေဆာင္းညေတြမွာ
ႏွင္းအိုငိုသံ တရားဓမၼေတြနဲ႔ေပါ႔ ...

တကယ္ဆို
သက္မဲ႔ညရဲ႕ ၀ိဥာဥ္တစံုက
ဆဌမအာရံုကုိ အံတုလို႔
ေဆာင္းလြင္ျပင္မွာ ေၾကြၾကရတဲ႔
ဒ႑ာရီ ပံုျပင္ တပုဒ္ထက္ေတာင္
ေခါက္ရိုးက်ိဳးခဲ႔ေလျပီလား ...

ဘာပဲေျပာေျပာ
သန္းေခါင္ယံညရဲ႕
ငွက္ဆိုးထိုးသံက
ငိုရိႈက္သံ ခါးခါး ထက္ေတာ႔
သံစဥ္ ခ်ိဳပါေသးတယ္ ...

ဒီလိုနဲ႔ပဲ
ခ်မ္းေအးျမျမ ေဆာင္းညေတြမွာ
အေဖာ္မဲ႔သူ သင္းကြဲတစ္ေကာင္အတြက္
ညွင္းတိုးပါးလွ်တဲ႔ ဆုေတာင္းသံက
ေဆာင္းႏွင္းကမၺလႅာေျမမွာ
အခါခါၾကြင္းေနခဲ႔ရတယ္ ...

ဒီလို မသာယာလွတဲ႔
ေဆာင္းညေလေပြ တခင္းမွာ
မပြင္႔တပြင္႔ ႏွလံုးသားကမွ
ခ်စ္ဖူးသူ နတ္သမီးပ်ိဳကုိ
ဗ်တၱလို ပန္းဆက္ခ်င္ေနေတာ႔
ကဗ်ာပန္းခင္းထဲမွာပဲ
ဇာတ္လမ္းေတြ အခါခါ ထပ္လို႔ေပါ႔ ...

  ~~~ @@@ ~~~
ပံုေလးကို ဒီကေန ယူပါသည္။

“ေမာ္ကြန္း၀င္မယ္႔သူ”

ႏွလံုးသားႏွစ္ခုၾကား

မဆံုႏိုင္တဲ႔ အမွတ္ႏွစ္ခုက

မ်ဥ္းျပိဳင္သီအိုရီေတြနဲ႔

ဘ၀ေတြကို ျခားေစခဲ႔ျပီလား ...။

ျပန္မလာႏိုင္တဲ႔ လမ္းေတြမွာ

ဖန္တရာမက အိပ္မက္ေတြနဲ႔

ၾကံရာမရ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနလည္း

အိုမင္းရင္႔ေရာ္ျခင္းေတြသာ

တစစတိုးလို႔ ရိုးသြားခဲ႔မယ္

ဆိုးရြားတဲ႔ ကံၾကမၼာက

  ဟားတိုက္ေနမလားပဲ ...။

တကယ္ဆို

ခ်စ္ခဲ႔တာမွားတာလား

မွားျပီးခ်စ္ခဲ႔တာလား

ေ၀ခြဲမရမႈက ေၾကကြဲမႈတစတစကို

အစအန လာလာေကာက္တယ္ ...။

ေဖ်ာက္ဖ်က္မရမွေတာ႔

ႏွလံုးသားစာမ်က္နွာမွာ

အမွတ္စဥ္ရက္ေတြနဲ႔

သက္ေသထြက္ျပီး သိမ္းထားရံုပဲေပါ႔ ...။

အထီးက်န္ျခင္း အပ်ိဳက

တံဆိပ္ေခါင္းမပါ စာအိတ္ဗလာနဲ႔

ႏွလံုးသားမွာ နားလာေတာ႔လည္း

သူ႔ကုိပဲခ်စ္ သူ႔ုကုိပဲ ျမတ္ႏိုးရံုေပါ႔ ...။

ေရာင္နီလာရင္ အလင္းေရာက္မယ္တဲ႔

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔

ေမွာင္ရီလာေလ လမ္းေပ်ာက္ေနခဲ႔ရတယ္ ...။

ယစ္မူးရီေ၀ေစတဲ႔ ယမကာေတြေတာင္

စိတ္ကူးအေထြေထြကို ရင္မခုန္ခဲ႔လို႔

ေနလြန္ခ်ိန္ေတြမွာ ေရခ်ိန္လြန္ခဲ႔ျပီးျပီ ...။

ဒီေတာ႔ ...

ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုလည္း

မင္းမေရာက္တဲ႔ လမ္းမွာေတာ႔ ဆက္ဆက္ေစာင္႔ေနဦးမွာပါ ...။

ညွင္းသြဲ႔သြဲ႔ ေလအေ၀ွ႔မွာ

ေၾကြလြင္႔ခဲ႔တဲ႔ မ်က္ရည္ေတြအတြက္

ေစာင္႔ခဲ႔တဲ႔ ရက္ေတြက 

ကမၺည္းေမာ္ကြန္းမွာေတာ႔  ေက်ာက္စာ အျဖစ္နဲ႔ေပါ႔ ...။

~~~ @@@ ~~~

(စာေမးပြဲရိွပါသည္.. စာက်က္မရလို႔ ကဗ်ာ ထိုင္ေရးလိုက္တာ အေဆြးကဗ်ာပဲ ျဖစ္သြားတယ္.. အဟီး ...

ခြင္႔လႊတ္ၾကပါ ခင္ဗ်ာ...)

ပံုကုိ ဒီကေန ယူပါသည္ ခင္ဗ်ာ...

ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္း

ခ်ိဳျမျမ အလြမ္းသံစဥ္
တီးခတ္တတ္ သူေပမယ္႔
ရွတတ ရင္ခြင္တဖက္မွာေတာ႔
ဒဏ္ရာခ်က္ေတြက အထပ္ထပ္
မျပတ္လပ္ေအာင္ ရက္ဆက္ေနပါလား ...။

ဒီလိုန႔ဲပဲ
ေလေနတဲ႔ စိတ္ေတြနဲ႔
အေျခအေန မ႔ဲမႈေတြေၾကာင္႔
ျပကၡဒိန္ေတြကုိ ရိုက္ခ်ိဳး
အတိတ္ကို တစ္ရက္တိုးေတာင္
တသက္မရိုးႏိုင္တဲ႔
အလြမ္း ကားခ်ပ္က
မႈန္၀ါး၀ါးနဲ႔ တိုးပြားလာတယ္ေလ ...။

တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ဘာမွ မရခဲ႔တဲ႔သူ

ပစ္ခါခါေျပာရင္ျဖင္႔
ေနျမင္႔ေလ အရူးရင္႔မယ္သူ
ေရအတင္႔မွာ အေျခ၀င္႔ခ်င္ခဲ႔သူ

လိုတာကုိမရ
မလိုတာကုိ တမိေတာ႔
ဘ၀မွာ ရွတတနဲ႔
အစအနေကာက္မရတဲ႔
ေက်ာက္ေခတ္ကလူမို႔
က်န္ရိွတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းက
ေက်ာက္ျဖစ္ရုပ္ၾကြင္းဆိုလည္း
ေပ်ာက္ပ်က္မယြင္းေအာင္ 
ႏွလံုးသားျပတိုက္အတြင္းမွာ
တည္ၾကြင္းေစေတာ႔မယ္ ...။
~~~ @@@ ~~~

ႏႈတ္ဆက္စာေတာ႔ မဟုတ္ေသးပါဘူး...

 မေျပာခ်င္ပါဘူး.. ဒါေပမယ္႔ ေျပာျပမွ ျဖစ္မယ္ထင္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ညရဲ႕ေကာင္းကင္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းက ကၽြန္ေတာ္၏ ခံစားမႈ အေပၚ ထြက္ေပါက္ရွာျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ေရးသားခဲ႔တဲ႔ စာ၊ ကဗ်ာ တိုင္းကုိ ေပါ႔ေပါ႔တန္တန္ မေရးခဲ႔ပါဘူး။ ႏွလံုးသားနဲ႔ အရင္းတည္ျပီး စာေပအႏုပညာကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔ ၀ါသနာတခုနဲ႔သာ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ စေရးခဲ႔တုန္းက  ကဗ်ာေတြကုိ တစုတစည္းထဲ ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵတခုတည္းနဲ႔သာ ေရးသားခဲ႔တာပါ။ တကယ္ဆို အရမ္းအထီးက်န္ဆန္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ကုိ ဘေလာ႔ဂ္ဂါ ညီအစ္ကုိ၊ ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ အားေပးမႈနဲ႔ ကဗ်ာေတြ စာေတြ ဆက္ေရးျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ အဲဒီအတြက္ အားလံုးကုိ ေက်းဇူးတင္ရိွပါတယ္။

  တခုေတာ႔ သက္ဆိုင္သူေတြကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူပဲပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကို္ယ္႔ခံစားမႈ စိတ္ရင္းေစတနာ အမွန္ေတြနဲ႔ ဖြင္႔ဟထားတဲ႔ စာေတြ ကဗ်ာေတြကုိ ကူးယူ၊ ျဖတ္ေတာက္၊ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္း၊ ပံုစံေျပာင္းျပီး တေယာက္ေယာက္က အသံုးျပဳေဖာ္ျပခဲ႔မယ္ဆို စိတ္ေကာင္းမွာ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အေတြးျခင္း အျမင္ျခင္း မတူၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကုိယ္ပိုင္အေတြးနဲ႔ ကုိယ္ပိုင္အေရးဆိုတာ ရိွပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္ဆိုတာ ရိွၾကပါတယ္။ ဘာလို႔ သူ႔တစ္ပါးရဲ႕ စိတ္နဲ႔ ရွင္သန္ခ်င္ၾကတာလဲ။ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္မိပါတယ္။

  တကယ္ကူးယူ ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ဆိုရင္ ခြင္႔ေတာင္းသင္႔ပါတယ္။ ခြင္႔ေတာင္းဖို႔ အခက္အခဲ ရိွရင္ ပုိ႔စ္ရဲ႕ ေအာက္မွာ မူရင္းေရးသူနဲ႔ လင္႔ကုိ ေဖာ္ျပေပးသင္႔ပါတယ္။ ဒါဟာ စာေပ စည္းကမ္းအေနနဲ႔ ရိွသင္႔ပါတယ္။ အျပည္႔အ၀ မေဖာ္ျပနိုင္လို႔ ပိုင္းျဖတ္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖတ္ထားရတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းကုိ ရွင္းျပသင္႔ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ မရိုင္းတက္ပါဘူး။ ဆဲလည္း မဆဲတတ္ပါဘူး။ ရန္လည္း မရွာတတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ဘာမွ ဆက္မေျပာလိုေတာ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ စာဆက္ေရးဖို႔လည္း မေသခ်ာေတာ႔ပါဘူး။ ဘေလာ႔ဂ္ကို ပိတ္ျဖစ္ခ်င္လည္း ပိတ္မိမလားမသိပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ထပ္မံကူးယူခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ လာေရာက္ကူးယူႏိုင္ပါတယ္။

ဒီလို ကိစၥေတြက ဘေလာ႔ဂ္ဂါ ေလာကမွာ ရိွတတ္တာပဲ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူးလို႔ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးတဲ႔ သက္တမ္းႏုေသးလို႔ပဲ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မရင္႔က်က္ေသးလို႔ပဲ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာဆက္မေရးျဖစ္လုိ႔ ဘေလာ႔ဂ္ကုိ ပိတ္ခဲ႔မယ္ဆိုလည္း ဘယ္သူအတြက္ေၾကာင္႔မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ခံစားခ်က္ သက္သက္ပါပဲလို႔ ေျပာပါရေစ။

ယေန႔အခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အားေပး၊ ႏွစ္သိမ္႔၊ ဂရုစိုက္ေပးခဲ႔ၾကတဲ႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးကုိ အားနာမိပါတယ္။ အားလံုးရဲ႕ ေစတနာနဲ႔ ေမတၱာကုိ ကၽြန္ေတာ္႔တသက္ေမ႔ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာမွန္းေရေရရာရာ မဆံုးျဖတ္ရေသးတဲ႔ အတြက္ မည္႔သူ႔ကုိမွ ႏႈတ္မဆတ္ခဲ႔ေသးပါဘူး။

အားလံုးကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾက၍ မိမိတို႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ စာေပအႏုပညာကုိ ဆထက္တပိုး ထမ္းရြက္ႏုိင္ၾကပါေစ။

“နာက်င္မႈတို႔ျဖင္႔ အိပ္မက္ျမစ္ဖ်ားခံရာ ႏွလံုးသားရပ္၀န္း”

  မိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕ ေကာင္းကင္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ ယြန္းယြန္းမွာ ထိုးထြက္ကာေနတဲ႔ မိုးသားတိမ္စိုင္ေတြက ညကုိ အေမွာင္တိုက္ထဲသုိ႔ ရိုက္သြင္းလိုက္၏။ ေကာင္းကင္၏ ေထာင္႔အစြန္းတဖက္မွ မိုးစက္ေလးေတြကလည္း တဖြဲဖြဲနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းျခင္း က်ဆင္းလာၾက၏။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေကာင္းကင္ရဲ႕ စိန္ေခၚမႈကုိ မိုးမင္းက လက္ခံလိုက္သည္႔ အလား ၀ုန္းကနဲ က်ဲခ်ပစ္လိုက္တဲ႔ အခိုက္မွာ သစ္ရြက္ေလးေတြက ေလၾကမ္းၾကမ္းရဲ႕ ရက္စက္မႈေၾကာင္႔ ခင္မင္တြယ္တာခဲ႔ရသည္႔ မိခင္သစ္ပင္မွ မေၾကြခ်င္ေၾကြခ်င္ႏွင္႔ ေျမခရရွာ၏။ မလံုတလံု သစ္ပင္တစ္ပင္၏ ေအာက္မွာေတာ႔ မိုးစက္ေတြကုိ ထီးတေခ်ာင္းႏွင္႔ တင္းခံရင္း ခိုက္ခိုက္တုန္ေနရွာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္.. ဟိုး... အေ၀းခပ္လွမ္းလွမ္းကုိ ဂဏွာမျငိမ္တဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုနဲ႔ လမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔္ေနေလရဲ႕။

  “ေတာက္... ေတာ္ေတာ္ဆိုးရြားတဲ႔မိုး” ... ေကာင္းကင္ကုိ မေက်မနပ္နဲ႔ ၾကည္႔ျပီး  ေျပာမိလုိက္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာေတာ႔ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း တိုးလို႔သာလာခဲ႔ပါသည္။ “ျမတ္နိုး ဒီအခ်ိန္ဆို အလုပ္ကဆင္းသင္႔ေနျပီ... ဘာလို႔ေနာက္က်ေနတာလဲကြာ ကုိ ဒီမွာေစာင္႔ေနမယ္လို႔ ေျပာထားရဲ႕သားနဲ႔” .... စိတ္ပူစြာနဲ႔ စိတ္ထဲက တိုးတိုးေလး ကၽြန္ေတာ္ ေရရြတ္မိလိုက္၏။ ျမတ္ႏိုးက ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ႔ ေကာင္မေလး .. အလုပ္ရိွေသးရင္လည္း ေနာက္ေန႔မွလုပ္ေပါ႔ ... ကၽြန္ေတာ္ ေျပာထားျပီးသား အရမ္း မိုးခ်ဳပ္ေအာင္ မေနနဲ႔လို႔။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကုိ အခုလိုေျပာတိုင္း သူက “ဟုတ္ကဲ႔ပါ..ကုိရယ္” လို႔ အသည္းယားခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ရယ္ပီးေျပာတတ္သူ။ အဲဒီပံုစံေလးေတြေၾကာင္႔လည္း ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကုိ အသက္ေလာက္ ခ်စ္ေနရတာေလ။

  ျမတ္ႏိုးက ကြန္ျပဴတာ ထရိန္နင္းစင္တာ တစ္ခုမွ ပရိုဂရမ္မင္းသင္တဲ႔ ဆရာမေလး တစ္ေယာက္။ ေက်ာင္းျပီးလို႔ သူသိပ္ႏွစ္သက္တဲ႔ ဆရာမအလုပ္ကုိ ေစတနာတခုတည္းနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ၀င္လုပ္ေနတဲ႔သူေလ။ ထူထဲျပီးနက္ေနတဲ႔ မ်က္ခံုးလွလွေလးေအာက္မွာ ၾကည္လင္တဲ႔ မ်က္၀န္းေလးတစံုကို ပိုင္ဆိုင္တဲ႔သူ။ ေျဖာင္႔စင္းျပီး သြယ္တန္းေနတဲ႔ ႏွွာတံေလးကလည္း ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးနဲ႔ လိုက္ဖက္ ညီ္လြန္းေအာင္ကုိ လွပေနတဲ႔သူေလးပါ။ သူရယ္လိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလံုးသားေတြ တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ အခုန္ျမန္ေစလို္က္တာဗ်ာ။ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း သနပ္ခါးပါးပါးေလးကုိပဲ အျမဲစြဲျမဲစြာ လိမ္းက်ံတက္သူ။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ႔ ေျပာရက္စရာမရိွေအာင္ကုိ္ လွရက္လြန္းသူ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ရဲ႕ ဖန္တီးရွင္ နတ္သမီးေလး တစ္ပါးေပါ႔...။

  အေ၀းဆီက လႈပ္လဲ႔လဲ႔ အရာတခုေၾကာင္႔ အေတြးစတခ်ိဳ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ျဖတ္လိုက္ရ၏။  ေဟာ... မိုးစက္မႈန္၀ါး၀ါးေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကုိ တေရြ႔ေရြ႔ လွမ္းလာေနတဲ႔ အရိပ္ပါးပါးေလး တခုပါလား။ မိုးရြာေနတယ္ဆိုတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ေမ႔သြားမိျပီး မိုးစက္ေတြမဆိုေအာင္ ကာကြယ္ေပးထားခဲ႔တဲ႔  သစ္ပင္ၾကီးကုိ ေက်းဇူးေတာင္ မတင္လိုက္မိဘူး အေျပးတပိုင္း ေျပးထြက္လိုက္မိ၏။ ျမတ္ႏိုးရဲ႕ မ်က္ႏွာက အလိုမက်ဟန္ျဖင္႔ လွမ္းေအာ္လိုက္သည္...  
  “ကုိ မိုးေတြရြာေနတယ္ေလ မသိဘူးလား” ဟုတ္ပါရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေမ႔သြားတာေလ။ ထီးကုိလက္က ကုိင္ထားျပီး မေဆာင္းလုိုက္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကုိ ရယ္ျပလိုက္မိသည္။

 “ေဆာ္ရီး ျမတ္ႏိုးကုိျမင္တာနဲ႔ အရာအားလံုးကို ေမ႔သြားမိလို႔ပါေနာ္။” 
 “ဟြန္း.. ကုိ႔ကုိ ေျပာလုိက္ရင္ဒီလိုပဲ... လာေလ... သစ္ပင္ေအာက္မွာ ခဏမိုးခိုရေအာင္ မိုးဒီလို သည္းေနတာကုိ ဆက္သြားရင္ ရႊဲကုန္လိမ္႔မယ္” ...
သူ႔ပါးစပ္ ကလည္းေျပာတယ္ .. ကၽြန္ေတာ္႔ လက္ကုိလည္း ဆြဲေခၚျပီး ခုနကရပ္ခဲ႔တဲ႔ သစ္ပင္ေအာက္ကုိ ၀င္ရပ္လုိက္ၾက၏။။ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းက ေရေတြကုိ တယုတယနဲ႔ သုတ္ခါေပးျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္း ေျပာလိုက္တဲ႔ သူ႔ရဲ႕ စကားေလးေတြေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းျပီး ၾကည္ႏူးသြားမိ၏။

  “ကုိ...ျမတ္ႏိုးကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲေနာ္.. မိုးေတြ ဒီေလာက္ရြာေနတာ မလာေတာ႔ဘူးေတာင္ ထင္ေနတာ... ဒါေပမယ္႔ ကုိ႔စိတ္ကုိသိတယ္ေလ... ကုိကေျပာျပီးရင္ ေျပာတဲ႔အတိုင္း လုပ္တက္တဲ႔သူ .. တခါတေလ အရမ္းတယူသန္တဲ႔သူ .. ဟုတ္တယ္မလား”
ေျပာေနတာကုိက အသည္းယားစရာေလး ...  ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမေျပာပဲ ျမတ္ႏိုးကုိ စိုက္ၾကည္႔လိုက္ျပီး ဆတ္ခနဲဆို သိုင္းဖက္လိုက္သည္။

   “ျမတ္ႏိုး အတူတူေနခ်င္ျပီကြာ ကုိေလ ျမတ္ႏိုးကုိ ဒီလို လႊတ္မထားခ်င္ေတာ႔ဘူး.. သိပ္လည္းစိတ္ပူတယ္.. ဒီလိုေန႔မ်ိဳးဆို ကုိမလာႏိုင္ရင္ ျမတ္ႏိုး တေယာက္တည္း ျပန္ရမွာေလ... စိတ္ပူတယ္ကြာ အတူတူ ေနၾကရေအာင္ေနာ္”

  “ျမတ္ႏိုးလည္း ကုိနဲ႔ အတူတူ ေနခ်င္တာေပါ႔.. ဒါေပမယ္႔ ျမတ္ႏိုးတို႔က ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ မျပည္႔စံုေသးဘူးေလ... ေနာက္ျပီး အေဖ႔ကုိ ေျပာရမွာလည္း ေၾကာက္တယ္...”

  “ျမတ္ႏိုး .. ကုိ .. ေျပာတာ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ေပးေနာ္ ... ကုိ  .. ခုႏုိင္ငံျခားက ျပန္လာတာ ျမတ္ႏိုးနဲ႔ လက္ထပ္ဖို႔ေလ .. ကုိ  စုထားတာေလးေတြလည္း အေတာ္အသင္႔ေတာ႔ ရိွေနျပီေလ .. ကိုတို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ႔ ကၽြန္ျပဴတာနဲ႔ အီလက္ထရြန္းနစ္ သင္တန္းေက်ာင္း ေသးေသးေလးဖြင္႔ျပီး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တိုးခ်ဲ႕ သြားၾကမယ္ေနာ္ ... ျမတ္ႏိုးလည္း ကုိယ္၀ါသနာပါတဲ႔ အလုပ္ကုိ ဆက္လုပ္လို႔ ရတယ္ေလ  ... ကုိတို႔  သင္႔ေလ်ာ္တဲ႔ အေျခအေနေလးတစ္ခုေတာ႔ ဖန္တီးႏုိင္မွာပါ။  ကုိတို႔ အတူတူၾကိဳးစားရင္း ေပ်ာ္၇ႊင္တဲ႔ မိသားစုဘ၀ေလးကုိ ထူေထာင္ၾကမယ္ေလ ... ေနာ္ ... ျမတ္ႏိုး ...  လက္ထပ္ၾကရေအာင္ေနာ္”
ကၽြန္ေတာ္ ကေလးေလး တေယာက္လို သူ႔ကုိ အတင္းပူဆာေနမိေတာ႔သည္။ သူ႔ကုိမွ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္မခြဲႏိုင္ေတာ႔တာေလ။

  ဟင္းးးး ... သက္ျပင္းတခ်က္ကုိ သူခိုးခ်လိုက္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္ပါသည္။ ဒါေပမယ္႔ သူ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ တည္႔တည္႔ၾကည္႔ျပီး ...   
  “ဟုတ္ ျမတ္ႏိုးတို႔ ထက္ထပ္ဖို႔ကုိ အိမ္ကုိေျပာၾကည္႔ပါမယ္.. အိမ္က ကုိ႔ကုိ လက္ခံတယ္ဆို လက္ထပ္ၾကမယ္ေနာ္” ။

  ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္ ... ေဟးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ... လို႔၀မ္းသာအားရ ေအာ္ဟစ္ ပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကုိ ပုိတင္းက်ပ္ေအာင္ ဖက္လိုက္မိျပီး သနပ္ခါးရနံ႕ေလးေတြ ထင္က်န္ေနဆဲ ရိွေနေသးတဲ႔ ပါးျပင္ ေအးေအးေလးေပၚကုိ အနမ္းေလးေတြ ေ၀ဆာပစ္လိုက္တာေပါ႔။  သူကေတာ႔ ရွက္ရြံစြာနဲ႔ ေခါင္းကေလးငံုျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ ရင္ခြင္ထဲကုိ ေခါင္းေလယွက္၀င္လုိက္၏။ သစ္ပင္ၾကီးကေတာ႔ အလုိက္သိစြာနဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေပးသလိုနဲ႔ ခိုးခိုးၾကည္႔ျပီး အားက်ေနတယ္ထင္ပါ႔။ မိုးမင္းၾကီးကလည္း သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ကုိ ၾကည္႔ျပီး မိုးစက္တပ္သားေတြကုိ ျပန္လည္ေခၚယူေပးသြား၏။ ညရနံ႕တို႔ျဖင္႔ ထံုသင္းေမႊးပ်႕ံေနေသာ အခါသမယမွာ ၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ ခိုင္ျမဲတဲ႔ လက္ေတြကုိ ဆုပ္ကုိင္ျပီး သူတို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႔ သာယာတဲ႔ ဘ၀ေလးကုိ ထူေထာင္ဖို႔ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ အျပည္႔နဲ႔ ရဲရဲလွမ္းထြက္သြားၾက၏။ ၾကည္လင္၀င္းပတဲ႔ လမင္းၾကီးက မိုးေရေတြ စြတ္စိုေနတဲ႔ လမ္းေလးေပၚ အလင္းေရာင္ေတြ ျဖန္႔က်က္ေပးရင္းနဲ႔ ညရဲ႕အလွကုိ ပိုျပီးတင္႔တယ္ေစခဲ႔ျပန္၏။

~~~ @@@ ~~~

   တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနျပီး သစ္ၾကီးပင္အိုတို႔ အုပ္အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းျဖင္႔  ေအးခ်မ္းတဲ႔ ေနရာေလးတေနရာ ... ဒီေနရာေလးက တရားဓမၼတို႔ျဖင္႔ ေမြ႔ေပ်ာ္ေနေသာ သူေတာ္ေကာင္း ရဟန္းတို႔ႏွင္႔ ေယာဂီအေပါင္း  တရားက်င္႔ၾကံရာ တရားရိပ္သာေလးတခုပါ။ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္စြာ ဆြမ္းဘုန္းေပးေနၾကတဲ႔ ရဟန္းေတာ္တို႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကည္႔ေနရင္း ပီတိျဖစ္စြာျဖင္႔ ျမတ္နုိး လက္ကေလးကုိ တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကုိင္လိုက္မိ၏။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည္လင္ရႊင္ပ်ေနတဲ႔ အျပံဳးေလးနဲ႔ ျပံဳးျပေနတယ္ေလ။ ဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာဆြမ္းေကၽြး အခမ္းအနားေလးေပါ႔။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်င္း တူၾကတယ္ေလ။ ပကာသနေတြ ဂုဏ္ေတြမမက္ဘူး။  မဂၤလာေဆာင္ အခမ္းအနားကုိ တရားရိပ္သာေလး တခုမွာ ေန႔ဆြမ္းေကၽြးဖို႔ ျမတ္နိုးပဲ အၾကံေပးခဲ႔တာေလ။ စၾကားစက ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ အံအားသင္႔သြားခဲ႔သည္။ မိန္းကေလးတိုင္း မဂၤလာေဆာင္ဧည္႔ခံပြဲကုိ အရမ္းတန္ဖိုးထားၾကသည္။ လွလွပပ ၀တ္စံုတို႔ျဖင္႔ လူတကာထက္ ထူးျခားေအာင္ ခ်ယ္သျပီး လူၾကားထဲ တြဲေလွ်ာက္ကာ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾက၏။ မရိုးမအီႏုိင္ေသာ အခမ္းအနား အစီအစဥ္ေတြျဖင္႔ တင္ဆက္ မွတ္တမ္းတင္ၾကနဲ႔ ေခါင္မူးေလာက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေနၾကတဲ႔ ယခုေခတ္အခ်ိန္မွာ ျမတ္ႏုိးကေတာ႔ ...

 “ဘာလုပ္မွာလဲ ကုိရယ္ ... လက္ထပ္တာက ျမတ္ႏိုးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ေလ ... တေယာက္နဲ႔တေယာက္ နားလည္မႈနဲ႔ တည္ေထာင္ၾကတဲ႔ ဘ၀တခုမွာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေလးျပဳျပီး စတင္ရတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပီတိျဖစ္ဖုိ႔ေကာင္းမလဲ။ ရံုးတက္လက္မွတ္ထိုးျပီး တရားရိပ္သာတခုခုမွာ ရဟန္းေတာ္တို႔ကုိ ေန႔ဆြမ္းကပ္ျပီး ဧည္႔သည္နဲနဲကုိ ဧည္႔ခံလိုက္ရင္ပဲ ျမတ္ႏုိးတို႔ အတြက္ လံုေလာက္ေနပါျပီ” .. တဲ႔ေလ။

  သူ႔ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက ထြက္လာတဲ႔ စကားအခြန္းတိုင္းက ၾကည္ႏူးဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ။ အခုလို ယဥ္ေက်းသိတတ္ျပီး စိတ္ႏွလံုးသားႏူးည႔ံသိမ္ေမြ႔တဲ႔ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကုိ ပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ သိပ္ကုိ ကံေကာင္းေနပါျပီဗ်ာ ... ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရင္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္မႈက ဘာနဲ႔မွကုိ တိုင္းတာလုိ႔ မရပါဘူး။

    ေန႔လည္ တရားပြဲမွာ ဆရာေတာ္ဘုရားက တရားေရေအး အျမိဳက္တိုက္ေကၽြးအျပီး ယေန႔ လွဴဒါန္းၾကေသာ ဒါယိကာႏွင္႔ ဒါယိကာမတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ေသတပန္သက္ဆံုး ေပါင္းသင္းရပါေစ။ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ျမတ္ကုိ အစဥ္ေစာင္႔ေရွာက္ႏုိင္ျပီး ယဥ္ေက်းလိမၼာတဲ႔ ခင္ပြန္းေကာင္း ဇနီးေကာင္း ျဖစ္ၾကပါေစသတည္း ဟုဆုေပးသံက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရ႕ဲ ဘ၀င္မွာ ေအးျမေစပါသည္။ ဧည္႔ပရိသတ္တို႔၏ သာဓု ... သာဓု... သာဓုု... ေခၚသံအဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မဂၤလာဧည္႔ခံပြဲေလး ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးသြားပါ၏။ သာယာေအးခ်မ္းေနတဲ႔ ေန႔ရက္ေလး တစ္ရက္မွာ ရယူခဲ႔ရတဲ႔ ပီတိအဟုန္၊ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းမႈက သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံအတြက္္ေတာ႔ ဘ၀မွတ္တိုင္အစရဲ႕ တာထြက္ေကာင္းေလး  ျဖစ္ခဲ႔ေလ၏။

~~~ @@@ ~~~

   တခုေသာ နံနက္ခင္းရဲ႕ ေလျဖဴးျဖဴးေလးက ေ၀ွ႔ကာေ၀ွ႔ကာျဖင္႔ ဘယ္ညာယိမ္းထိုးကာ ပန္း၀တ္မႈန္တို႔ကုိ သယ္ေဆာင္လ်က္ သဘာ၀ပန္းခ်ီကားကုိ  ေဆးခ်က္ျဖည္႔ေပးလိုက္၏။ သာယာၾကည္လင္ေနေသာ ေကာင္းကင္ျပာျပာေအာက္မွာ စုစုေ၀းေ၀းရိွေနၾကေသာ လူတစ္အုပ္က တစံုတခုကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ေနၾက၏။   ေျဖာင္း.. ေျဖာင္း.. ေျဖာင္း...
လက္ခုပ္သံ အုပ္အုပ္တုိ႔ႏွင္႔အတူ လွပစြာ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ေရာင္စံု မိုးပ်ံဖူးေဖာင္းေလးမ်ားက ေလးညိဳ႕မွ ပစ္လႊတ္လိုက္တဲ႔ ျမွားအသြင္ ေကာင္းကင္သို႔ တရိွန္ထုိး တက္သြားၾက၏။ ဒီေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ျမတ္ႏိုးတို႔ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ စီးပြားေရးေလး တခုျဖစ္လာမယ္႔ သင္တန္းေက်ာင္းေလး တခုကုိ  စတင္ဖြင္႔လွစ္လုိက္ပါျပီ။ ျမတ္ႏိုး အင္မတန္မွ စိတ္အားထက္သန္တဲ႔ စာသင္ရျခင္း ၀ါသနာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ျဖည္႔ဆီးေပးႏုိင္တဲ႔ အတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရပါသည္။ တျဖည္းျဖည္းျခင္း တည္ေထာင္သြားမယ္ဆိုေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေသခ်ာတိုင္ပင္ျပီးမွ လုပ္ျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ ဒီေန႔ ျမတ္ႏိုး အရမ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ် ေပ်ာ္ရႊင္ရပါသည္။ သူအျဖစ္ခ်င္ဆံုးအရာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္လည္း လုိက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေစမယ္႔ လုပ္ငန္းေလး ျဖစ္သည္႔အတြက္ ၾကိဳးစားျပီး ေရွ႕ဆက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေလးေတြ တခုျခင္းစီ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အေကာင္အထည္ ေပၚလာသည္႔အတြက္ ရင္ထဲတြင္ေတာ႔  ၾကည္ႏူးမဆံုးႏိုင္ပါ။

~~~ @@@ ~~~

  ရံုးခန္းေလးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္တည္း ပရိုဂရမ္တစ္ပုဒ္ကုိ ေရးေနရာမွ နာရီကုိ ငံုၾကည္႔လိုက္မိသည္။ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေတာင္ ထိုးေတာ႔မွာပါလား။ ၾကည္႔စမ္းပါဦး အလုပ္ထဲ စိတ္၀င္စားေနတာ ထမင္းစားဖို႔ေတာင္ ေမ႔ေလ်ာ႔လို႔ ေနပါလား။ ... ျမတ္ႏုိးေတာ႔ ဆာေနေတာ႔မွာပဲ။ ရံုးခန္းေလးထဲမွ လွမ္းထြက္လုိက္ျပီး စာသင္ခန္းရိွရာ တံခါးေပါက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္လိုက္မိ၏။ ၾကည္လင္ေသာအသံျဖင္႔ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ရွင္းျပေနေသာ အတန္းေရွ႔မွ ဇနီးေခ်ာေလးကုိ ေစ႔ေစ႔ၾကည္႔လိုက္မိ၏။ မတိုမရွည္ ဆံေကသာေလးကုိ စုစည္းထားျပီး သနပ္ခါးေရက်ဲေလးျဖင္႔ လွခ်င္တိုင္းကို လွေနပါလား။ ျမတ္ႏိုးက စာသင္ေနျပီဆိုရင္ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ လံုး၀ေမ႔လို႔ စာကုိပဲ အာရံုစိုက္ သင္တတ္တာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည္႔ေနတယ္ဆိုတာ သူမသိေသးဘူး။ ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕၏ မ်က္ႏွာအမူအရာ ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင္႔သာ သတိထားမိသြား၏။ လက္ကနာရီကုိ သူၾကည္႔လိုက္သည္ ေနာက္ျပီး ေခါင္းေလးငံုျပီး ရီလိုက္၏။ ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္... သူအတန္းခ်ိန္ျပီးတာကုိ ေမ႔ေနျပီး စာဆက္သင္ေနမိလုိ႔ေလ။ 

  “အတန္းခ်ိန္ျပည္႔ေနျပီ ဆုိတာကုိ ျမတ္ႏိုးေမ႔ေနတာ ၾကည္႔စမ္း..  ကုိဗိုက္ဆာေနျပီလား ခဏေနာ္ ျမတ္ႏိုးတို႔ စားဖုိ႔ကုိ ျပင္ဆင္လိုက္အုန္းမယ္။”
 ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္၏။ သူ ျပင္ဆင္ေနတာကုိ အသံမထြက္ပဲ ဆက္ျပီးမတ္တပ္ရပ္ ၾကည္႔ေနမိသည္။ တကယ္ေတာ႔ အရမ္းကုိ လိမၼာေရးျခားရိွတဲ႔ ဇနီးေလး။ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း မနက္အေစာၾကီး ထျပီး ေန႔လည္ထမင္းခ်ိဳင္႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရသည္။ စာသင္ဖို႔အတြက္လည္း ျပင္ဆင္ရေသးသည္။ အခ်ိန္ဆိုတာ သူ႔အတြက္ အပုိအလိုမရိွ။ တခါတခါ ညညဥ္႔နက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘးနားမွာ ေစာင္႔ေပးရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္၏။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ကၽြန္ေတာ္ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကုိ တစိ္မ္႔စိမ္႔ၾကည္႔ရင္း ပိုတိုးလို႔ ခ်စ္မိလာရသည္။ ျမတ္ႏိုးအတြက္ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဘာပဲ လုပ္ေပးရလုပ္ေပးရ သူ႔ဆႏၵကုိ ျဖည္႔ဆီးေပးခ်င္မိသည္။ သူကသိလုိ႔လားမသိဘူး .. ဘာမွကုိ မေတာင္းဆိုဖူးဘူး...။ ကၽြန္ေတာ္က “ျမတ္ႏုိးလိုခ်င္တာ ျဖစ္ခ်င္တာရိွရင္ ကုိ႔ကုိေျပာေနာ္... အားမနာနဲ႔” ...  လုိ႔ေျပာေတာ႔  ...
“ကုိ ဒီေလာက္ ျမတ္ႏိုးအေပၚကုိ ျဖည္႔ဆီးေပးေနတာပဲ ... ဘာမွကုိ မလုိပါဘူးရွင္တဲ႔... ကုိအနားမွာ အျမဲရိွရင္ ေက်နပ္ပါျပီ” တဲ႔။ ၾကည္႔စမ္းပါဦးဗ်ာ ... ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သိတတ္တဲ႔ သူကေလးလည္း။ ရင္ထဲမွာ ျပံဳးလိုက္မိ၏။

  “ကုိ ဘယ္ေကာင္မေလးကုိ သတိရျပီး ျပံဳးေနတာလည္း ... မတ္တပ္ရပ္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလား” ျမတ္ႏိုး အသံၾကားေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္ အေတြး လြန္သြားတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။

  “မဟုတ္ပါဘူး ျမတ္ႏိုးရယ္ ... ျမတ္ႏိုး အေၾကာင္း ေတြးေနတာပါေနာ္.. ျမတ္ႏိုး ကုိ႔အေပၚ ဘယ္လိုဂရုစိုက္တာ .. ဘယ္လို႔ၾကင္နာတာ... ဘယ္လိုခ်စ္တာဆိုတာ ...........”

  “ဟိုးထား ဆရာ... ထမင္းလာစား အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္လြန္ေနျပီ...”...
  “ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဆရာမေလး” ...

  “အဟင္းဟင္း” ...  ျမတ္ႏိုးရဲ႕ ရယ္သံေလးေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ပါလုိက္ျပီး ရယ္လိုက္မိ၏။ ခ်စ္စိတ္ေတြ ျပည္႔လွ်ံေနတဲ႔ ရယ္သံေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀အတြက္ ေအးခ်မ္းသာယာျပီး ေပ်ာ္ရႊင္တဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးေလးကုိ ပုိျပီးခို္င္ျမဲေစခဲ႔ပါ၏။

~~~ @@@ ~~~

  ၾကယ္ေရာင္ေတြ တလက္လက္နဲ႔ လျခမ္း ေကြးေကြးေလးက ေကာင္းကင္ရဲ႕ အလွကုိ အပိုင္စီးထားေလ၏။ ခ်ိဳ႔တဲ႔တဲ႔ လေရာင္ေပမယ္႔ ကမာၻေျမအတြက္ေတာ႔ ေကာင္းမြန္စြာ အလင္းေပးႏိုင္တဲ႔ မီးအိမ္ရွင္ လျခမ္းကေလးေပါ႔။ ကြင္းျပင္က်ယ္က်ယ္ကုိ ျဖတ္တိုက္ခတ္လာတဲ႔ ညေလညွင္း ေအးေအးေလးက သစ္ပင္ပန္းမာန္တို႔ စိမ္းစိုေနတဲ႔ ေပ ၄၀ ေပ ၆၀ ျခံ၀င္းေလးကုိ လႈပ္ရွားအသက္၀င္ခဲ႔၏။ ျမိဳ႔သစ္တခုရဲ႕ လတ္ဆတ္ သန္႔ရွင္းမႈေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနတဲ႔ေနရာ၊  အေကာင္းၾကီး မဟုတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျခံ၀င္းေလးကုိေတာ႔  ေက်နပ္မိပါသည္။ မိဘေတြဆီကေန မဂၤလာလက္ဖြဲ႔ အျဖစ္ရခဲ႔တဲ႔ ဒီျခံ၀င္းေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ သာလြန္ေကာင္းမြန္လွပါ၏။ ယခင္ကတည္းက စိုက္ပ်ိဳးထားခဲ႔ေသာ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းေလးေတြ ေၾကာင္႔လည္း ပူေလာင္တဲ႔ ညေတြမွာေတာင္ ေအးခ်မ္းမႈုကုိ ရရိွေစပါ၏။ ခပ္ေျပေျပေလး တိုက္ခတ္ေနတဲ႔ ေလညွင္းေလးကုိ အရသာခံကာ အိမ္ရဲ႕ ျပတင္းတံခါးေပါက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရပ္ေနမိ၏။ ေႏြးေထြးတဲ႔ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ္ေနာက္မွ သိုင္းဖက္လာ၍ ရုတ္တရတ္လန္႔သြားမိသည္။ ....

  “ကုိ ေအးတယ္ေလ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ ... ျမတ္ႏိုးအေၾကာင္းေတြးေနတယ္လို႔ မေျပာနဲ႔ေနာ္” ...

  “ျမတ္နိုး ကလည္း ကုိ ေတြးေနတာက ကုိတို႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကုိပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္ေတြးေတြး ကုိေလ သိပ္ျပီး ေက်နပ္မိတယ္... သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းျပီး ကုိ႔အေပၚ သိတတ္လြန္းတဲ႔ ျမတ္ႏိုးလို ဇနီးေကာင္းေလးရခဲ႔တာ ကုိ႔ဘ၀အတြက္ အေကာင္းဆံုး ဆုလဒ္တခုပါပဲ... ကုိတို႔ေတြ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အခ်စ္ေတြတိုးျပီး ကုိတို႔ႏွစ္ဖက္မိဘေတြနဲ႔ ကုိတို႔ဘ၀ေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုး ေရွ႔ဆက္ၾကမယ္ေနာ္ ... ေနာက္ျပီး သားသားမီးမီးေလးေတြနဲ႔ ေသတပန္သက္ဆံုး ရိုးေျမက် ေပါင္းသင္း သြားၾကမယ္ေနာ္...”
  “ကုိေနာ္ ေတာ္ျပီ  ... ဆက္မေျပာနဲ႔ ရွက္တယ္... သြား”...
ခ်စ္စဖြယ္ စကားေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရင္ဘတ္ကုိ ထုျပီးထြက္ေျပးသြားတဲ႔ ျမတ္ႏိုးေနာက္ကုိ အမွီလိုက္ရင္း သိုင္းဖက္ဖို႔အလွမ္းမွာ ...

  “၀ုန္း...”
  က်ယ္ေလာင္ေသာ ျမည္ဟီးသံႏွင္႔အတူ ကၽြန္ေတာ႔္ေခါင္းေတြ ခ်ာလပတ္လည္ ရမ္းထြက္သြားသည္။ မ်က္လံုးကုိလည္း တခါတည္း စံုမိွတ္ပစ္လိုက္ရ၏။ အမူးေျပသလိုရိွမွ မ်က္လံုးကုိ တျဖည္းျဖည္းျခင္း ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္မိတဲ႔အခါမွာ ... “ဟင္.. ျမတ္ႏိုးဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ” ကၽြန္ေတာ္႔ပါးစပ္မွ ေရရႊတ္ရင္း အျမန္ထလိုက္မိသည္။ ခါးအထက္မွ နာက်င္မႈေ၀ဒနာက ဆစ္ခနဲက်င္ေနေအာင္ ကိုက္တက္လာ၏။ ခုမွပတ္၀န္းက်င္ကုိ သတိထားမိလုိက္ပါသည္။ စိမ္းစုိေနတဲ႔ ျခံ၀န္းေလးထဲက သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနတဲ႔ အိမ္ေလးထဲမွာမဟုတ္... ရႈပ္ပြစြာပ်ံ႔က်ဲေနေသာ အ၀တ္တခ်ိဳ႕ႏွင္႔ ခ်ဥ္စုတ္စုတ္အန႔ံတို႔ျဖင္႔ ျပည္႔က်ပ္ေနေသာ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ...  
  “ဟင္... ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္မက္ျပီး ကုတင္ေပၚက ျပဳတ္က်သြားတာကုိ ... ဒါဆို..ဒါဆို ခုနကအရာေတြက တကယ္မဟုတ္ဘူးေပါ႔ .. အိပ္မက္တခုေပါ႔...” ရင္ထဲမွ နာက်င္စြာနဲ႔ ေဆာင္႔တက္လာတဲ႔ ခံစားမႈကုိ မနည္းျမိဳသိပ္လိုက္ရ၏။

  ဟုတ္ပါတယ္ေလ ျမတ္ႏိုး ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ထားခဲ႔တာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ျပီေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ စြဲလမ္းမႈေၾကာင္႔သာ မေမ႔ႏိုင္ပဲ အိပ္မက္ မက္ေနခဲ႔တာပါလား။ ခုေတာ႔လည္း အိပ္မက္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရသေလာက္ တကယ္လက္ေတြ႔မွာ အဆမတန္ နာက်င္ေၾကကြဲရျပီေပါ႔။ စိတ္ကူးနဲ႔ လက္ေတြ႔ဟာ လံုး၀ကုိ မတူဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံမိလိုက္၏။ ဒါေပမယ္႔လည္း ျမတ္ႏိုးေၾကာင္႔ အိပ္မက္ေလးထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခဲ႔ရတာေတြအတြက္  ေက်းဇူး တင္မိပါဧ။္။ တကယ္ေတာ႔ ခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မပိုင္ဆိုင္ေသးပါ။ သင္တန္းေက်ာင္းဖြင္႔ရန္ ပို္က္ဆံစုဖို႔ ေနေနသာသာ ထမင္းတနပ္မွန္ဖုိ႔ေတာင္ မနည္းလုပ္ေနရတဲ႔ဘ၀။ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္ထိ မေက်နပ္မႈေတြကုိ ရင္ထဲမွာ ၾကိတ္မိွတ္ရင္း သီးခံျပီးရွင္သန္ေနရတဲ႔ဘ၀။ ျမတ္ႏိုးေပးခဲ႔တဲ႔ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြကုိလည္း မနည္းကုစားျပီးေနရတဲ႔ အခ်ိန္ပါလား။

  ကၽြန္ေတာ္ ျပတင္းတံခါးေပါက္ကုိ ဖြင္႔ျပီး အျပင္ကုိေမွ်ာ္ၾကည္႔လိုက္မိသည္။ မနက္ မလင္းတလင္းေပမယ္႔ ေက်းငွက္ေလးေတြက သူ႔တို႔ စာ၀တ္ေနေရးအတြက္ အစာရွာ ထြက္ေနၾကျပီေလ။ ေနမင္းၾကီးကလည္း ေလာကကမာၻေျမကုိ အလင္းေရာင္နဲ႔ စြမ္းအားေတြေပးဖို႔ တာဆူေနျပီ။  ဤအခ်ိန္တြင္ ေလေျပေလးတခ်က္က ရုတ္တရတ္ ေ၀ွ႔တိုက္လာေသး၏။ ဒီလိုမ်ိဳး ေလေျပလား... ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ထဲကုိ ေ၀ွ႔၀င္တိုက္ခတ္ျပီး သာယာၾကည္ႏူးမႈကုိ ခံစားခိုင္းေစခဲ႔ရျပီးမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ဒီေလေျပလား။ ေတြးလိုက္တိုင္း နာက်င္ေနရတဲ႔ ႏွလံုးသားကုိ ေသာ႔ပိတ္ျပီး ဒဏ္ခတ္ရပါေတာ႔မည္။ အမ်ားသူငွာနည္းတူ သူ႔တစ္ပါးအတြက္ မဟုတ္ေတာင္ ကုိယ္႔ဘ၀ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ က်ရာတာ၀န္ကုိ ထမ္းေဆာင္ရဦးမယ္ေလ။ သာယာလွပျပီး ေက်းငွက္သံသာတို႔ျဖင္႔ စိတ္ခ်မ္းေျမ႔ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းေသာ နံနက္ခင္းအလွကုိ ဆက္လက္ မခံစားႏုိင္ေတာ႔သျဖင္႔ ေက်ာခိုင္း လွည္႔အထြက္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲက စကားတခြန္းကုိ ေရရြတ္မိလုိက္ေလ၏။

“ ျမတ္ႏိုးက ကုိ႔ကုိ မခ်စ္ေတာ႔ေပမယ္႔ ကုိကေတာ႔ ျမတ္နုိးကုိ ထာ၀ရ ခ်စ္သြားပါ႔မယ္....”

ျပီးပါျပီ။

~~~~~~~~~~~~~~~~ @@@@@@@ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အစ္ကုိ ကုိဏီလင္းညိဳေရ ကၽြန္ေတာ္ ေရးေပးလိုက္ပါျပီ။ မေရးတက္ေရးတက္နဲ႔ ေရးလိုက္ရတဲ႔ အတြက္ အမွားပါသြားခဲ႔ရင္ ခြင္႔လႊတ္ၾကပါလို႔ ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္ပါရေစ။ ေနာင္ငါးနွစ္အၾကာမွာ ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ စိတ္ကူးေလးေတြဆိုေပမယ္႔ တကယ္ေတာ႔ ဘာမွျဖစ္မလာေတာ႔မယ္ စိတ္ကူးေတြပါ။ အိပ္မက္ဆိုတာ မက္ျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ေပမယ္႔ စြဲလမ္းမႈေၾကာင္႔ မက္ခဲ႔ရတဲ႔ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ေပ်ာက္္ကြယ္သြားလိမ္႔မယ္ မထင္မိပါဘူး။ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔မယ္ ဆုိရင္ေတာင္ ႏွလံုးသားရဲ႕ အနက္ရိႈင္းဆံုး တေနရာမွာပဲ ျဖစ္လိမ္႔မယ္ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း အစီအစဥ္က်နစြာ မက္ခဲ႔ရတဲ႔ စိတ္ကူးကုိ အိပ္မက္အျဖစ္ပဲ အသက္သြင္းလိုက္ပါျပီေလ။

ေလာကတြင္ ခ်စ္ေသာသူတိုင္း ေပါင္းဆံုၾကပါေစ...။

ပံုေလးကုိ ဒီကေန ယူပါ၏.

“အမူး”

ေနညိဳေလရင္႔
ေလပ်ိဳသင္႔လို႔
ခ်ိန္ေတာ္က်တိုင္း
ထန္းေတာပို္င္းကုိ
အေျပးႏွင္လို႔
ခ်ဥ္ျခင္းေျဖလည္း
အမူးတစ္ေယာက္
စိတ္ေျဖလကၤာ
မေျပသာ၏ ...။

အိမ္ျပန္ခရီး
ေတာလမ္းနီးတြင္
ထန္းရည္ကမူး
တဏွာ...ရူးလုိ႔
ဆဲတြန္ျမည္ေတာက္
ပုဆိုးေပ်ာက္ကာ
သိုင္းကြက္ ေရရင္း
ေျခေတာ္နင္းမူ
အခ်စ္တခု
ရင္ထုေသာ္၌
မေပ်ာက္ေလာက္ေအာင္
တြယ္ဖက္ေလာက္၏ ...။

အမူးတစ္ေယာက္
စကားေပ်ာက္ေတာင္
အသက္ေလာက္ပင္
ခ်စ္ရသူကုိ
သစၥာ မေဖာက္
ထန္းရည္ေသာက္၍
ကေဇာ္ေဖာက္ကာ
ေမွ်ာ္ေစာင္႔ေနမယ္
အံဖက္ၾကမ္းနဲ႔
ခင္းရံတဲ႔လမ္း
ဘယ္ထိမွန္းလည္း
မေသခ်ာဘိ ... ။

(ဘာကဗ်ာလည္းေတာ႔ မသိဘူး... လူကနဲနဲေဂါက္ေနတာေတာ႔ ေသခ်ာေနျပီ ... :P)

“သူတို႔ခ်စ္တာ ေၾကာက္လြန္လြန္းလို႔”

ေရလိႈင္းေလး
ေလေ၀ွ႔တိုင္း ေျပးရတယ္
မေၾကာက္ပါဘူး သူေပ်ာ္လို႔ပါ
၀ဲဂယက္ဆိုတာ သူ႔အလွ သူ႔ဘ၀ေလ
အဲဒါကုိမွ ...
ကန္ေတာ္နံေဘး ထိုင္ေသာ္ေငးေနတဲ႔
ထီးေသးေသးေလးေအာက္က ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္
ရင္ေတြ ကဆုန္ေပါက္လိုက္တာ ...။

ငွက္ကေလး
တခ်က္ေလးေတာင္ မၾကည္႔မိပါဘူး
အေတာင္ေညာင္းလို႔ နားရတာ သူ႔ဘ၀ေလ
အဲဒါကုိမွ ...
ခံုတန္းေလးမွာ တုန္ခ်မ္းမေနပဲ
ရင္ခုန္မွတ္တမ္းေရးတဲ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္
အရႊန္းေဖာက္လုိက္တာက ေၾကာက္စရာ ...။

ပန္းကေလး
ေနသာလို႔ ဖူးပြင္႔တယ္
အရူးရင္႔တာ မဟုတ္ပါဘူး
အခ်ိန္တန္လို႔ ပြင္႔လန္းရတာ သူ႔ဘ၀ေလ
အဲဒါကုိမွ ...
ျမက္ခင္းေႏြးေႏြး ပန္းခင္းေဘးက
ရင္ေငြ႔ေပးေနတဲ႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္
ခူးနမ္းလိုက္တာက အခ်ဥ္ေပါက္စရာ ...။

ဟြန္း ...  ခ်စ္လိုက္ေတာ႔လည္း ေသမတတ္
မုန္းၾကေတာ႔လည္း အရွင္လတ္လတ္
ရင္ခြင္တခါဖ်က္ရင္ ဒဏ္ေငြတခါရိုက္မယ္
ကဲ ... ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ
မသက္ဆိုင္ရင္ေတာ႔ လြင္႔ပစ္ၾကတယ္ ...
ဆက္ပိုင္ခ်င္ရင္ ထုဆစ္ၾကေပေတာ႔ ...
ဥေပကၡာေတြနဲ႔ပဲ အေ၀းေနရာေတြမွာ
ငါတို႔ေတြလည္း ခပ္ခြာခြာေလးေနၾကေတာ႔မယ္ ...။
     ~~~@@@~~~

(အစ္ကုိတစ္ေယာက္က ဒုတ္ေကာက္ျပီးထြက္ခိုင္းလို႔ ကဗ်ာတိုတုိ စာတပုဒ္ကုိ ဟန္လုပ္လို႔ ႏွစ္သစ္ဦးမွာ ပထမဆံုး စိတ္ရႊင္ျမဴးစြာနဲ႔ အရႊန္းေဖာက္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ပံုေလးကုိေတာ႔ ဒီ ကေနယူျပီးျပင္ပါ၏။)

“ေပ်ာ္ရႊင္ေသာဘ၀”

“ဘ၀” ဆိုတာ ကုိယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာကုိ ျဖစ္ေစဖုိ႔ ေမြးဖြားလာခဲ႔ျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ သုိ႔ေပမယ္႔လည္း ျဖစ္ခ်င္တာကုိ ျဖစ္သင္႔သေလာက္ေတာ႔ ရွာေဖြလုပ္ယူရပါလိမ္႔မယ္။ ဘယ္လိုရေအာင္ လုပ္ယူၾကမလဲ။  တိက်တဲ႔ အေၾကာင္းရင္းေတြကေတာ႔ ရိွေနပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အရင္ဆံုး ေပ်ာ္ရႊင္မႈုကုိ ရွာေဖြစူးစမ္းၾကပါစို႔။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ လူတိုင္းရဖူးၾကပါသည္။ သုိ႔ေပမယ္႔ စစ္မွန္တဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ ဖန္တီးဖို႔ရာ လမ္းေပ်ာက္ေနတတ္ၾကပါသည္။ စစ္မွန္တဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဘ၀ရဲ႕ အႏွစ္သာရ အလွအပတခုပါပဲ။ ေရႊေငြပိုင္ဆိုင္မႈေတြ အမ်ားၾကီးရိွမယ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ မရိွဘူးဆို ပိုင္ဆိုင္ရသမွ်ဟာ အလကားပါပဲ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေရြးခ်ယ္စီမံမႈေတြကေန တဆင္႔ေပါက္ဖြားလာျခင္းပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္ ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားလွပါတယ္ ဆိုေသာ အရာေတြဆီက မလာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ ျဖစ္တည္ေနေသာ ဘ၀ေတြကေနသာ လာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္ ဘ၀ရဲ႕အေျခခံ အရင္းအျမစ္တခုလို႔ ေျပာလို႔လည္းရပါသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ မ်ားစြာေဖာ္ျပေနျခင္းထက္ ေန႔စဥ္ဘ၀ေတြကေန႔ ဘယ္လိုဖန္တီးယူရမယ္ ဆိုတာ သိရိွဖို႔လိုအပ္ပါမည္။  ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို လက္ငင္းခ်က္ျခင္း ဖန္တီးယူဖုိ႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဆုိလိုတာက တျဖည္းျဖည္းျခင္း တဆင္႔ထက္တဆင္႔ တိုးျမွင္႔သြားမွသာ  နည္းလမ္းမွန္ကန္တဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရရိွိႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါသည္။

ယခုလို ျပဳလုပ္ယူဖုိ႔ဆိုရင္တြင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမွာ အနည္းဆံုး ရိွရမယ္႔အရာေတြက ဘာေတြလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြးယူၾကည္႔ၾကပါစို႔။ စစ္မွန္ျပီး တန္ဖိုးရွိေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကစလုိ႔ ေကာင္းမြန္တဲ႔ အျပဳအမူေတြ၊ စစ္မွန္ေသာ ခံစားမႈေတြကုိ စိတ္ရင္းေစတနာသန္႔သန္႔ ေတြထားျပီး ရည္မွန္းထားတဲ႔ ပန္းတိုင္ေတြ ဆီေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔မယ္ဆိုရင္ျဖင္႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈက ေမွ်ာ္မွန္းမထားလည္းပဲ သူ႔အလိုလုိကုိ ေရာက္ရိွလာပါလိမ္႔မည္။ စစ္မွန္ေသာေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြမွာ ဘာေတြ႔ပါ၀င္ေပါင္းစပ္ရမလဲ။ ေမတၱာ၊ လွပတဲ႔ အာရံု၊ ေတြးေတာလုပ္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔ လက္ေတြ႔ပါ၀င္ေနတဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ တရားမွ်တမႈေတြ၊ သတိၱအစြမ္းေတြ၊ လူသားျခင္းစာနာရိုင္းပင္းမႈေတြ၊ ရဲရင္႔ျပတ္သားမႈေတြေပါ႔။ ဤအရာေတြက မပါ၀င္လုိ႔ကို မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေကာင္းမြန္တဲ႔ အျပဳအမူေတြကေကာ။ ဗဟုသုတေတြ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ေ၀မွ်ျခင္း၊ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ျခင္း စသည္ျဖင္႔ေပါ႔ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါသည္။  စိတ္ပ်က္ အားငယ္ႏိုင္တာေတြ၊ ကုိယ္႔တိုးတက္မႈကုိ ပ်က္ျပားေစႏိုင္တဲ႔ ခံစားမႈေတြမရိွဖုိ႔လည္း လုိအပ္ပါသည္။  ယဥ္ေက်းျပဴငွာတဲ႔ ဆက္ဆံမႈ၊ ေရွ႔ေနာက္ေတြးေခၚစဥ္းစားတတ္တဲ႔ စိတ္ေတြကိုအျမဲ ႏွလံုးသြင္းထားရပါမယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ျဖင္႔ ေရွ႔ဆက္သြားမယ္႔ အနာဂါတ္ခရီးလမ္းမွာ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ အေပၚကိုမွ ထိခိုက္ေစျခင္းမရိွပဲ တိက်တဲ႔ ပန္းတိုင္ဆီ အေရာက္သြားႏုိင္ျပီေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္သင္႔ပါတယ္။  အနာဂါတ္ဟာ သင္႔ေလ်ာ္တဲ႔ အရာေတြနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳမႈေတြကုိ အျမဲကမ္းလင္႔ေနမယ္ဆိုတာ။ ေကာင္းမြန္တဲ႔ အစီအစဥ္ေတြသာ ရိွေနမယ္ဆို အေကာင္းဆံုး ေရြးခ်ယ္မႈေတြနဲ႔ ညီမွ်မွန္ကန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္သြားႏိုင္မွာပါ။

တျခားလူေတြရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳေတြထဲက ေကာင္းမြန္တဲ႔ အရာေတြကို သင္ယူပါ။ ေနာက္ျပီး ကုိယ္ပုိင္ ေတြးေခၚမႈေတြ ကုိယ္ပုိင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါ။ အစီအစဥ္ေတြ ၾကိဳတင္ခ်ျခင္းျဖင္႔လည္း အခ်ိန္ကုိ ထိန္းသိမ္းႏိုင္မယ္႔အျပင္ လုပ္ရမည္႔ အလုပ္ေတြအတြက္လည္း အခ်ိန္ပုိရလာႏုိင္ပါသည္။ ဤသို႔ဆုိရင္ျဖင္႔ ျပည္႔စံုတဲ႔ေကာင္းမြန္တဲ႔ စိတ္ေတြ အေလ႔အက်င္႔ေတြကို မည္သည္႔တားဆီးမႈေတြ ရိွလာပါေစ မုခ်ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ လာပါလိမ္႔မယ္။

ရိုးရွင္းေသာေပ်ာ္ရႊင္မႈရဲ႕ နည္းလမ္းေလးေတြကုိလည္း မွတ္သားထားသင္႔ပါသည္။  ထိုအရာေတြကေတာ႔ ေၾကာက္ရြ႔ံထိတ္လန္႔ျခင္းက လြတ္ေျမာက္ပါေစ၊ စိုးရိမ္ပူပန္ျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ပါေစ၊ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးေနပါ၊ မ်ားမ်ားေပးကမ္းပါ၊ နဲနဲပဲ ေမွ်ာ္လင္႔ပါ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ႔ မထိခုိက္ပါေစနဲ႔။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ စခဲဲ႔တဲ႔ အတိတ္ကုိ ျပန္မသြားႏိုင္ပါဘူး။ မည္သူမဆို ယခုလက္ရိွ ပစၥဳပၸန္ကစလုိ႔ အသစ္အသစ္ေသာ အနာဂါတ္ေတြဆီကုိ အဆံုးမရိွသြားႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္မႈမွန္ကန္ဖုိ႔ေတာ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ စိတ္ပ်က္မႈဆုိတာ တားဆီးပိတ္ပင္ေနတဲ႔ လမ္းဆိုးလမ္းညစ္ေတြလုိပါပဲ။ သူတို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လမ္းကုိေႏွာင္႔ေႏွးေစေပမယ္႔ သူတို႔ရဲ႕ တျခားတဖက္မွာ ေျဖာင္႔ျဖဴးေနတဲ႔ လမ္းေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ေစမွာပါ။ တေနရာမွာပဲ အၾကာၾကီးရပ္မေနပါနဲ႔။ ေရႊ႔ပါ.. ေရြ႕ပါ.. တစ္လွမ္းဆိုတစ္လွမ္းျခင္းေရႊ႕သြားပါ။ ဘာေတြပဲ ျဖစ္လာျဖစ္လာ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ ျဖစ္ရတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းကုိ စဥ္းစားပါ။ ဤအရာေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀အတြက္ သင္ယူ၊ ျပင္ဆင္ယူရမယ္႔ အျဖစ္အပ်က္သင္ခန္းစာေတြပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ရီေမာတတ္ေစဖို႔ ငိုေၾကြးမႈေတြနည္းေစဖုိ႔ သင္ခန္းစာ ျပဋာန္းခ်က္အသစ္ေတြကုိ ရလိုက္တယ္လို႔ သေဘာထားပါ။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ရရိွလာေအာင္ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲသင္႔လဲဆုိတဲ႔ အခ်က္ေတြကိုလည္း ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ အလုပ္ကုိ ၾကိဳးၾကိဳးစားစားနဲ႔ ဖန္တီးယူပါ ျပဳလုပ္ပါ။ ေျပာခ်င္တာကေတာ႔ အလုပ္မွာ စိတ္ပါ၀င္စားစြာနဲ႔လုပ္ပါ။ ဒီအေလ႔အက်င္႔ေတြဟာ စိတ္ရႈပ္ေထြးမႈေတြကို တခဏသာ ေမ႔ေပ်ာက္ထားႏုိင္ပါသည္။ အလုပ္လုပ္ျခင္းေၾကာင္႔ ေအာင္ျမင္လာျပီး တိုးတက္လာတာနဲ႔အမွ် ေပ်ာ္ရြင္လာျပီး အလုပ္ကုိလည္း ပိုတိုးလို႔ လုပ္ေဆာင္နိုင္လာမွာပါ။ အရမ္းပင္ပန္းေနပါလား၊ စိတ္ေတြေထြျပီး ရႈပ္ေထြးေနပါလား။ စိတ္အပန္းေျဖလိုက္ပါ။ ခရီးထြက္လိုက္ပါ။ မေရာက္ဘူးတဲ႔ေနရာ မသြားဖူးတဲ႔ ေနရာအသစ္ေတြကို သြားလိုက္ပါ။ ဥပမာ အားကစားကြင္းၾကိဳက္ရင္ ကစားျပီး အပန္းေျဖလိုက္ပါ။ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ညီးျပစ္လုိက္ပါ။ ဒါေတြဟာ ေနထုိင္မႈစတိုင္ကို တမ်ိုးတဖံု ေျပာင္းလဲပစ္လုိက္ျခင္းပဲေပါ႔။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအရာေတြကို ေတြးမယ္ဆိုရင္ ဒါမွမဟုတ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ျပဳလုပ္မယ္ဆိုရင္ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မယ္႔ အေတြးေတြကုိ ေနရာမွာတင္ ရပ္လုိက္ပါ။ သင္႔ရဲ႕ အသက္ရွင္ေနထိုင္မႈအတြက္ အရာရာကုိ ေက်းဇူးတင္လုိက္ပါ။ ေက်းဇူးတင္လုိက္ျခင္းျဖင္႔ သင္႔ဘ၀ရဲ႕ ေနထိုင္မႈ အခြင္႔အေရးေတြ ထပ္ျပီးရရိွလာပါလိမ္႔မယ္။ ေက်းဇူးတရားဟာ သင္လက္ခံတတ္ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ျပဳမူျခင္းျဖင္႔ သင္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို လက္ခံလာျပီး ပိုေပ်ာ္ရႊင္လာေလ ပိုေပ်ာ္တတ္လာေလ ျဖစ္မွာ မလြဲဧကန္ပါ။

ယခုလုိ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ျခင္းျဖင္႔ ဘ၀ရဲ႕ ေနထိုင္မႈေတြမွာ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲ လာေစနုိင္ပါသလဲ။ ေလာကမွာ လူအမ်ားစုဟာ မေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါဘူး။ ဒီေလာကၾကီးက သူတို႔ အတြက္ ဆိုးၾကိဳးေတြ ကံမေကာင္းမႈေတြသာ ယူေဆာင္လာေပးတယ္လို႔ ထင္ေနတတ္ၾကပါသည္။ သူတို႔ေတြဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနတတ္ဖို႔ထက္ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုမႈေတြသာ ၾကီးစုိးေနၾကလို႔ပါ။ ဒါေၾကာင္႔ စိတ္ေတြဟာ အားငယ္စိတ္ပ်က္ျခင္းေတြနဲ႔ပဲ က်န္းမာေရးကုိ ထိခိုက္လာေတာ႔တာေပါ႔။ က်န္းမာမွသာလွ်င္ျဖင္႔လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ေနတတ္မွာပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာတတ္မွပါလည္း က်န္းမာလာမွာပါ။

တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ေ၀မွ်ျခင္းသည္လည္း ပိုေပ်ာ္ရႊင္ေစနိုင္ေသာ အရာတခုပါပဲ။ ကုိယ္သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ ေ၀မွ်ျခင္းျဖင္႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ အဆင္ေျပသြားခဲ႔မယ္။ လမ္းမွန္ ေရာက္သြားခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ဘာနဲ႔မွအစားထိုးမရေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္မိမွာပါ။ စိတ္ဖိစီးမႈဆိုတာေတြကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ေႏွာင္႔ယွက္ႏိုင္တဲ႔ ရန္သူတစ္မ်ိုဳးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ အလြန္ခက္ခဲတဲ႔ အေျခအေနေတြနဲ႔ ဘ၀မွာ ရင္ဆိုင္ေနၾကရတယ္။ ဒီလုိျဖတ္သန္းရင္းနဲ႔ပဲ ရွင္သန္ေနၾကရတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရဲ႕ အဓိကအခ်က္ကေတာ႔ ဒီလုိစိတ္ဖိစီးမႈေတြကို ဘယ္လုိျဖတ္ေက်ာ္ရမလဲ ဆိုတာကုိ သိတတ္နားလည္ရပါမယ္။ အဲဒီအခါမွ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ႔ စိတ္က အရာအားလံုးကုိ အႏုိင္ယူသြားႏုိင္ပါတယ္။

ၾကိဳးစားၾကည္႔ၾကပါ။ က်င္႔ၾကံၾကည္႔ၾကပါ။ ဘယ္အရာေတြကို ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနမွာလဲ။ အခုခ်က္ခ်င္းပဲ ေျပာင္းလဲလုိက္ၾကပါေတာ႔။ ေတြးပါ...ေတြးပါ.. ၾကိဳးစားျပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါ။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေျပာခ်င္တာကေတာ႔ ...
“ဘ၀ဆိုတာ ကုိယ္ျဖစ္ေစခ်င္သလို ေမြးဖြားလာခဲ႔ျခင္းမဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ္႔ ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္လာေအာင္ေတာ႔ တတ္နိုင္သေလာက္ တတ္စြမ္းသေလာက္ ဖန္တီး ယူႏုိင္ပါတယ္လို႔”။ အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာဘ၀ကို ဖန္တီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ၾကပါေစ...။

သကၠရာဇ္ႏွစ္ေတြေတာင္ အေရာင္ေျပာင္း

ရာစုသစ္သြန္းေလာင္းေတာ႔မွာပါလား

အတိတ္ဆိုတာ အိပ္မက္

ပစၥဳပၸန္ဆိုတာ ရလဒ္

အနာဂတ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မို႔

စိတ္ညစ္ခဲ႔တာေတြ ဖယ္လိုက္

သိပ္ခ်စ္ခဲ႔တာေတြ ေမ႔လိုက္

နာက်င္ခဲ႔တာေတြ အစားထုိးလိုက္

အစာမေၾကခဲ႔တာေတြ မ်ိဳခ်လိုက္

ေနာင္လာမယ္႔ ႏွစ္ေတြအတြက္
အားသစ္ေတြနဲ႔ သြန္းေလာင္း

ေလွ်ာက္ရမယ္႔ ဘ၀ေက်ာင္းကုိ

ေပ်ာ္ရႊင္မႈသကာေလာင္းလုိ႔ 

တစ္တန္း တိုးလိုက္ၾကပါစို႔ ...။

~~~ @@@ ~~~

မၾကာခင္ အခ်ိန္ဆို ရာစုႏွစ္သစ္ကုိ ေရာက္ၾကေတာ႔မယ္ ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ေတြလည္း တစ္ႏွစ္ ထပ္တိုးလာေတာ႔မယ္... ဘ၀မွာ လူတိုင္းလူတိုင္း မေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၾကံဳကြဲ ၀မ္းနည္းစရာေတြ အထပ္ထပ္ေတြ႔ၾကံဳခဲ႔ျပီးျပီ... ဘ၀ဆိုတာ တကယ္ေတာ႔ တိုတိုေလးပါ ... ရလာခဲတဲ႔ လူ႔ဘ၀မွာ ကိုယ္႔ကုိကုိယ္ မတ္တည္ရင္း စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာဘ၀ေလးမ်ားကုိ ဖန္တီးႏိုင္ေစဖို႔ ပုိ႔စ္ေလးကုိ ေရးလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္... ကၽြန္ေတာ္ စာေကာင္းေကာင္းမေရးတက္ပါ... ေရးခ်င္လြန္း အားၾကီးလို႔သာ ေရးလိုက္တာပါ ... ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တိုင္ကုိက စိတ္မေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ေျဖေဖ်ာက္ရင္း ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္သစ္နဲ႔ လူသစ္နဲ႔ ရွင္သန္ဖို႔ အတန္တန္ၾကိဳးစားေနရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေသာဘ၀ရဲ႕ အႏွစ္သာရကို ရွာေဖြမိခဲ႔တယ္ေလ... ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ အားလံုးကုိလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေသာဘ၀ကုိ ဖန္တီးယူေစခ်င္ပါတယ္... ႏွစ္သစ္မွာ အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾက၍ ကုိယ္ရည္ရြယ္ထားေသာ အၾကံအစည္မ်ား ရွင္သန္ထေျမာက္ပါေစလို႔ ႏွစ္သစ္မဂၤလာ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါသည္။

အင္တာနက္မွ ကုိးကားထားေၾကာင္း ၀န္ခံပါသည္။ ပံုကုိ ဒီ ကေနယူပါ၏။

*ဒဏ္ရာ ၀တ္စံု*

မတြယ္ခဲ႔ပါဘူး

ႏြယ္ခဲ႔ရတဲ႔ အိပ္မက္ေတြ

ငါ႔ ရင္မွာ အရုပ္ေတြဆြဲ

ဇာတ္လမ္းေတြ ခပ္က်ဲက်ဲမွာ

အရည္မရ အဖတ္မရနဲ႔

၀တ္ခဲ႔ရတဲ႔ ဒဏ္ရာ၀တ္စံု ...။

မထင္ခဲ႔ပါဘူး

ပင္႔ကူငယ္ တြယ္ယက္သလို

ႏွလံုးအိမ္ကုိ အသံုးျပဳ

ငါ႔ အေသြးအသားကုိစုလို႔

မရည္ရြယ္ပါပဲနဲ႔

ခ်ဳပ္ခဲ႔ရတဲ႔ ဒဏ္ရာ၀တ္စံု ...။

ျပည္႔စံုကာနီးမွ

အလွည္႔ၾကံဳလာျပန္ေတာ႔

တဖန္ျပန္စုတ္တဲ႔ ၀တ္စံု

စိတ္မကုန္လို႔ ျပန္ခ်ဳပ္

အလုပ္မဟုတ္တာေတြက

အရႈပ္အရႈပ္လို ဟန္လုပ္ေတာ႔

ဘ၀ေတြ တကယ္ျပဳတ္က်လည္း

၀တ္ေနရဦးမယ္႔ ဒဏ္ရာ၀တ္စံု ...။

အသစ္တဖန္ ျဖစ္ေစဦးေတာ႔

မနက္ျဖန္တိုင္းမွာက အစစ္အမွန္ဆိုတာ

အျပစ္တင္ ေ၀မဖန္ခ်င္ေတာ႔ပါ ...။

ဒဏ္ရာ၀တ္စံုဆုိလည္း

အလြမ္းကုိအန္ထုတ္

ေလရႈထုတ္ေနသေရြ႔

ငါ႔ အတတ္ငါစူး ရင္ထဲမွာ ရူးေနဦးမယ္ ...။

( Brand မရိွတဲ႔ ဒဏ္ရာ၀တ္စံုေလး လိုခ်င္ရင္ မွာၾကားနိုင္ပါတယ္.. Free shipping နဲ႔ ဘယ္ႏိုင္ငံမဆို အေရာက္ပုိ႔ေပးပါမယ္ း) )

ခံစားမႈ (၁)

ဘယ္ေတာ႔မွ ေမ႔မရျခင္းေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။ ၾကိဳးစားျပီး ေမ႔ေပ်ာက္ေပမယ္႔ မေမ႔ႏိုင္တာ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ ။ ဘ၀မွာ အခ်စ္ဟာဒီေလာက္ေတာင္ပဲ ကံဆိုးခဲ႔ရလားကြာ။ အိပ္မရတဲ႔ညေတြ မ်ားလွပါျပီ။ ဘယ္လိုလုပ္မွ ေမ႔ေပ်ာက္ႏိုင္မွာလဲ။ အခ်ိန္ေတြၾကာေလ ခံစားရျခင္းေတြ ပိုမ်ားလာတယ္။ ဟုတ္မွာပါေလ... ငါဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ႔လို႔သာ ေမ႔ဖို႔ၾကိဳးစားေနရတာပဲ။ ငါေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ရတဲ႔ အခ်စ္ကို နဲနဲေလးေတာင္ ျပန္မရခဲ႔ပါလား။

တကယ္ေတာ႔ငါဟာအရူးပါ။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ သတိရေနခဲ႔မိတယ္။ တမ္းတေနခဲ႔မိတယ္။ ငါခံစားေနရတယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူကေကာ နားလည္ႏိုင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ္႔ ရင္ထဲမွာ အရမ္းကို ဆို႔နင္႔ေၾကကြဲေနမိပါတယ္။ သန္းေခါင္ေက်ာ္တိုင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီး နင္႔အေၾကာင္းကို ေတြးေနမိတယ္ေလ။ တကယ္ဆို ငါဟာ ဘာမွမရခဲ႔ပါလား။ ငါဟာ အခ်စ္ၾကီးလို႔လား။ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္... တခ်ိဳ႕အရာေတြဟာ ရင္ထဲမွာ သို၀ွက္ထားရတာ ေမာလြန္းလွပါတယ္။ ပင္ပန္းလြန္းလွပါတယ္။ ဖြင္႔ဟလိုက္ရရင္ ေျပေလွ်ာ႔သြားႏိုင္ေပမယ္႔ ငါဘယ္သူ႔ကို ဖြင္႔ေျပာရမလဲ။ ငါ႔ကို အရူးလို႔ပဲ ထင္ေနၾကမွာေပါ႔။ ဟုတ္ပါတယ္ ငါဟာ အခ်စ္နဲ႔ပတ္သတ္လာရင္ ရူးခဲ႔ရျပီးျပီ.... ရူးေနရျပီးျပီ... ရူးေနရအုန္းမွာပါ။ ငါဟာအခ်စ္ကို တန္ဖိုးၾကီးစြာနဲ႔ ကိုးကြယ္ခဲ႔မိတာကို။ ငါ႔ရင္ထဲမွာ ဘာေတြေတြးခဲ႔တယ္ ဘာေတြရည္ရြယ္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ ဘယ္သူသိႏိုင္မွာလဲ။ နင္ေတာင္မသိခဲ႔ဖူးေလ။ ငါရဲ႕ စစ္မွန္တဲ႔အခ်စ္ကို အေစာ္ကားခံခဲ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ငါနင္႔ကို ဘယ္ေသာအခါမွ အျပစ္မတင္ခဲ႔ပါဘူး။ အျပစ္လည္းမတင္ခ်င္ခဲ႔ဘုူးဆိုတာ ယံုၾကည္ေပးပါ။

ဒီဘ၀မွာ မျပည္႔စံုခဲ႔ရတဲ႔ ဆုေတာင္းေတြအတြက္ ေနာင္ဘ၀သာရိွခဲ႔ရင္ ျပည္႔စံုပါရေစလို႔ ရူးပါရေစ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ႕ရတယ္။ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ ဆံုးရံႈးခဲ႔ရတယ္။ အျပစ္ေတြကို ခံယူခဲ႔ရတယ္။ ယေန႔တိုင္ ခ်စ္ေနဆဲပါဆို ယံုၾကည္ေပးပါ။ သတိရတိုင္းလည္း လြမ္းခ်င္ပါတယ္။ မ်က္ရည္ မက်မိေအာင္လည္း ထိန္းခ်င္ပါတယ္။ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈေတြလည္း ေပ်ာက္ဆံုးခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔  ထာ၀ရသာေတာ႔ ခ်စ္ေနမိမွာပါ။

လူတေယာက္မွာ အမွားမရိွပဲ လူတေယာက္က ဘာေၾကာင္႔ စြန္႔ခြာသြားႏုိင္မလဲ။ စြန္႔ခြာသြားတဲ႔သူမွာ ဘာမွမက်န္ေပမယ္႔ က်န္ေနခဲ႔တဲ႔သူမွာ ဘာေၾကာင္႔သတိရျခင္းေတြ ထင္က်န္ေနရတာလဲ။ ေလာကၾကီးက မတရားလိုက္တာေနာ္။ ျဖစ္ခ်င္တာကုိ မျဖစ္ရ။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်င္တာကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ႏိုင္ေအာင္ အသက္မသြင္းေပးပါလား။ ဘာမွမရခဲ႔တဲ႔ငါ ေနာင္လည္း ဘာမွထပ္ရမွာ မဟုတ္ေတာ႔ပါဘူးေလ။

ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း နင္႔အတြက္ နာက်င္ျခင္းကဗ်ာေတြကို ရင္ထဲက မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ နာက်င္ေနတဲ႔ ႏွလံုးသားကို စေတးျပီး တသက္လံုးငါ႔ရဲ႕ နင္မဖတ္တဲ႔ ဒိုင္ယာရီမွာ ငါ႔မ်က္ရည္ေတြ မခန္းေျခာက္သေရြ႕ ေဖ်ာ္ေျဖ တင္ဆက္ေနပါမယ္။ မရခဲ႔တဲ႔ ႏွလံုးသားတစ္စံုကုိ ထာ၀ရ သိမ္းပိုက္ထားရင္းနဲ႔ေပါ႔။

နင္႔ဟာ

ငါ႔ရဲ႕ေကာင္းကင္
ငါ႔ရဲ႕ ဘ၀မို႔
ငါ႔ကို ေခ်နင္း
ရက္စက္ျခင္းေတြ
ေပးထားခဲ႔လည္း
တသက္မွာ တခါ
ထာ၀ရသာ
ရင္ခြင္ဦးမို႔
ငါဟာေသမင္း
ရင္ဆိုင္ရင္းေတာင္
မင္းကိုတမ္းတ

သတိရေနမယ္ေလ...။

~~~ @@@ ~~~

(ဒီပို႔စ္ေလးဟာ ဇာတ္လမ္း မဟုတ္ပါဘူး။ ခံစားမႈ စိတ္ထြက္ေပါက္ ရွာလိုက္ျခင္း သက္သက္ပါ။ အဲ႔ဒီအတြက္ သီးခံျပီးဖတ္ေပးၾကပါလို႔ ေတာင္းပန္ပါရေစခင္ဗ်ာ။ ကဗ်ာေလးကေတာ႔ ဟိုးအရင္ကတင္ခဲ႔တာပါ။ ဖတ္သူမရိွခဲ႔ေပမယ္႔ အခုခံစားမႈနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနလို႔ ျပန္ထည္႔လိုက္ရျခင္းပါ။ အျမဲတမ္း ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲစရာေတြကုိပဲ ေရးေလ႔ရိွတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဒိုင္ယာရီကုိ လာလာဖတ္ေပးၾကတဲ႔ အတြက္ ေက်းဇူးအထူးတင္ရိွပါတယ္။ ကဗ်ာေတြက လြဲရင္(ကဗ်ာလည္းမေေရးတတ္ေသးပါ) က်န္တဲ႔ စာေတြကုိ ေကာင္းေကာင္း မေရးတတ္လို႔ ခြင္႔လႊတ္ေပးၾကပါလို႔ ... )

ေကာင္းကင္ရဲ႕ အလြမ္း

လသာေသာ ညတစ္ညကေပါ႔
ေကာင္းကင္ အလင္းေအာက္မွာ
ေျမာက္ျပန္ေလညွင္းကုိ ေဆာ႔ျမဴ
အလြမ္းေတြ အရယူဖို႔
ၾကယ္ေလးေတြကုိ တိုးတိုးေလး ရင္ဖြင္႔မိတယ္ ...။

လမင္းေလးရယ္ ...
ေကာင္းကင္ရင္ခြင္ဟာ
ႏူးည႔ံလံုျခံဳမႈ အစြမ္းမွာ
ပထမတန္းပါပဲ ...
ငါ႔ ရင္ခြင္ ဖ၀ါးေအာက္မွာ
လမ္းမေပ်ာက္ေစဖို႔ဆို
ငါ႔ရင္ကုိ အခါခါနင္း
ဗလာက်င္းလည္း
အလင္းႏွစ္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာမွာ
အခ်စ္နဲ႔ အလြမ္း ေပါင္းမ်ားစြာ ရိွေနဦးမွာပါ ...။

လမင္းေလးရယ္ ...
ေကာင္းကင္ရဲ႕႕ သစၥာနဲ႔ ကတိဟာ
ဘယ္အရာနဲ႔ထိထိ မျငိေစရပါဘူး ...
အလြမ္းအရိွအတိုင္း ေျပာရတိုင္းဆို
နင္ရိွတဲ႔ ညေတြ အခါခါသာေစဖို႔
ၾကယ္ေတြကို ဆုေတာင္းရတာလည္း
ေန႔ ရက္ ည သန္းေပါင္းမ်ားစြာမွာ
အခ်စ္နဲ႔ အလြမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ရိွေနခ်င္လို႔ပါ ...။

အၾကင္နာ တကယ္စစ္ရင္
ရင္မွာဒဏ္ရာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ တကယ္လားဟင္ ...
အမွန္အမွား မခြဲျခားႏိုင္ရင္ေတာင္
ရင္မွာ ခံစားရတာေတြ နင္သိပါေစေတာ႔ေလ ...။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ... လမင္းေလးရယ္
နင္႔ အလင္းျဖန္႔က်က္ဖို႔ဆို
ငါ႔ ႏွလံုးသားကြင္းျပင္မွာ
အလြမ္းေငြ႔ေငြ႔ ေလးေတြနဲ႔လည္း
ထာ၀ရ လန္းဆန္းေနမွာမို႔
ေကာင္းကင္တမိုးေအာက္မွာ
လမ္း မ ေပ်ာက္ ပါ ေစ နဲ႔ သား ...။

“ အေၾကာင္းမေကာင္းတဲ႔ ေဆာင္း”

ေဆာင္းႏွင္းျမဴေတြ
ေလဟာနယ္ကုိ ပက္ျဖန္း
ကမာၻကုိလန္းေစသတဲ႕လား
ငါ႔... ရင္ခြင္ႏႈတ္ခမ္းမွာေတာ႔
အလြမ္းေတြနဲ႔ ခ်မ္းလိုက္တာ ...။

ေဆာင္းႏွင္းပန္းေတြ
ရာသီခ်ိန္ဆို ပြင္႔လန္း
ကုိယ္စီအစြမ္းေတြ ထုတ္ျဖန္းသတဲ႔လား
ငါ႔ ... ရင္ခြင္စခန္းမွာေတာ႔
ဒက္ရာေတြနဲ႔ ၾကမ္းလိုက္တာ ...။

ေဆာင္းခိုငွက္ေတြ
ဌာေနဆီကုိ ပ်ံသန္း
ခိုလံႈရာလမ္းကုိ လွမ္းၾကသတဲ႔လား
ငါ႔ ... ရင္ခြင္အခန္းမွာေတာ႔
အိပ္မက္ရိုင္းေတြနဲ႔ ဆန္းလိုက္တာ ...။

အားလံုးအတြက္ ေကာင္းတဲ႔ေဆာင္း
ငါ႔ ... အတြက္ေတာ႔ မေဟာင္းတဲ႔ အေၾကာင္းပါလား ...
ေအးခ်မ္းျခင္း အေပါင္းက ဒဏ္ရာကိုေမႊတယ္
ငါ႔ ... ႏွလံုးသားကုိ နာက်င္ေစတယ္ ...
ေၾသာ္ ... ေဆာင္း ... ေဆာင္း ... ေဆာင္း
ဘ၀ေျပာင္းေတာင္ အတိတ္ေဟာင္းက
အိပ္မက္အေၾကာင္းကို အေရာင္မေျပာင္းနိုင္ပါလား ...။

“မာယာသခင္”

ေျပာင္းလဲျခင္း မိုးတိမ္ေတြက
ေရြ႕လ်ားတာ ျမန္လိုက္တာ
ေလအေတြ႔ေတြေၾကာင္႔
ေရေငြ႔ေတာင္ ဘယ္ဆီေနရမွန္းမသိဘူး
ေ၀ွ႔ကာ ၀င္အခတ္ လိုက္ပါခ်င္ေနလ်က္မို႔လား
မသက္သာသလိုအမွတ္နဲ႔ လိုက္ရဲလိုက္တာ ...။

ဆူးမ်ားပါတယ္ဆိုတဲ႔ ႏွင္းဆီ
အတြင္းဆီက ဘာေတြၾကိတ္ၾကံေနမလဲ
ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးမွာေတာ႔
အျပံဳးေလးေတြခ်ိတ္ သစၥာေတြမတိတ္ေပမယ္႔
ရင္တြင္းအရိပ္မွာေတာ႔ ေျခခ်င္းခ်ိတ္ေနၾကတယ္
ပန္ဆင္သူအခူး အရူးအမူးနဲ႔
အဆူးေလးေတြေတာင္ တိမ္းညြတ္မူးလိုက္တာ ...။

အလည္လာတဲ႔ ေလေျပ
သစ္အိုတစ္ပင္ကုိ ရစ္ေထြး အခ်စ္ေတြေပးျပီး
နားခိုဖူးေက်းဇူး အေထြအထူးကို
တသသေျပာ ဖြင္႔ဟေစာေပမယ္႔
ၾကာလာေတာ႔လည္း အေ၀းတရပ္ဆီေျပး
အေတြးခက္ဘီအေရးနဲ႔
အတြင္းသေဘာ စိတ္မေနာကုိက
သာယာမႈ အေၾကာမွာ ေမ်ာခ်င္ေနလိုက္တာ ...။

လွမ္းမယ္ၾကံရိွေသး ေျပးသြားလိုက္တာ
နမ္းမယ္ၾကံရိွေသး ရူးခါးလိုက္ပါဘိ
မတည္ျမဲတဲ႔ တိမ္ ႏွင္းဆီအိမ္ေတြက
ေလေျပလိုေဆာ႔ျမဴး တြန္က်ဴးေနခ်င္ၾကေတာ႔
သစ္အုိပင္ခမ်ာလည္း စိတ္တိုခ်င္စရာပဲ ...
အခါေတာ္အေပးမွာ ကညာေဖာ္ေရွာင္ေျပးလို႔
ေနညိဳခ်ိန္ေလးဆို ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ေနတတ္လုိက္တာက
ေရာ္ကာရင္႔ေတာ႔မယ္႔ သူ႔ဘ၀
သူ႔ သခၤါရသာ လူမသိေလေတာ႔
ျပဳသမွ် ႏုလိုက္ရေတာ႔မယ္
အေပၚယံစကားနဲ႔ပဲေျပာ
အတြင္းစိတ္ေရေရာတဲ႔ “မာယာသခင္”ရယ္ ...။

ခ်စ္တတ္တဲ႔ငါ ... အခ်စ္ငတ္တဲ႔ အခါ

နာက်င္ေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ရဲ႕ရင္မွာ
အခါခါျပိဳက်ခဲ႔ရတဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ
ဘယ္ေခ်ာင္မွာ သို၀ွက္ထားရမွာလဲ ...။

ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တဲ႔ မင္းရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြေတာင္
ဒီလိုလူသား မရထိုက္ခဲ႔လို႔လား
သူ႔တပါးလက္ထဲ ဓားျပတိုက္ခံေနရတယ္ ...။

ေလထုထဲ ၾကားခံအထပ္ထပ္ျဖတ္သန္းျပီးမွ
ေရာက္သြားတဲ႔ ခ်ိဳျမိန္တယ္ဆိုတဲ႔ စကား
တည္႔တည္႔ဆိုင္ဆိုင္ ေျပာေနတဲ႔ သူေလာက္
လမ္းမေပါက္ဘူးဆိုတာ သိခဲ႔သင္႔တယ္ ...။

ဂရုစိုက္ ေဖးမခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္
ကမာၻေတြ အထပ္ထပ္က ေလဟာနယ္ျဒပ္ေတြေၾကာင္႔
နီးေနသူ လူေတြေလာက္ေတာ႔ ေခ်ာင္းမေပါက္ခဲ႔တာ အေသအခ်ာပဲ ...။

ေမွ်ာ္လင္႔ရင္းခ်စ္ရတယ္ဆိုတာ
တကယ္ေတာ႔
ရံႈးမွန္းသိရက္နဲ႔ ကုိယ္႔ကုိကိုယ္ သတ္ေနတာ ...။
နစ္မွန္းသိရက္နဲ႔ ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ ဖ်က္ေနတာ ...။

ညစဥ္ညတိုင္း အရိုင္းအစိုင္းဆန္စြာ ငိုရိႈက္ေနလည္း
အခ်ိန္ကတၱားက ဘ၀တျခားသို႕
နာက်င္စြာေက်ာခိုင္းဖို႔ပဲ ျဖစ္လာလိမ္႔မယ္ ...။

ေ၀ဒနာေတြ ရင္ျမႊာအေျခမွာ ကပ္ဆိုက္လည္း
ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးခဲ႔တဲ႔ ငါ႔အခ်စ္က
ငါ႔အျပစ္ကုိပဲ ၾကိဳးဆြဲခ်ရေတာ႔မလိုလုိ ...။

တခါသာ ခ်စ္ခဲ႔ဖူးလည္း
ထာ၀ရ တည္ေစမယ္ဆိုတာ
ငါေၾကြတဲ႔ တစ္ေန႔မွ မင္းသိႏုိင္ပါေစ ...။

မွန္မွန္းသိရက္နဲ႔ ငါေၾကာက္္ခဲ႔၏ ...။
မွားမွန္းသိရက္နဲ႔ ငါေလွ်ာက္ခဲ႔၏ ...။
မရမွန္းသိရက္နဲ႔ ငါခ်စ္ခဲ႔၏ ...။
မနိုင္မွန္းသိရက္နဲ႔ ငါစေတးခဲ႔၏ ...။

တကယ္ေတာ႔လည္း
ေတာင္စြယ္ေနကြယ္ရင္ျဖင္႔
အေနာက္ဘက္ယြန္းယြန္းမွာ
“အခ်စ္” ဆိုတဲ႔ စကားႏွစ္လံုးကုိ
ရာဇသံေပးလို႔  သျဂိဳလ္သြင္းရင္ေတာင္
“ခ်စ္တတ္တဲ႔ငါ ... အခ်စ္ငတ္တဲ႔ အခါ”
ဘ၀တျခားမွာ သဘာ၀တရားလို
ေသစားေသေစ ခံစားေစမယ္ ...။
~~~~~~~~~~~~
(နာက်င္မႈေၾကာင္႔ က်တဲ႔ မ်က္ရည္ေတြတိုင္း ေရာက္ေလရာဘ၀မွာ အခ်စ္ ျဖစ္ပါေစ။)

ရိွေနၾကမယ္

ျပိဳင္ဘက္ကင္း အလင္းနဲ႔
ခ်စ္ျခင္းေတြ ေရာယွက္
အျပံဳးတခက္ ဆက္တဲ႔ရက္
ႏႈတ္ခြန္းခ်ိဳ တစ္မနက္မွာ
စကားေတြဆို လုိသလိုညိွဖို႔
ပ်ားသကာလိုခ်ိဳ ႏွစ္ကုိယ္သာ အသိမို႔
လူတကာမသိေလေတာင္
ရင္မွာရိွေနၾကမယ္
ထာ၀ရ  မပ်က္သုန္းပဲ
သီကံုးၾကမယ္႔ အခ်စ္ပုလဲလံုးေတြနဲ႔ ...။

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ရင္ထဲမွာ ရိွတာေလးကုိ ေျပာခ်င္တာပါ။

သံုးရာသီ တမ္းခ်င္း

“မိုး” ေတြေစြတုိင္း

မ်က္၀န္းစိုစို

ပုလဲခိုလုိ႔

အလြမ္းမပို ရပါေစနဲ႔  ေမ ...

“ေဆာင္္း” ႏွင္းေ၀တိုင္း

ရင္ထဲမွာညိဳ

အမုန္းပိုကို

မေထြးပိုက္ ရပါေစနဲ႔  ေမ ...

“ေႏြ” ေနပူတိုင္း

ႏွလံုးအိမ္ကို

ရူးသြပ္ေစဖို႔

မခံစား ရပါေစနဲ႔  ေမ...

“ေႏြ” နဲ႔ “မိုး” “ေဆာင္း”

ဘယ္လိုေျပာင္းလဲ

ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ

အစဥ္ထာ၀ရ

ခံစားေစဖုိ႔

ေဆာင္က်ဥ္းေပးေလ ... ခ်စ္သူေရ ...  ။

လြန္ခဲ႔ေသာ တစ္ႏွစ္ခန္႔က ေရးခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာ ေလးပါ...။

“နံနက္ခင္း ရဲ႕ ေဆာင္းသင္းရနံ႔”

ငါ ... ႏုိးထတဲ႔ ဒီနံနက္ခင္းမွာ
၀ရန္တာနံေဘး ေျခစံုေငးရင္း
အၾကည္႔ေတြကို ဆန္႔ထုတ္ လိုက္တဲ႔အခါ
တိုက္ခတ္လာတဲ႔ ေလျဖဴးျဖဴးေလးက
ေဆာင္းအေငြ႔အသက္ေတြ ျခံဳလႊမ္းလို႔
ငါ႔ ... ရင္ကို ရန႔ံေလးေတြနဲ႔ ၀င္တိုက္သြားတယ္ ...။


သင္းပ်ံ႕တဲ႔ ေဆာင္းသင္းရနံ႔ကုိ
ႏွလံုးသားဖြင္႔လို႔ ရႈရိႈက္မိေတာ႔
ခံစားလိုက္ရတဲ႔ စိတ္ကူးအဆံုးမွာ
နင္႔ ... ပံုရိပ္ေတြက ေလညွင္းေလးနဲ႔ မျခား
ငါ႔ ... ရင္ကုိ ေႏြးေထြးေစလုိက္တာ ...။


“ေႏြး” ရယ္ ... လို႔ ...
တိုးတိတ္စြာ ျငီးမိေတာ႔
ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးလိုက္ရတာ ...
တကယ္ေတာ႔ ...
ငါ ... အျမတ္ႏိုးဆံုး ႏွလံုးသားမွာ
ထင္ဟပ္ေနတဲ႔ ပံုရိပ္မို႔လား
ေႏြးေထြးတဲ႔ ဒီနံနက္က
ငါ႔ ... အတြက္ေတာ႔
တန္ခိုးရွင္ ဖန္ဆင္းတဲ႔
ျပီးျပည္႔စံုတဲ႔ ႏိုး ထ ျခင္း ေပါ႔ ...။


ပုိင္ဆိုင္ရယူလိုမႈ မရိွ
ေတြးေနရံုနဲ႔ ေက်နပ္တတ္တဲ႔ ... ငါ
မိုင္ေထာင္ခ်ီ ေ၀းေနလည္း
အေတြးေတြ နီးေနတယ္ဆိုတာ
ေဆာင္းရနံ႔ေတြ သင္းတဲ႔
ေလညွင္းေလးေတြ သိပါတယ္ ...။


ဒီလိုနဲ႔ ...
အျမဲတမ္း လင္းတဲ႔ နံနက္ခင္း
အျမဲတမ္း သင္းတဲ႔ ေဆာင္းေလးညွင္းနဲ႔ အတူ
ငါ႔ ... ရဲ႕ ... အျပင္ဘ၀ထဲက
ရင္ခြင္ထံပါးသုိ႔ တံခါးေခါက္လုိ႔
အျပီးေရာက္လာခဲ႔ပါလား ...
ႏွလံုးသား အပိုင္စားေပးဖို႔ဆို
ေဆာင္းေလသင္းန႔ံ ရနံ႕မရိွလည္း
“ေႏြး” ဆိုတဲ႔ တိုးရိႈက္သံက
ငါ႔ ... နံနက္ခင္းတိုင္းကုိ လင္းလက္ေစမွာ ...။
             ~~~~~~ 

မေန႔ညကေပါ႔ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အက္စ္ေဆးေလးတခုကုိ သူ႔ေကာင္မေလးအတြက္ ခံစားျပီးေရးထားတယ္တဲ႔။ အဲဒါေလးကုိ “ကဗ်ာ” ေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ သီကံုးေပးပါလားဆိုလို႔ သူ႔အတြက္ ေရးေပးျပီးေတာ႔မွ ၾကိဳက္လြန္းလို႔ ျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

လမ္းေဟာင္းေလး

ႏွင္းျမဴျဖဴျဖဴ ခ်မ္းျမျမမွာ

အလင္းအထူေတြ ပိုက္ေထြး

ႏွစ္ေယာက္အတူ ေရးခဲ႔ၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းကေလး နံေဘး

ပန္းေတာေလးကလည္း

ရနံ႔မပ်ယ္ေသးပါလား ...။

သစၥာပန္းအျပံဳးေတြမွာ

ကတိေႏွာင္ၾကိဳးေတြ ရစ္ေထြး

ႏွစ္ေယာက္အတူ သီေၾကြးခဲ႔ၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းေလး နံေဘး

ခံုတန္းေလးလည္း

နဂိုအတိုင္း မေျပာင္းလဲေသးပါလား ... ။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတိတ္ေတြမွာ

သံသာေလးေတြနဲ႔ ေႏွာင္ေထြး

ႏွစ္ေယာက္အတူ ေတြးခဲ႔ၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းေလး ေပၚေျပး

ေျခလွမ္းကေလးေတြလည္း

အရိပ္လို ထင္ေနဆဲပါလား ... ။

ႏႈတ္ဆက္ရမယ္႔ ညေနေတြမွာ

စိတ္မခ်ျခင္းေတြနဲ႔ ရိႈက္ေထြး

ႏွစ္ေယာက္အတူ အနမ္းေပးခဲ႔ၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းေလး နံေဘး

သစ္ရိပ္ေလးေတြကလည္း

ရွက္တက္ေနတုန္းပါပဲလား ... ။

သကၠရာဇ္ေတြေႏွာင္း

သက္ရိွေတြ အေရာင္ေျပာင္းလည္း

မေျပာင္းလဲတဲ႔ လမ္းေဟာင္းေလးေရ ...

ႏွင္းေတြေၾကြျပီး ပန္းေတြေ၀

ေျမသင္းရနံ႔ေတြ ထံုသင္း

ေက်းငွက္ေတြ ခုန္ခုန္ဆင္းၾကတဲ႔

လမ္းေဟာင္းေလးရဲ႕ ၀န္းက်င္မွာပဲ

မႈန္ေ၀ေနတဲ႔ မ်က္လံုးတစံု

တုန္ရီေနတဲ႔ လက္အစံုနဲ႔

အငိုရိႈက္သံေတြ အဆံုးမွာ

ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကုိ

ဒဏ္ရာေတြ ခ်ဳပ္ဖုိ႔

အစာသြတ္ခြင္႔ျပဳပါေတာ့ေလ ...။

ေမွ်ာ္လင္႔ရင္းရူး

ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ကမ္းနဖူးမွာ

အလြမ္း ရဲ႕ခတ္သံကို

ေစာင္႔္ရင္းရူးေနရတဲ႔...ငါ

ေလေျပရိုင္းရဲ႕ ပြတ္တိုက္သံက

မဆီမဆိုင္နဲ႔ လူကုိယုိင္ေအာင္

လာလာ ခနဲ႔တယ္ ...။

ေလေျပရယ္ မႏိုင္ခ်င္ပါနဲ႔လား ...

မျပိဳင္ႏိုင္တဲ႔ ငါ႔ ႏွလံုးသား

လံုးမပါးခင္ေတာ႔

ငါ... တူးဆြ တဲ႔ အေၾကာင္း

အေကာင္းခ်ည္းသက္သက္မဟုတ္လည္း

ဒီလမ္း ဘယ္ေလာက္ေ၀းပေစ

ေလွ်ာက္လွမ္းပါရေစေနာ္ ...။

ငါ...ဟာ

အလြမ္း ေအာ္သံအဆံုးမွာ

လမ္းေတြ မေပ်ာက္ဆံုးခ်င္လို႔ပါ ...။

နွလံုးသား ေခၚသံအဆံုးမွာလည္း

အရံႈးမ်ား ရင္မဆိုင္ခ်င္ေသးလို႔ပါ ...။

ေတြးၾကည္႔လိုက္တဲ႔ မသိစိတ္က ...

ဒီကမ္းရဲ႔ လမ္းအဆံုးမွာ

ရႈျငီးဖြယ္ရနံ႔နဲ႔  ညက္ေညာတဲ႕

ပန္းခင္းေတြ ရိွရင္ရိွမယ္ ...။

ရိုင္းစိုင္းမႈ ရုပ္လံုးနဲ႔ ညိႈ႔မိႈင္းတဲ႔

သစ္ရိုင္းေတာေတြ ရိွခ်င္ရိွမယ္ ...။

အတၱေတြဖံုး စိတ္အေမွာင္မွာ ရုန္းေနတဲ႔

အခ်စ္ရဲ႕ ေစတမန္ ရိွခ်င္ရိွမယ္ ...။

ႏွလံုးသားေျဖာင္႔ခ်က္ကုိ သက္ေသလုပ္ႏိုင္တဲ႔

သဘာ၀တရားသူၾကီး ရိွခ်င္ရိွမယ္ ...။

ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ အလင္းေရာင္ ေခၚေဆာင္ေပးတဲ႔

မီးအိမ္တလက္ ရိွခ်င္ရိွမယ္ ...။

ဘယ္သူသိႏုိင္မွာလဲေလ ...။

နတ္မဖြက္တတ္တဲ႔ အခ်စ္ဆုိတာ

အေရာင္ကင္းလွတာမို႔

အလင္းမရိွတဲ႔ ေန႔ဆိုတာ

တရံတခါပဲ ရိွတတ္တာမို႔

အျဖဴေရာင္ အဆင္းရိွတဲ႔ ႏွလံုးသားကုိ

ၾကိဳလင္႔မယ္႔ ေရာင္နီနဲ႔ပဲ

ဒီကမ္းနဖူးမွာ
 ေမွ်ာင္လင္႔ရင္းရူး ေနေတာ႔မယ္ ...။

~~~~~~~~~~

ပံုကုိ ဒီ ကေနယူပါ၏။

ဒြိဟ ... မိုး

“ ဒြိဟ ... မိုး ”

မိုးျမဴမႈန္ေတြက

ႏွလံုးအိမ္ကုိ ပက္က်ဲ

အလြမ္းေတြရဲခဲ႔လို႔လား...

ေ၀၀ါးေနတဲ႔ စိတ္အေမွာင္တိုုက္မွာ

ေခ်ာင္ပိတ္လုိ႔ အရိုက္ခံလုိက္ရျပီ ...။

အျပင္မွာ ျပိဳမလုိနဲ႔

ရင္ထဲမွာရြာေနတဲ႔ မိုးေတြ

မေစြပဲနဲ႔ သည္းလိုက္ပါေတာ႔လား..

ရင္ခြင္တ၀ိုက္ ေနရာလပ္မွာ

ဒဏ္ရာေတြ ထပ္မစိုက္ပါရေစနဲ႔ေတာ႔ ...။

အငိုက္မိလိုက္တဲ႔ အရိႈက္နဲ႔

တိုက္မိလိုက္တဲ႔ တိမ္တိုက္ေတြ

မိုးေရေတြကုိ စုပ္ယူလုိက္ပါေတာ႔လား ...

ထုံက်င္ေနတဲ႔ ပစၥဳပၸန္မွာ

အနာတရနဲ႔ ရွတတမျဖစ္ခ်င္ေတာ႔လို႔ပါ ...။

တကယ္ေတာ႔လည္း

စဲသြားတဲ႔ မိုးေရနဲ႔

ၾကဲသြားမယ္႔အလြမ္းေတြေတာင္္

ဒြိဟစိတ္ေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္လို႔

ေနာက္ ေနတဲ႔ ရင္ခြင္မွာ

ေၾကာက္ေနခဲ႔ရတာေလ

ခမ္းေျခာက္သြားမယ္႔ ႏွလံုးသားကုိေပါ႔ ...။

ပံုေလးကုိ ဒီ ကေနယူပါ၏။

“နတ္သမီးအတြက္ ကဗ်ာ”

ဒီကဗ်ာေလးကုိ အစ္မ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး ရဲ႕ ႏို၀င္ဘာ (၁၉) ရက္ေန႔ (ဒီေန႔)မွာ က်ေရာက္တဲ႔ ေမြးေန႔ေလးအတြက္ ေရးစပ္ေပးထားတာပါ။
အစ္မ ရွင္သန္ရာ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း က်န္းမာျခင္း ေတြနဲ႔ ကိုယ္ရည္မွန္းထားတဲ႔အရာ
ေမွ်ာ္လင္႔ထားေသာ စိတ္ကူးေတြနဲ႔ အတူ ေရွ႕ဆက္နိုင္ပါေစ။
ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္တဲ႔ ပူေလာင္ျခင္းေတြကင္းတဲ႔ ေန႔ရက္မ်ိဳးကုိ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ။
အစ္မခ်စ္တဲ႔ ကဗ်ာေတြ အစ္မတန္ဖိုးထားတဲ႔ စာေပေတြကို ဆထက္တပုိး ထမ္းရြက္ႏုိင္ပါေစဗ်ာ။
ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႕ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ဒီကဗ်ာေလးကုိ လက္ခံေပးပါ။
ေမြးေန႔ရွင္အစ္မအတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာ႔ဂ္မွာ ဤကဗ်ာေလးျဖင္႔ ေမြးေန႔ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

~~~~~~~

“နတ္သမီးအတြက္ ကဗ်ာ”

အကာအရံ မ်ားစြာနဲ႔

ကန္႔သတ္ပိုင္းျခားထားေသာ

ကမာၻ႔နံရံမ်ားၾကားက

ေဖာက္ထြက္လာတဲ႔ အလင္းတန္း

ကမၺလာေျမလႊာေတြ လန္းေစဖို႔

နတ္ပ်ိဳမင္းသမီးကုိ

ရက္တိုတို အလင္းနဲ႔

ခ်က္ခ်င္း ဖန္ဆင္းလိုက္တယ္ ... ။

ပ်ိဳးပ်ိဳးပ်က္ပ်က္ လက္ေနတဲ႔

သူ႔ ... ေမွာ္၀င္ကကြက္ေတြမွာ

ရာဇ၀င္ တင္ေစဖို႔

အခ်င္းနဲ႔အလင္းကို ေပါင္းဖက္

တတ္စြမ္းသမွ် အတတ္နဲ႔

ျဖတ္သန္းရတဲ႔ လမ္းမွာ

ကံဥာဏ္၀ီရိယဆိုတဲ႔ ႏွင္တံနဲ႕

ကုိယ္႔ကုိကိုယ္္ေမာင္း

အုပ္ထိန္းမႈေကာင္းခဲ႔တယ္ ... ။

နာက်င္မႈတံတိုင္းလည္း

ေက်ာခိုင္းခဲ႔တယ္ ...

ေ၀းကြာမႈပင္လယ္လည္း

ကမ္းလြန္ခဲ႔တယ္ ...

အလြမ္းဆိုတာေတာ႔

လူသားတိုင္းနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ်ေပါ႔  ... ။

နတ္သမီးေပမယ္႔ တခ်က္မျငီးခဲ႔ပါဘူး ... ။

လိုရာကုိထုဆစ္ က်ဴးရင္႔ဖုိ႔ဆို

ျမဴးဇစ္နဲ႔လည္း ထပ္တူၾကတယ္ ... ။

အရူးရင္႔္မယ္႔ ကံၾကမၼာလည္း

တူးျခစ္လို႔ အေကာင္းျမင္

ပူးဆစ္လို႔ ေပါင္းသင္ခဲ႔တယ္ ... ။

၀ါသနာကိုေရွးရႈ ကဗ်ာေတြျပဳလို႔

စာအစုစုကုိလည္း ကေလာင္မႈျပဳခဲ႔တယ္ ... ။

သူ ... အျဖဴေရာင္နတ္သမီး

ယူေဆာင္ျခင္းအလင္းေလးနဲ႔

ေလထဲက ဖေယာင္းတိုင္လို

ပူေလာင္ျခင္း ကင္းေ၀းစြာ

ေစတနာဒလဗြနဲ႔ ဒဏ္ရာေတြရေနပ(ပါ)ေစ

လူသားအက်ိဳးျပဳဖုိ႔

ေလာင္ကၽြမ္းသမႈ ျပဳခဲ႔တယ္ ... ။

ဒီလိုနဲ႔ ႏို၀င္ဘာ (၁၉)

ေန႔ပ်ိဳးရက္တစ္ရက္မွာ

နတ္သမီးေမြးေန႔

ခ်က္ခ်င္းေစ႔ေတာ႔မယ္ ... ။

ျပန္ၾကည္႔လိုက္ပါ ... နတ္သမီးရဲ႕ဒိုင္ယာရီ

ေလွ်ာက္ခဲ႔သမွ် ေျခလွမ္းတုိင္းဟာ

စမ္းတ၀ါး၀ါးမျဖစ္ခဲ႔ဘူး ... ။

ေဖာက္ခဲ႔သမွ် လမ္းတိုင္းဟာလည္း

တကို္ယ္ေကာင္းအတြက္ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး ... ။

ကို္ယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းမေရြ႕

အေၾကာင္းမေရႊ႕သေရြ႕ေတာ႔

လူသားထုအၾကား ေရြ႕လ်ားေနမယ္ ... ။

ကမာၻေတြ ပ်က္သုဥ္းလို႔

မဟာေျမ တဖက္လံုးမွာ

ေျမဆီလႊာေတြ ခမ္းေျခာက္

ေရတာေတြ က်ိဳးေပါက္ကုန္ရင္ေတာင္

နတ္သမီး အဆင္းနဲ႕

ခ်က္ခ်င္း လင္းလိုက္မယ္ ...

ကမာၻေျမအတြက္ဆို

ထာ၀စဥ္ေစာင္႔ၾကပ္မယ္႔

သူ ... အျဖဴေရာင္နတ္သမီး ... ။

~~~~~~~~

ခင္မင္ေလးစားမႈျဖင္႔

ညရဲ႕ေကာင္းကင္

“ကမာၻေၾကြမယ္႔ တစ္ေန႔ေရာက္ခဲ႔ရင္”

အမွန္ကုိ ၀န္ခံပါသည္။ တခါမွ တက္ဂ္မခံရဖူးပါ။ ပုိဆိုးတာက ဒီေခါင္းစဥ္.. ဒီအေၾကာင္းကုိ ေမ႔ထားတာ  (ေၾကာက္လို႔)။ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ တက္ဂ္ေဖာ္ရတဲ႔ ကုိဏီလင္းညိဳ (ဒုကၡေပးေဖာ္လည္းရတယ္ .. စတာေနာ္)ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ဒီေနရာကေန ေျပာပါရေစ...။ ကၽြန္ေတာ္ တက္ဂ္ပုိ႔စ္တခါမွ မေရးဖူးတဲ႔အတြက္ အမွားမ်ားပါခဲ႔ရင္ ခြင္႔လႊတ္ပါလို႔ ၾကိဳျပီးေတာင္းပန္ပါရေစ။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ကို ၾကိဳးစားျပီး ... ေရးေပးလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးေတြပံုေဖာ္ခဲ႔တဲ႔ ဒီဒိုင္ယာရီေလးမွာ ခုလိုမ်ိဳး ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ခြင္႔ရလို႔ အရမ္းကုိပဲ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္။

~~~~~~~~

ကမာၻၾကီးပ်က္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ေပါ႔ေလ ...

(၁) ဘယ္သူေတြနဲ႕ရိွေနခ်င္လဲ…

ကၽြန္ေတာ္ ရိွေနခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ႔ မိသားစုနဲ႔အတူပါ။ ဆိုးတူေကာင္းဖက္နဲ႔ အတူတူအေျခခ်ခဲ႔ျပီးမွ ေၾကြလြင္႔ရမယ္ဆုိလည္း အတူတူ ေၾကြလြင္႔ခ်င္ပါတယ္။ အတူတူရင္ဆိုင္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုက ေဆြမ်ိဳးကင္းပါတယ္။ လိုရင္လာတတ္ျပီး မလိုရင္ စိတ္ကူးထဲေတာင္မထည္႔တဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြကုိ လ်စ္လ်ဴရႈထားတာ ၾကာခဲ႔ပါျပီ။ ေအာက္ေျခကစျပီး ထူေထာင္လာခဲ႔ရတဲ႔ မိသားစု သက္တမ္းမွာ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ ခံစားခဲ႔ရတဲ႔ အတြက္ ေနာက္ဆံုးခရီး ဆိုရင္ေတာင္ ဒီမိသားစုနဲ႔ပဲ ေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္ပါတယ္။

(၂) ဘာေတြခံစားေနရလဲ…

ခံစားေနရတာေတာ႔ ပုိျပီးသာယာေပ်ာ္ရႊင္မယ္႔ မိသားစုတစ္စု (ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚ အႏိုင္ယူလြန္းအားၾကီးတဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔အတူ) မဖန္တီးႏုိင္ခင္မွာ ပ်က္သုဥ္းရမွာကုိပဲ။ ေနာက္ျပီး ရည္ရြယ္ခ်က္တခုနဲ႔ ခြဲခါလာခဲ႔ျပီးမွ မျပည္႔စံုပဲ တန္းလန္းၾကီး ထြက္သြားရမွာကုိ ႏွေျမာေနမိတယ္။

(၃) ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ…

ျပင္ဆင္သင္႔တာေတြကေတာ႔ အမ်ားၾကီးပါ။ ရတနာသုံးပါးကုိ ႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို႔။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကုိ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္သြားႏိုင္ဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလိုတိုေတာင္းလွတဲ႔ က်န္ရိွတဲ႔ အခ်ိန္ေလးမွာ သူတဖက္သားအေပၚကုိ အျပစ္မလုပ္မိဖုိ႔လည္း ပုိအေရးၾကီးပါတယ္။ နာက်ည္းစရာေတြရိွရင္ ေမ႔လုိက္မယ္။ မုန္းေလာက္မယ္႔ သူေတြရိွခဲ႔ရင္လည္း အဆံုးထိတိုင္ ခြင္႔လႊတ္လိုက္မယ္။ ရိုးသားတဲ႔ဘ၀ေလးနဲ႔ပဲ တတ္နုိင္သေလာက္ ေရွ႕ဆက္မယ္။

(၄) ၀မ္းနည္းမိမွာက…

၀မ္းနည္းမိမွာကေတာ႔ မိဘေက်းဇူးကုိ ဆပ္ရမယ္႔ အခ်ိန္ေတြ တိုသြားလို႔ပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္တခုနဲ႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ျပီး မိဘရဲ႕ အကူအညီကုိ ခုထိေတာင္းခံေနရတဲ႔ အတြက္ အျပစ္တခုလုိ ခံစားေနရတဲ႔အခ်ိန္မွာ မိဘကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုဖုိ႔ အခ်ိန္ေတြနည္းသြားလို႔ပါ။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သက္၀င္ယံုၾကည္ ကုိးကြယ္ခဲ႔တဲ႔ ဗုဒၶဘာသာပါ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ႔မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အရမ္း၀မ္းနည္းမိမွာပါ (ကမာၻပ်က္သုဥ္းရင္ေတာင္ ဗုဒၶဘာသာကုိ အရွည္တည္တ႔ံေနေစခ်င္ပါတယ္) ။

(၅) ေၾကာက္လန္႔မိတာက…

ေၾကာက္လန္႔မိတာက သိပ္မရိွပါဘူး ... ေသရမွာ တခုတည္းပါ း) ။ ေသရင္ေတာ႔ အားလံုးထက္အရင္ ေသသြားခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ႏွလံုးသားႏုတယ္။ ေအာ္ျပီးငိုယိုေနၾကတဲ႔ လူသားေတြအားလံုးကုိ မျမင္ခ်င္ပါဘူး။ ႏွလံုးသားရပ္ျပီး ေသသြားမွာေတာ႔ေၾကာက္တယ္။ အဟီး အဲဒါေၾကာင္႔ း) ။

(၆) ေဆာင္ထားခ်င္တာ…

ေဆာင္ထားခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္ကုိးစားရတဲ႔ ရတနာသံုးပါးပါ။ ေနာက္ျပီး ေလာကမွာ ဘယ္အရာမွ တည္ျမဲျခင္းမရိွဘူး “ပ်က္ခ်ိန္တန္လို႔ ပ်က္တယ္” ဆိုတဲ႔ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးအမေလးတခုပါ  (ေျပာတာေျပာခ်င္တာ ေသခ်ာမေျပာတတ္လို႔ဗ်) ။

(၇) ဘာေတြေရးမိမလဲ…

ေရးမိမွာကေတာ႔ ကဗ်ာေတြပါပဲ။ ကဗ်ာကုိ အသက္ေလာက္ ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ႔အတြက္ ကဗ်ာေတြကိုပဲ ထုဆစ္မိေနအုန္းမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို တျခားအရာနဲ႔ ဆြယ္လို႔ေနႏိုင္ေပမယ္႔ “ကဗ်ာ” နဲ႔ဆြယ္ရင္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္မိမွာ ေသခ်ာတယ္ း) ။

(ဂ) ေတြးမိေတြးရာ...

က်န္ရိွတဲ႔ အခ်ိန္ေလးကုိ ၾကိဳးစားမယ္။ ေကာင္းေကာင္းစားမယ္။ ေကာင္းေကာင္းေနမယ္။ မည္သူ႔အေပၚမွ ကာယကံ ၊ ၀ဇီကံ ၊ မေနာကံ တို႔ျဖင္႔ မက်ဴးလြန္မိေအာင္ ေနထိုင္သြားမယ္။ ဘုရားတရားကုိ အခ်ိန္ေပးျပီး လုပ္သြားမယ္လို႔ေတာ႔ စဥ္းစားပါတယ္။

(၉) ဂုဏ္ယူခ်င္တာက…

ယခုဘ၀မွာ လူလာျဖစ္ရတာကို ဂုဏ္ယူခ်င္ပါတယ္။ ခံစားတတ္တဲ႔ ႏွလံုးသားတစံုလည္း ရရိွခဲ႔တယ္ (အဲဒါေၾကာင္႔ ကဗ်ာေတြေရးႏိုင္ခဲ႔ရတာကုိး) ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရသ အ၀၀ကုိလည္း ခံစားခဲ႔ရတယ္။ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲမႈေတြလည္း ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရတယ္။ လူဆိုတဲ႕ အတန္းအစားရဲ႕ ခံစားရမႈ အစံုစံုကုိ ခံစားခဲ႔ရလို႔ပါပဲ ။

(၁၀) ရွာၾကံေျဖသိမ္႕မိတာက…

ေတာ္ေသးတာေပါ႔ အရမ္းခ်စ္ရတဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကုိခံခဲ႔ရလုိ႔ (လူပ်ိဳၾကီးျဖစ္သြားမွာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနတာ :P) ။ ေကာင္မေလးက လက္ခံရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ရမယ္႔ မိသားစုေလးကုိ ဖန္ဆင္းဖုိ႔ အခ်ိန္က်န္ေနေသးလို႔ (သိပ္ေတာ႔မက်န္ေတာ႔ဘူးေနာ္ အဟီးဟီး ငိုခ်င္လာျပီေနာ္ ) ။

(၁၁) က်ဴးရင္႔ခ်င္တဲ႔ ဥဒါန္း...

က်ဴးရင္႔ခ်င္တာကေတာ႔ ကဗ်ာေလးတပုဒ္နဲ႔ေပါ႔ (ကဗ်ာရူးျဖစ္ေနလုိ႔ပါ သီးခံၾကပါေနာ္)

ကမာၻ...ကမာၻ...ကမာၻ
သူ႔ ႏွလံုးသားကုိ အမွီျပဳ
ငါတို႔ေပါက္ဖြားခဲ႔တယ္ ။

သူ႔ သယံဇာတကုိ တူးယူ
ငါတို႔ တည္ျမဲယူခဲ႔တယ္ ။

သူ႔ ၀မ္းတြင္းကၽြမ္းေလာင္ 

ျပိဳပ်က္ေအာင္လုိ႔
ငါတို႔ အျပစ္ေဆာင္ခဲ႔တယ္ ။

သူ႔ အရိပ္ေအာက္မွာေန
သူ႔ အခက္ဘယ္လိုခ်ိဳးခ်ိဳး
ငါတို႔ေစရာ သူခံခဲ႔တယ္ ။

သူကေတာ႔ ခြင္႔လႊတ္သီးခံ
စိတ္ရင္းမွန္နဲ႔
ငါတို႔ေကာင္းေၾကာင္း
သြန္းေလာင္းေပးခဲ႔တယ္ ။

ငါတို႔ ကေတာ႔ သူ႔ကုိ
လ်စ္လ်ဴရႈလို႔ အျပစ္ေတြျပဳခဲ႔တယ္ ။

ခုမွ သူ႔ကို သတိရေၾကာင္း
စာေတြေလာင္းလည္း
သူအေၾကာင္းက မေကာင္းေတာ႔ဘူး ။

သူငိုေနတယ္
၀မ္းသာလို႔လား ၀မ္းနည္းလို႔လား
အေျဖရွာမရတဲ႔ ေ၀ဒနာဘ၀နဲ႔
ေသခ်ာတာက
သူေခၚေဆာင္သြားေတာ႔မယ္ ။

ငါတို႔ မလုိက္ခ်င္လည္း
လိုက္ပါရေတာ႔မယ္ ။

ငါတို႔ကုိ ခ်စ္ခဲ႔တဲ႔ သူ႔ကုိ
ငါတို႔ ျပန္ခ်စ္ၾကပါစို႔ ။

အခုေတာ႔
ငါတို႔အားလံုး
ကမာၻၾကီးကုိ ေတာင္းဆုေျခြၾကမယ္ ။

“ ကမာၻေျမ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ
  ေၾကြလြင္႔မသြားခင္ အထိေလ
  ကမာၻေျမ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ
  ငါတို႔နဲ႔အတူ ရိွပါေစ ”

(ကုိငွက္ရဲ႕ သီခ်င္းကုိ ဖ်က္လိုက္မိတာ အားလံုးကုိ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ)

~~~~~~~~~

အားလံုးကုိ ခင္မင္ေလးစားလ်က္...
     ညရဲ႕ေကာင္းကင္

“အင္အား”

ညေတြက  တိတ္ဆိတ္မႈကုိ
အရိပ္လိုျပဳလို႔  ေျမွာက္ပင္႔ၾကတယ္ ...

ဘ၀ေတြက  ထိုးႏွက္မႈေၾကာင္႔
တခ်ိဳ႕  ကတိုးတက္
တခ်ိဳ႕  ကစိတ္ပ်က္ၾကတယ္ ...

ကုန္းေကာက္စရာမရိွေပမယ္႔
ရုန္းေလာက္တဲ႔အင္အားနဲ႔
လံု႔လမ်ားရဲ႕ေအာက္မွာေတာ႔
အေၾကာက္တရားဆိုတာ
ေဖာက္ျပားစရာကုိ မလုိခဲ႔တာ ...

လဲက်ရင္ ထလိုက္မယ္
ထူမယ္႔သူကုိ မေမွ်ာ္ဘူး...
ႏြမ္းလွ်ရင္ ကလိုက္မယ္
အားေပးသူမရိွလည္း ျဖစ္တယ္ ...

ကုိယ္႔စိတ္နဲ႔ ကုိယ္႔အရိပ္
တြဲေနေသးသေရြ႔
ဘယ္လမ္းဘယ္ေလာက္ေ၀းပေစ
ေမွ်ာ္မွန္းတဲ႔အတိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းရဲတယ္ ...

မရိွတဲ႔ ကံကုိလည္း မေတာင္႔တဘူး ...
ရိွတဲ႔ ဥာဏ္ကုိပဲ ေရာင္းခ်မယ္ ...
၀ီရိယကုိ စိုက္ထုတ္
ကာယအလုပ္ လုပ္လည္းျဖစ္တယ္ ...

ဒူးမေခါက္သေရြ႔   ဒူးမေထာက္ဘူး...

ေဘးမေရာက္သေရြ႔   ေျပးမေၾကာက္ဘူး...

ဘ၀ကုိ ခုတံုးလုပ္

လူလံုးျပဳတ္လဲ အပူရုပ္ေတာ႔မလုပ္ဘူး ...

ကုိယ္႔လက္နဲ႔ ကိုယ္႔ေျခ

သက္ေသေတြတည္မယ္ ...

ကိုယ္႔ကုိကိုယ္မာန္တင္း

ဖန္ဆင္းရဲတယ္ ...

နာက်င္မယ္႔ ၾကမၼာေတြ

လာခ်င္လည္းလာပါေစ ...

ကိုယ္႔မိသားစုအတြက္

ဘ၀ကုိကုိယ္စားျပဳ

အနာဂါတ္ကိုထုဆစ္မယ္ ...

ဆုျဖစ္မယ္႔အေတြးေတြနဲ႔

ေလွ်ာက္လွမ္းမယ္႔လမ္းကေတာ႔

မေ၀းေတာ႔ပါဘူးေလ ... ။

☺ ငါ႔ရဲ႕ လမင္း ☺

ရွင္းသန္႔တဲ႔ ရင္ခြင္မွာ

အစဥ္ထြန္းလင္းေနတဲ႔ လမင္း

ျပည္႔ျဖိဳးေနလိုက္တာက

လွရက္လိုက္တာ ... ။

မဟူရာညေပမယ္႔

မတူတာတခုကေတာ႔

နင္ျဖန္႔က်က္တဲ႔ အလင္း

ငါ႔ရင္ကုိခင္းထားတာက

လြမ္းေမာလိုက္တာ ... ။

အရာရာ တိတ္ဆိတ္ေနေပမယ္႔

အလိုက္မသိတာက ... ငါ

ရိႈက္မိတဲ႔ေလထုနဲ႔ေတာင္

၀င္သက္ထြက္သက္ မမွ်သလိုနဲ႔

သန္းေခါင္ယံညဥ္႔အဆင္းမွာ

အသူရာေတြစစ္ခင္းသလို

အမူအရာေတြပစ္သြင္းရင္း

အငိုက္မိတဲ႔ ႏွလံုးသားနဲ႔

ငါ ... ေမာက္မားမိခဲ႔တာေပါ႔ ... ။

ဒါေပမယ္႔လည္း

ရင္ထဲကလမင္းမို႔

အျပစ္ကင္းတဲ႔ ျမွားတစင္းကို

နင္႔ ရင္တြင္းသို႔

ခ်စ္ျခင္းေစတမန္နဲ႔

ျဖစ္ျခင္းေတြ အစီရင္ခံလိုက္မယ္

နင္႔ရဲ႕  ...

ႏွလံုးသားကုိ

ငါ႔ဆီ ...

တဖန္ ပုိ႔လႊတ္လွည္႔ပါ ... ။

သခင္

တြယ္ငင္ရစ္သည႔္

ေႏွာင္ၾကိဳးမွ်င္ျဖင့္

ပတ္ကာထားသည္႔

သံေယာဇဥ္မ်ိဳး

ရင္၌ပ်ိဳးသည္

သခင္သိပါေလစ ။

လြန္ခိုင္ျမဲသည္႔

စကားေထြႏွင့္

ခ်ိဳျမိန္လွသည္႔

အခ်စ္ႏြံမ်ိဳး

ရင္၌ကၽြံသည္

သခင္သိပါေလစ ။

သခင္စိတ္ေဖာက္

ေကာက္မွာစိုးလို႔

စုိးေၾကာက္ရင္ထဲ

မ၀့ံရဲပဲ

ဆိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္

သခင္႔တြက္ဆို

ေန႔ရက္မတြက္

ေပးဆပ္ရက္သည္

သခင္သိပါေလစ ။

သခင့္ရိပ္ႏွင္႔

ကၽြႏု္ပ္စိတ္ဒြန္တြဲ

လြန္ဆြဲမိေတာင္

တရက္ေသာ္မွ

မ်က္ေတာ္မရွ

အပါးေတာ္ျမဲ

ေနရဲခ်င္သည္

သခင္သိပါေလစ ။

သခင္မုန္းလို႔

ရံႈးသြားရင္လည္း

လံုးမပါးပဲ

ႏွလံုးသားကုိ

အျပံဳးမ်ားနဲ႔

ေပးဆပ္ရဲသည္

လိုရာျပဳဖို႔

ထုဆစ္ပါေတာ႔

အို ... သခင္ရယ္ ... ။

ေၾကာက္တတ္လာတယ္

မင္းေျပာခဲ႔တဲ႔ စကား

တလံုးတပါးမွေတာင္

အမုန္းမပြားခဲ႔ဖူးပါ...

မင္းေစလိုရာေစ

ေနလိုရာေနခဲ႔တယ္... ။

ၾကာပဒုမၼာလို

ေရတကာလယ္မွာ

တင္႔တယ္ခ်င္ေပမယ္႔ ...

ဒီေကာင္႔ ...

ႏွလံုးသားရင္မွာေတာ႔

ေျပလည္ေအာင္

ေသာင္ထြန္းခဲ႔ရတယ္ .... ။

ပန္းပြင္႔ေၾကြတိုင္းလည္း

မေကာက္ခဲ႔ဖူးပါ ... ။

ေလေျပေစတိုင္းလည္း

မေရာက္ခဲ႔ဖူးပါ ... ။

ဒီေကာင္႔ ...

ႏွလံုးသားစကၠန္႔တိုင္းကို

မင္းနာရီမွာ

ကုန္ဆံုးေစခဲ႔တယ္ ... ။

ဆံုးရံႈးမွာစိုးလို႔

နာစရာရိွေတာင္

ရင္ခြင္တြင္းနက္မွာပဲ

ပိ်ဳပ်က္ခဲ႔တယ္ ... ။

ဒါနဲ႔ေတာင္ ...

ဟန္ေဆာင္စကားေတြနဲ႔

ဒီေကာင္႔ႏွလံုးသားကို

မိုင္ကုန္ေမာင္းခဲ႔ရက္တယ္ ... ။

ဒီလိုနဲ႔ေလ ...

ႏွလံုးသားကရလာတဲ႔

အဆုိးရြားဆံုးရလဒ္ကေတာ႔

ဒီေကာင္ေလ ...

ေၾကာက္ ... ေၾကာက္တတ္လာတယ္ ... ။

မဆံုးမယ္႔ အေတြးမ်ား

ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းေနတဲ႔ဘ၀
ဘယ္ကာလေရြ႔ျပီမသိ
ပန္းမန္ေတြကေတာ႔
သူ႔ဖာသာ အလွဆင္တတ္သားပဲ...
၀င္ခါနီးေနမင္းေတာင္
ေတာက္ပမႈေတြနဲ႔

ႏႈတ္ဆက္လုလုပါလား...

ပံုမွန္လႈပ္ရွားမႈနဲ႔

ရွင္သန္လူသားထုေတြကေတာ႔
ကမၻာေျမလွပမႈကုိ
အေသအခ်ာ သတိမျပဳမိတာ ၾကာလွေပါ႔...

တခါတခါ
အလွအပသဘာ၀ကို
အက်အနခံစားခ်င္လို႔ေပါ႔...
စိမ္းလန္းမႈ ေတာအုပ္ထဲက
တိတ္ဆိတ္တဲ႔ ညေနေတြမွာ
တေယာက္တည္းၾကိတ္လို႔
အသက္ရႈသံကုိ ကာရန္လုပ္
သံစဥ္တပုဒ္ေတာ႔
ဟန္လုပ္ခ်င္ခဲ႔တာေလ...

တကယ္ေတာ႔လည္း
ဆုတ္ျဖဲခဲ႔တဲ႔ ျပကၡဒိန္ေတြရဲ႕ေအာက္မွာ
ပိုင္ဆိုင္မႈနဲ႔ထပ္တူ

လြတ္လပ္မႈေတြက်ဆံုးခဲ႔ရတယ္ေလ...

ဒီလိုနဲ႔ပဲ...

အခါခါသာေနတဲ႔
ေသာ္တာလမင္းကိုလည္း
ေမွ်ာ္ကာမၾကည္႔မိတာ ၾကာလွျပီ ...

ဒ႑ာရီ ဆန္လွတဲ႔
ၾကယ္စင္ေမာင္ႏွံကုိလည္း
ေဖြရွာမေတြးမိတာ တခါမကျပီ ...

ရင္မွာေတြးမိတဲ႔
မဟာအေတြးေတြကိုလည္း
အေသအခ်ာမေရးမိတာ

ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္ကာလဆီ ။

ေၾသာ္... ဒီေန႔ညဥ္႔က ဘာလို႔ဒီေလာက္နက္ရတာလဲ.... ။

(မမိုးခါးဧ။္ မဆံုးမယ္႔ အေတြးစုကုိ ကဗ်ာအျဖစ္ ျဖစ္တည္သည္။)

ပံု ။ ။ ခြင္႔ျပဳခ်က္ျဖင္႔သာ ကၽြန္ေတာ္႔ဧ။္ ဘေလာ႔ဂ္၌ တင္ပါဧ။္။