Friday, May 8, 2009

အလြမ္းရင္႔ရင္႔ ...

လတ္ဆတ္ေအးျမတဲ႔ ေလတစုက ကန္ေရျပင္ကို ျဖတ္ေက်ာ္တိုက္ခတ္လာတဲ႔အတြက္ ပိုလို႔ေတာင္ေအးျမေစခဲ႔ပါတယ္။
ၾကည္႔လိုက္စမ္းပါ... ေနရာတိုင္းမွာ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြနဲ႔ေလ...
တစ္ေယာက္တည္း... ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း အေဖာ္မဲ႔စြာ ထိုင္ေနရင္း ကန္ေရျပင္ကို ၾကည္႔ေနမိတယ္။
လိႈင္းၾကပ္ခြပ္ေလးမ်ားက ေလအေ၀ွ႔မွာ ျဖန္႔က်က္သြားျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကတယ္။

ေၾသာ္.. အခ်စ္ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲလားကြာ...
ကၽြန္ေတာ႔ရဲ႕ ဘ၀မွာ သူတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ခဲ႔မိတာပါ။
ဒါေပမယ္႔... ဒါေပမယ္႔ေပါ႔ေလ....
သူက အခုေလာက္ဆိုရင္ တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ရိွရင္ရိွေနမွာပါ။
ကၽြန္ေတာ႔ကိုလည္းေမ့ေနေလာက္ျပီေပါ႔....
ဟုတ္ပါတယ္ေလ... ကၽြန္ေတာ္ကသာ သူ႔ကိုေမ့မရႏိုင္တာပါ။
ေမ့မရတိုင္းလည္း ဒီေနရာကို လာလာေနမိတယ္။
ရင့္က်က္မႈ ဆိုတဲ႔အတားအဆီးသာ မရိွခဲ့ရင္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္လို ေအာဟစ္ငိုေၾကြးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကံပဲ ဆိုးခဲ့တာလား???
သူဘာလို႔ ကၽြန္ေတာ႔ကိုမခ်စ္ေတာ႔တာလဲဆိုတာ ေ၀ခြဲလို႔မရႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး။
ယခုအခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္ပါပဲ.... ရင္ထဲမွာ ေသမေလာက္ခံစားရပါတယ္။
ဒီေနရာကို ေရာက္တိုင္းလဲ ဒီေလာက္ေတာင္ပိုပိုျပီး ခံစားေနရတာ ဘာလို႔လာလာမိေနပါလိမ့္။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေမးခြန္းမ်ားစြာ ထုတ္လည္းပဲ အေျဖကို ရွာမေတြ႔ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။
တခုေတာ႔ရိွတယ္... သူနဲ႔အတူ ရိွခဲ့ဘူးတဲ့ ဒီေနရာ .. တခ်ိန္က ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ဖံုးလႊမ္းခဲ့တဲ့ ဒီေနရာကို
ေရာက္လာတိုင္း မသိစိတ္က သူ႔ကိုပိုျပီးခင္တြယ္ေနမိခဲ့တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ၀န္ခံပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္အတိတ္ကို ျပန္ေတြးမိတယ္...
ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲမွာမွီျပီး သူကၽြန္ေတာ္ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တုန္းက အရမ္းကိုေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အမ်ားၾကီးတန္ဖိုးထားျပီး ဂရုစိုက္ခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ဘာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကို စြန္႔ခြာသြားရတာလဲ???
သူ႕ကို သစၥာမရိွဘူးလို႔ မစြပ္စြဲခ်င္ပါဘူး။
သူ႔ဘက္က ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင္႔ရိွပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုဆံုးမစကားဆိုတိုင္း သူေၾကနပ္စြာ ခံယူခဲ႔တယ္ေလ...
ဒါေပမယ္႔ သူ႔ရင္ထဲမွာေတာ႔ သူ႕ကိုထိန္းခ်ဳပ္တယ္လို႕ ထင္ခ်င္ထင္သြားခဲ့မွာပါ။
သူ႔ကၽြန္ေတာ့္ကို နဲနဲေလာက္ေတာင္ နားလည္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူလား???
ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထဲမွာ အရမ္းပဲနာက်င္ခံစားရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကို သူတကယ္ခ်စ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္ေနမိတုန္းပါ။

စြန္႔ပစ္ျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို ခံစားဖူးသူမွသာ နားလည္ေပးႏိုင္မွာလား။
ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ အသည္းကြဲခဲ့တဲ့သူေတြဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားေနျပီလဲ။
တခ်ိဳ႕က မရႏိုင္တဲ႔ အရာကိုတမ္းတရင္း ရူးသြပ္သြားၾကျပီလား???
တခ်ိဳ႕ကေရာ ဘ၀ကို အရံႈးေပးဖို႔ စဥ္းစားေနၾကျပီလား???
တခ်ိဳ႕ကေရာ အရက္ပုလင္းေတြေအာက္မွာ ဒူးေထာက္ခဲ့ရျပီလား???
တခ်ိဳ႕ကေရာ ဆန္႔က်င္ဘက္နာက်ည္းမႈေတြနဲ႔အတူ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနၾကျပီလား???
ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ဘယ္လိုမ်ိဳး ျဖစ္လာမွာလဲ???
ကၽြန္ေတာ္လည္း အခုေတာ႔ အရူးတစ္ေယာက္လိုပါပဲဗ်ာ...

ကန္ေရျပင္ကို မျမင္ရေတာ႔ဘူး။
အေမွာင္ထုက ၾကီးစိုးလာခဲ့ျပီ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း အရိုးကြဲေအာင္ နာက်င္ေနရျပီ။
ေၾသာ္... ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကို ျပန္ရေတာ႔မွာပါလား....
ကၽြန္ေတာ္ အခုလိုမ်ိဳး ခံစားေနရတယ္ဆိုတာ သူသိႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး...
သူ ခုဆို ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ပဲ အတူရိွေနမလား....
သူ အျမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ...
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တာ ၾကာပါျပီ...

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အိမ္ျပန္ေျခလွမ္းေတြက ေႏွးေကြးလို႔ေနပါတယ္...
ဒီေနရာကို ေနာက္ထပ္ေရာက္ခ်င္ ေရာက္လာအံုးမွာပါ။

မေလွာင္ၾကပါနဲ႔ သူနဲ႔အတူ ထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခံုတန္းေလးေတြ၊ ဆိုင္တန္ေလးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေလွာင္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ...
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ... သုတ္ဖို႕ကိုလည္းမၾကိဳးစားေတာ႔ပါဘူး....

ေၾသာ္..... ေနာက္ထပ္ အိပ္လို႔မရတဲ႔ ညတစ္ညကို ရင္ဆိုင္ရအံုးမွာပါလား.......။

1 comment[s]:

Thae said...

ညီမနဲ႕တကယ္႕ကိုတိုက္ဆိုင္လို႕
အရမ္းကိုၾကိဳက္ပါတယ္
ဒါေပမယ္႕ အေကာင္းလာဖို႕
အဆိုးသြားတယ္လို႕ပဲ မွတ္ပါလို႕
ေၿပာပါရေဟအစ္ကို