စကားသံ

ခ်စ္သူႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက
ပါးလႊလႊစကားသံ
အသြားအျပန္နဲ႔ 
ေလထုကိုျဖတ္
ၾကားအခံေတြ 
အထပ္ထပ္လည္း
နားတရန္ဆီေတာ႔ 
ေရာက္ေအာင္လာခဲ႔တယ္...

တခ်က္တခ်က္ 
အသံထြက္မွာ
အနက္တခ်ိဳ႔ 
အမွန္ဖတ္ဖို႔
ႏွလံုးသားနဲ႔ကူးယူ 
အျပံဳးမ်ားကုိျခစ္ယူခဲ႔တယ္...


ဒီလိုနဲ႔
တရက္တေလမွာ 
အငတ္ေျပေစဖို႔
သိမ္းထားခဲ႔တဲ႔ 
ႏႈတ္ခမ္းရိုက္သံေတြ
ၾကားဖန္မ၀ေတာ႔ 
စကားသံအလွလည္း
ကာရံေတြအထပ္ထပ္နဲ႔ 
ကဗ်ာတ၀က္တပ်က္ကုိ
ရင္ဘတ္တခုနဲ႔ 
ကေလာင္သြားျပဳ
ေရးျခစ္မႈအစုစုနဲ႔
ႏွလံုးသားမွတ္တမ္းမွာ
အျပံဳးမ်ားယွက္သန္းခဲ႔ရတယ္...

သစၥာ

မိုးညေမွာင္လွ်င္
ခ်စ္သူအရိပ္
တိတ္တဆိတ္ႏွင္႔
ကိုယ္ႏွင္႔မခြဲ
ရွိေနျမဲဟု
စိတ္မွာယံုဧ။္ ...

ေ၀းရပင္လွ်င္
တစ္ေယာက္အခ်စ္
တစ္ေယာက္စိတ္၌
ကတိခိုင္ျမဲ
မယိုင္လဲပဲ
ရိွေနျမဲဟု
စိတ္မွာယံုဧ။္ ...

လြမ္းရပင္လွ်င္
ခ်စ္သူေပ်ာ္ဖို႔
ဆုေတာင္းရင္းျဖင္႔
တစ္ေႏြျဖတ္ကာ
တစ္မိုးအန္တု
တစ္ေဆာင္းခုလည္း
ရဲ၀ံ့ေက်ာ္ျဖတ္
စိတ္ခ်င္းထပ္လို႔
ႏွစ္ေယာက္အတူ
သစၥာထူမည္
တေန႔ေပါင္းဆံု ရေစသား...

သံစဥ္ေတြေပ်ာက္တဲ႔ည...

အဲဒီညက
မင္းႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက
ေသေလာက္တဲ႔စကားေတြ
ေျဖေဖ်ာက္စရာမရိွေလာက္ေအာင္
ရင္ကိုတစဆီမႊန္းခဲ႔.....

အဲဒီညက
ေလလိႈင္းၾကားက
တုန္ခါႏႈန္းေလာက္ေတာ႔
အၾကိမ္တစ္ရာလံုးမကေတာင္
အငိုမ်က္လံုးမ်ားကို
အေသအခ်ာသံုးခဲ႔....

အဲဒီညက
ေသမင္းကလာေခၚရင္ေတာင္
ေျဖရွင္းကာေရွာင္မေနပဲ
အမွန္တကာခ်စ္ေၾကာင္းကို
သက္ေသေတြျပ
မ်က္ရည္ေတြခမေနေတာ႔
လက္တဖက္မွာ ဓားကိုကိုင္
အသက္သာဆံုးေစေတာ႔
ထပ္ကာမရံႈးခ်င္ေတာ႔
တသက္တာလံုးအတြက္
အျပတ္သာတံုးလိုုက္ေတာ႔မယ္
စဥ္းစားစဥ္အခိုက္
ခ်စ္သူရဲ႕အသံ
နား၀င္ပီယံစကား
အေသအခ်ာတားေတာ႔
အိမ္္မက္ကလန္႔ႏိုး
ေသမင္းအလစ္မွာ
ခ်က္ခ်င္းလစ္ခဲ႔ရတယ္
သံစဥ္ေတြေပ်ာက္တဲ႔ ...ညကေပါ႔...

ေနညိဳအလြမ္း

ေနညိဳလာရင္
အလြမ္းရိပ္တို႔
ရိုးတိုးရိပ္တိတ္
တိုးတဆိတ္ဆိတ္
ရင္အစံုကို
ခို၀င္ျပီးထိတ္ .....

ၾကိတ္မိွတ္ရင္ထဲ
ေဆြးလ်က္ေနျမဲ
ေ၀းခဲ႔ေန႔လည္း
ေတြးလို႔ေနဆဲ
ခ်စ္တဲ႔စိတ္လည္း
မေျပာင္းလဲပဲ .....

ေ၀ဒနာပူ
ရင္မွာထူလို႔
အၾကင္နာသူ
စဥ္လာကူဖို႔
ေနညိဳလာရင္
ေမွ်ာ္ကာေနလို႔
တေနရာဆီ
ခ်စ္သူထံသို႔ .....

အလြမ္း

လြမ္းရယ္မေျပ
လမ္းေထြေထြမွာ
အနမ္းေတြမဲ႔
ေတြ႔ရန္ခက္တဲ႔
အလွမ္းရယ္ကြာ
မိုင္ေထာင္ခ်ီမို႔
သံခ်ိဳေတးဆို
ခ်စ္ငွက္ပ်ိဳကို
မွန္းေမွ်ာ္တမ္းတ
လြမ္းနာက်တဲ႔
ထီးက်န္ငွက္အို
ဆႏၵထိုကို
ဘယ္သူျဖည္႔ဆီး ေပးႏိုင္မွာလဲ...

တေန႔

ခ်စ္သူ...
အလြမ္းေတြဖြဲ႔
အေတြးယွက္တဲ႔
စိတ္ကူးျမစ္မွာ
စာသားေတြေဖာင္ဖြဲ႔
ကဗ်ာေတြနဲ႔ေလွာ္ခတ္လို႔
ေမ်ာလြင္႔ေနခဲ႔မိတယ္...

ခ်စ္သူ...
ညဆိုလည္းလြမ္းတယ္
ခဏဆိုလည္းလြမ္းတယ္

သို႔ေပမယ္႔...
တေျမစီအေ၀းမွာ
အေနေတြမနီးခဲ႔လဲ
သစၥာေတြတိုင္တည္
ေမတၱာေတြမယိုင္ပါ
နားလည္မႈကိုအေျချပဳ
ဘ၀တူတူထုဆစ္ဖို႔
လြမ္းရက္ေတြကိုနင္း
အခ်စ္ေတြထပ္ရင္းကာ
ေက်ာ္ျဖတ္ၾကမယ္ေလ
ေတြ႔ဆံုၾကမယ္႔ ေန႔တေန႔ဆီသို႔....

ေလလိႈင္းဆီသို႔...

စူးရွရွမ်က္၀န္း
ေသးလ်တ႔ဲ သူ႔အျပံဳးက
ရင္ခြင္မွာအၾကည္ဆိုက္
ခိုက္လိုက္မိတာ...

ႏူးညံ့ညံ့ဆံႏြယ္
ေလယူရာတိမ္းေတာ႔
အမူအရာေတြအယိမ္းမွာ
အၾကင္နာေတြရင္မွာပိုက္
ခ်စ္လိုက္မိတာ...

ဒီလုိနဲ႔...
ခ်ိဳမ်မ်စကားသံ
ၾကားရဖန္မ်ားေတာ႔
တေန႔တနာရီေ၀းရင္ေတာင္
အလြမ္းကုေဋရွည္တယ္ထင္မို႔
အျမဲတေစ ၾကားခ်င္ျပန္ေတာ႔
လွမ္းလာခဲ႔မယ္ေလ
ခ်စ္သူရိွရာ ေလလိႈင္းဆီသို႔...

အေဖ

သားတို႔တီတာ
ငယ္စဥ္တည္းက
သားတို႔မီးတို႔
ဆူးမထိေအာင္
အစဥ္ပိုက္ေထြး
သားေခ်ာ႔ေတးျဖင္႔
အျမဲတေစ
အျပစ္မျမင္
အဖေမတၱာ
ကရုဏာျဖင္႔
ခ်စ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ ... အေဖ

အရြယ္ေရာက္ေသာ္
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး၌
အမ်ားတန္းတူ
အလိုသမွ်
မရိွရပဲ
အရာခပ္သိမ္း
ျပည္႔စံုျငိမ္းေအာင္
အပတ္တကုပ္
အလုပ္လုပ္၍
ရွာေဖြေကၽြးေမြး
လုပ္ေကၽြးခဲ႔တဲ႔ ... အေဖ

ေခ်ာ႔ကာတခါ
ေခ်ာက္တလွည္႔ျဖင္႔
စကားမ်ားေထြ
အမုန္းယူ၍
ေျပာဆိုေသာ္လည္း
ရင္ထဲတြင္ေတာ႔
ၾကီးမားေမတၱာ
ေစတနာျဖင္႔
သားတို႔ေကာင္းက်ိဳး
အစဥ္တိုးေအာင္
လမ္းျပျပဳျပင္
ညႊန္ၾကားေပးခဲ႔တဲ႔ ... အေဖ

ဖခင္က်င္႔၀တ္
မပ်က္ရေအာင္
ငယ္ကစ၍
ရြယ္ေရာက္ထိတိုင္
အရိပ္တၾကည္႔
စိတ္အသိႏွင္႔
ပူပန္ျခင္းငွာ
မေဖာ္ျပလည္း
ရင္ထဲတြင္ေတာ႔
သားတို႔က်န္းမာ
ခ်မ္းသာေစေၾကာင္း
ဆုေတာင္းေပးခဲ႔တဲ႔ ... အေဖ

အေဖ... အေဖ...အေဖ
ေတြ႔ဆံုခ်ိန္ေတြ
နည္းခဲ႔ေသာ္လည္း
ေနာက္ကြယ္ကေန
သားတို႔မ်က္ရည္
မက်ရေအာင္
ပင္ပင္ပန္းပန္း
ရွာေဖြျဖည္႔ဆီး
ေပးဆပ္ရင္းနဲ႔
ဇရာေထာင္းသြားခဲ႔ရတဲ႔... အေဖရယ္

သား(သမီး)တို႔
ျပန္အလာကို
ေႏြးေထြးေနတဲ့
ရင္ခြင္တစံု
ေမတၱာဟုန္နဲ႔
အမိနည္းတူ
အျမဲကမ္းလင့္
ၾကိဳဆိုေနတဲ့
အေဖမ်ားဆီသို႔.........

(၂၁.၆.၂၀၀၉ တြင္က်ေရာက္ေသာ အေဖမ်ားေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင္႔)

ေဆာင္း

ႏွင္းပြင့္ေတြေၾကြ
အလင္းေ၀သည္႔
ေ၀လီေ၀လင္း
နံနက္ခင္းမွာ
သာယာၾကည္ႏူး
ေက်းငွက္ျမဴးသည္
တြန္က်ဴးဖန္သာ
သံစဥ္၀ါႏွင္႔
ၾကည္ျပာ၀င္းပ
ေကာင္းကင္လွထက္
ျဖဴစင္ရႊန္းလဲ႔
မင္းပံုရိပ္ကို
ေရးေရးထင္လာ
ျမင္ေယာင္မိသည္ ...

သို႔ေပမယ္႔...
ဟိုးတခ်ိန္က
ေဆာင္းပံုရိပ္ထဲ
အေၾကာင္းမကုန္တဲ႔
အတိတ္ေပမယ္႔
အေဟာင္းကုန္ရင္
အသစ္လာစျမဲမို႔
မေျပာင္းခ်င္ေပမယ္႔
တေဆာင္းေတာ႔
သစ္လာေတာ႔မွာပါလား...

လမင္းသို႔

ရင္ခြင္မွာၾကယ္ေၾကြၾကတဲ႔ ညမွာ
လမင္းကေလွာင္ရီလို႔
တိမ္ေတြကိုေတာင္အေဖာ္စပ္လိုက္ေသး
ငါ႔ကိုေလွာင္ေျပာင္ဖို႔ေလ...

အမွတ္မရိွတဲ႔ငါက
ေကာင္းကင္ကိုအကူအညီေတာင္း
အခါခါဆုေတာင္းလို႔
လမင္းကိုမွတမ္းတခဲ႔မိေသးတယ္...

ေလေျပကေတာ႔
ငါ႔ကိုမကူညီတဲ႔အျပင္
မဆိုင္သလိုနဲ႔ ခနဲ႔သြားေသးတယ္...

ရပါတယ္
ဘ၀မွာဘာမွမရခဲ႔လဲ
ရင္ထဲမွာေၾကြတဲ႔ၾကယ္ေတာ႔
အသစ္အဆန္းေတြ႔ရင္ေတာင္
ရင္ထဲမွာပဲေၾကြေနမွာပါ...

လမင္းေရ
နင္႔လမ္းကိုနင္ေဖာက္
ေရာက္သေလာက္ေလွ်ာက္ႏိုင္ပါေစ...

ငါကေတာ႔ လမင္းကိုေမြးဖြားေစတယ္...
လမင္းကေတာ႔ ငါ႔ကိုေ၀းသြားေစတယ္...

လမင္းေရ...
နင္ဘယ္ေလာက္ေျပးေျပး
ေကာင္းကင္ထဲကေတာ႔ေျပးမလြတ္ပါဘူး

ေကာင္းကင္ကေတာ႔
ၾကင္နာေႏြးေထြးမႈ
ေအးျမတဲ႔ ေမတၱာ
တည္ျမဲတဲ႔သစၥာနဲ႔
နင္ ထြန္းလင္းႏိုင္ဖို႔
အစဥ္ေပးလင္းေနမွာ....

မင္းေလးရဲ႕အေ၀းမွာေနခ်င္တယ္...

အေၾကာင္းမေကာင္းတဲ႔အေဟာင္း

ငါ႔ရဲ႕... ဒဏ္ရာေဟာင္းကို
ႏွလံုးသားျမိဳ႕ရိုးမွာ
ထာ၀ရျမွပ္ႏွံမယ္လို႔...
ဆံုးျဖတ္ထားတာ..
ဘယ္သူက... ( )
အတိတ္ေဟာင္းကို
အေရာင္ေျပာင္းခဲ့တာလဲ...

ငါ႔ရဲ႕... စာမ်က္ႏွာေဟာင္းေတြကို
ႏွလံုးသားသၤခ်ိဳင္းမွာ
ထာ၀ရေလာင္ကၽြမ္းလိုက္မယ္လို႔...
ဆံုးျဖတ္ထားတာ..
ဘယ္သူက... ( )
ဒိုင္ယာရီေဟာင္းေတြမွာ
ထပ္ေလာင္းျဖည္႔ခဲ႔တာလဲ...

ငါ႔ရဲ႕... အခ်စ္ေဟာင္းေတြကို
ႏွလံုးသားသစ္ပင္မွာ
ထာ၀ရခ်ိတ္ဆြဲေတာ႔မယ္လို႔...
ဆံုးျဖတ္ထားတာ...
ဘယ္သူက... ( )
ေလေျပေဟာင္းကို
အဟုန္ေကာင္းေစခဲ႔တာလဲ...

ငါ႔စိတ္ေဟာင္းနဲ႔
ငါ႔အေၾကာင္းကို
မေျပာင္းလဲႏိုင္သေရြ႕...
ငါ႔ကို..ငါ
နစ္ျမဳပ္ေစမွာလား...
ႏွစ္ျမွပ္ေစမွာလား...

လဲက်ခ်ိန္မွာ
ထူမယ္႔သူကိုေမွ်ာ္ခဲ႔...
ႏြမ္းလ်ခ်ိန္မွာ
ျပံဳးျပသူကိုေမာ္ခဲ႔...
အရံႈးရရင္ေတာင္
အႏိုင္လိုခ်င္သူအတြက္မို႔...

အဆံုးသတ္ခ်ိန္မွာေတာင္
အေဟာင္းေတြအတြက္ေတာ႔
အေကာင္းေတြခ်န္ထားေပးခဲ႔ပါ...................

အခ်စ္ဆံုး

မ်က္၀န္းစိုမွာ
မ်က္ရည္မိုးေတြ
ရြာသြန္းသလို...

ႏွလံုးအိုမွာ
နာက်င္ျခင္းေတြ
ထပ္ေဆာင္းသလို...

အမုန္းမလုိပါ
ၾကင္နာျခင္းေတြ
မေျပာင္းသလို...

ဘ၀မွာတစ္ခါ
ငါေလ မင္းကိုအခ်စ္ဆံုးဆို...

ပန္းပန္လ်က္ပဲ...

ညိုျပာျပာ လတာျပင့္ ေျခရင္း
လိႈင္းတက္ရာေဗဒါတက္၊ လိႈင္းသက္ရာဆင္း
ဆင္းရလည္းမသက္သာ
အုန္းလက္ေၾကြ ေရေပါေလာ၊ ေမ်ာစုန္လို႔လာ
အဆင္းနဲ႔ အလာ၊ ေဗဒါမ အေထြး
အုန္းလက္ေၾကြ သူ႔နံေဘး၊ ေဆာင္႔ခဲ႔ရေသး

ေဆာင္႔ခဲ႔လည္း မသက္သာ
ေနာက္တစ္ခ်ီ ဒီတစ္လံုးက၊ ဖံုးလိုက္ျပန္ပါ
ျမဳပ္ေလေပါ႔ ေပၚမလာ၊ မေဗဒါ အလွ
တစ္လံကြာ လိႈင္းအၾကြ၊ ေပၚလိုက္ျပန္ရ

ေပၚျပန္လည္း မသက္သာ
ေခ်ာင္းအဆြယ္ ေျမာင္းငယ္ထဲက
ဘဲထြက္လို႔လာ

ဘဲအုပ္မွာ တစ္ရာ ႏွစ္ရာ
ေဗဒါက တစ္ပင္ထဲ (တည္း)
အယက္ အကန္ခံလို႔
ေဗဒါပ်ံ အံကိုခဲ၊ ပန္းပန္လ်က္ပဲ...

ဆရာေဇာ္ဂ်ီ
(တကၠသိုလ္ အိုးေ၀မဂၢဇင္း ၁၉၆၀)

တမ္းခ်င္း

နင္ဟာငါ႔ရဲ႕ ေကာင္းကင္
ငါရဲ႕ဘ၀မို႔
ငါ႔ကိုေျခနင္း
ရက္စက္ျခင္းေတြ
ေပးထားခဲ႔လည္း
တသက္မွာတခါ
ထာ၀ရသာ
ရင္ခြင္ဦးမို႔
ငါဟာေသမင္း
ရင္ဆိုင္ရင္းေတာင္
မင္းကိုတမ္းတ
သတိရေနမယ္.............

ကြက္လပ္....

ဒဏ္ရာေတြဗလဗြနဲ႔
အခါခါထိရွခဲ႔တဲ႔ ႏွလံုးသား ...
အၾကိမ္ၾကိမ္ ေမွ်ာ္လင္႔ေနေပမယ္႔
ျပန္မရႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ...
ငါ႔အတြက္ေတာ႔ ...
သခၤ်ာညီမွ်ျခင္းကို ... အေျဖရွာႏိုင္ခဲ႔ေပမယ္႔
အခ်စ္ညီမွ်ျခင္းကို ...ဘယ္ေလာက္ပဲအစားထိုး
မေျပလည္ႏိုင္ခဲ႔တာ ... ဘာေၾကာင္႔လဲ
တခုေတာ႔သိေနခဲ႔ပါတယ္
မင္းထားခဲ႕တဲ႔ကြက္လပ္
မျဖည္႔ပဲထားလိုက္ရင္ေတာင္
တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ႔ ....တန္ျပန္ျခင္းက
ျပည္႔လာလိမ္႔မယ္လို႔...

စာသားတခ်ိဳ႕ပါ...

ဒီညေရာ အိပ္မရျခင္းေတြကို ရင္ဆိုင္ရအုန္းမွာလား
ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ရူးေနျပီလားလို႔ေတာင္ထင္မိတယ္
ဟုတ္မွာပါ...
တကယ္ေတာ႔ ေမ႔မရႏိုင္ျခင္းက ထာ၀စဥ္စိုးမိုးေနလို႔ပါ
အခ်စ္ၾကီးတာလား
သံေယာဇဥ္ၾကီးတာလား
တခုခုပါပဲ
ဒါမွမဟုတ္
စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ခဲ႔တာလား
မဟုတ္ဘူး
လံုး၀မဟုတ္ဘူး
စခ်စ္ကတည္းက ထာ၀ရအခ်စ္နဲ႔ခ်စ္ခဲ႔မိတာကိုး
ငါမွားသြားတယ္
ငါအေပၚယံေလာက္ပဲ ခ်စ္ခဲ႔ရမွာ
ဒါေပမယ္႔ ဒီအမွားဟာ ငါ႔တဘ၀လံုးအတြက္ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ အမွားပါ
ငါဟာ မင္းကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ရဖူးတယ္
ေထြးပုိက္ခဲ႔ရဖူးတယ္
မင္းရဲ႕ အေျပာေတြမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔႔ရဖူးတယ္
မင္းရဲ႕ အနမ္းေတြမွာ ၾကည္ႏူးခဲ႔ရဖူးတယ္
ငါ႔ဘ၀မွာ မရႏိုင္ခဲ႔တဲ႔.. မရႏိုင္ေတာ႔ဘူးလို႔ထင္ခဲ႔တဲ႔
ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးကို ခံစားခဲ႔ဖူးတယ္
ငါေက်နပ္ပါတယ္
ဒါေပမယ္႔ ဒီလိုေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးကို ထာ၀ရဘာလို႔မရခဲ႔တာလဲ
ရင္ထဲမွာ နာက်င္စြာ ခံစားေနရတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွမသိေပမဲ႔
ငါ႔ကိုငါေတာ႔ သိေနတယ္
ညတိုင္းအိပ္ပ်က္ေနတာ ငါၾကာရင္ ရူးသြားႏိုင္တယ္
ဒါေပမယ္႔မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ
မင္းနဲ႔ရိွခဲ႔ကတည္းက ငါေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြေၾကာင္႔ ကဗ်ာေတြေရးရင္အိပ္ေရးပ်က္ခဲ႔ဖူးတယ္
ခုလည္းဘာထူးလဲ နင္႔အတြက္ ကဗ်ာေတြေရးရင္းအိပ္ေရးပ်က္ေနရတယ္ေလ
အေၾကာင္းအရာကေတာ႔ မတူႏိုင္ေတာ႔ဘူးေလ
နင္ကဗ်ာထက္ ပံုျပင္ကို ပိုၾကိဳက္တယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္
ပံုျပင္ဆိုတာ အမွန္မွမဟုတ္တာ
အခ်စ္ဆိုတာလဲ ပံုျပင္မဟုတ္ဘူးေလ....
ဒါေၾကာင္႔ ပံုျပင္မဟုတ္တဲ႔ အခ်စ္ကို ဘာေၾကာင္႔ပံုျပင္လိုသတ္မွတ္ခဲ႔တာလဲ

ကဗ်ာကေတာ႔ ခံစားမႈပါ
ကဗ်ာဟာ အေၾကာင္းအရာတခု တစံုတေယာက္အေပၚကို အေျခခံတယ္
ကဗ်ာကိုဖတ္ရင္းနဲ႕ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ ႏွလံုးသားကိုသိႏိုင္တယ္
ကဗ်ာဟာ စိတ္ကူးယဥ္မဆန္ပါဘူး
ႏွလံုးသားတာ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တာပါ
စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ႔ ႏွလံုးသားကို ထိန္းေၾကာင္းေပးႏိုင္တဲ႔ ဦးေႏွာက္မွာ
မွန္ကန္တဲ႔အေၾကာင္းအရာေတြကိုသာ
မွတ္သားထားဖို႔လိုတာပါ....

စကားတခ်ိဳ႕ဟာေျပာျပေနရင္ ေျပာေနတဲ႔သူတာရူးတယ္လို႔ထင္မွာပါ
ဒါေပမယ္႔လည္းငါရူးပါရေစ....
ထာ၀ရရူးပါရေစ...

ေစတမန္

ေကာင္းကင္ပ်ိဳရယ္...
ခ်စ္ေစတမန္ကိုမွ
အလြမ္းပိုလွ်ံေအာင္
ငါ႔ဆီကို ပို႔လႊတ္ရသလား...

အသက္ေပးျပီးေတာင္
ခ်စ္ခဲ႔ပါတယ္...
အလြမ္းမက်န္ေအာင္ေတာ႔
မင္းအျပန္မွာ ယူသြားေစခ်င္တယ္...

အျပစ္ကင္းတဲ႔ ႏွလံုးသားကို
ထာ၀ရပ်က္သုန္းေအာင္ေတာ႔
တန္ဆာမဆင္ေပးခဲ႔ပါနဲ႔...

ရိုးသားစြာေနပါရေစ...
ရိုးသားစြာခ်စ္ပါရေစ...
ရိုးသားစြာေၾကကြဲပါရေစ...
ရုိးသားစြာသတိရပါရေစ...

အခ်စ္ကိုအမုန္းျဖစ္ေအာင္ေတာ႔
မဖန္တီးခဲ႔ပါနဲ႔
ခ်စ္ေစတမန္ရယ္...

တည္ျမဲျခင္း

တစ္သက္တာ.... တစ္ဘ၀မွာ
တစ္မ်က္ႏွာ... ထာ၀ရ
ခ်စ္ခဲ႔မိသူပါ...

ေသာကအပူမ်ားစြာနဲ႔...
ေမာဟလူသားျဖစ္ခဲ႔ရင္ေတာင္...
ေလာကမွာ လူျဖစ္လာျခင္းပင္လွ်င္...
သခင္႔.. အတြက္ဟုဆိုခ်င္ပါသည္...

ျပိဳလဲျခင္း

မင္းဟာ.. ငါ႔ရင္ထဲက
နတ္ေဆာင္းတလက္ပါ
ေအးစက္တဲ႔ပြဲသိမ္းလက္နဲ႔
ကြဲရွရွေတးသြားတပုဒ္ကို
ရက္စက္စြာမင္းတီးျပခဲ႔တယ္...

အဲဒီေန႔က
တမာေတာမွာ တေနကုန္ထိုင္
အလြမ္းေတြကို ဥၾသဆြဲ
ဖန္ခြက္ေတြအျပိဳျပိဳ လဲကာမွ
ရြာတန္းကို ငါျပန္ခ႔ဲတယ္...